Simdi anliyor musun gidisinin neden ayrilik olmadigini? bir yaprak dusmesi
kadar ancak acisi ve agirligi oldugunu. bir toplama isleminin sonucunu
yazmak gibi bir deger tasidigini. bosluga bir bosluk katmadigini. kar
yagdirmadigini yaz ortasinda.

Ayrilik ne biliyor musun? ne araya yollarin girmesi, ne kapanan kapilar, ne
yildiz kaymasý gecede, ne güz, ne ceplerde tren tarifesi, ne de turna katari
gokte. insanin icini dokmekten vazgecmesi ayrilik. ipi kopmus boncuklar gibi
yollara doktugu gozlerini, birer damla dus kirikligi olarak toplamasi icine.
ardinda dunyalar isiyan camlar dururken duvarlara dalip dalip gitmesi.
turkusunu soyleyecek kimsesi kalmamak ayrilik. odunc sesle konusan bir
kalabalik icinde kendi sesiyle silinmek. birdenbire buyumesi gulusu artik
yaprak kipirdatmayan bir cocugun. insanin yashlandikca kendi kuyusuna
dusmesi.

Bir kadinin yatagina uzanan kül baglamis bir govde. sacina ruzgar, sesine
isik dusurememek kimsenin. parmaklarini sozune pinar edememek. uzaklarda
bir adamin usumesi. bir kadin daglara daldikca ishikli vitrinlere bakmadan
gecmek carsilarda. cicekcilerden uzaga dusmesi insanin yolunun. evlerle
sokaklar arasinda bir ayrim kalmamasi. ayrilik yagmurdan vazgecis, sudan
usume, yalnizca golge vermesi agaclarin. iyiligin kufre donmesi ayrilik.
gunesin bir ceza gibi doðmasý dünyaya. baþýný alýp gitmek gibi bir geri
donus. iki adimindan birisi insanin. sevincin kundakcisi, huznun armasi.
suregen korkusu inceligin. ayrilik, o kucuk olum, usta dokunuslarla bizi
buyuk olume hazirlayan.

Simdi anliyor musun gidisinin neden ayrilik olmadigini? bir yaprak dusmesi
kadar ancak acisi ve agirligi oldugunu. bir toplama isleminin sonucunu
yazmak gibi bir deger tasidigini. bosluga bir bosluk katmadigini. kar
yagdirmadigini yaz ortasinda.

Ayrilik, o kopuklu opuslerin ardindan kalkip agzini yikadiginda baslamisti.
ben bulutlari gosterirken bulmacanin bes harfli bir yemek sorusuna yanit
aramanla halkalanmis, "askin sarabinin agzini actim/ yar yuzunden icti murat
bende kaldi" turkusu tenimde dugumlenirken odadan cikisinla yolunu tutmus,
daglarda oldurulen cocuklarin fotograflarini bir kenara itip, "bu etegin
ustune bu bluz yakisti mi?" dediginde varacagi yere varmisti coktan.

Ne mi yapacagim bundan sonra?

Ayak izlerimi silmek icin sana gelen yollarin tersinden yuruyecegim once.
siir okumayacagim bir sure. hediyelik esya satan dukkanlarin onunden
gecmeyecegim. senin icin biriktirdigim yagmur suyunu bir gul agacinin dibine
dokecegim. yeni bir yanlislik yapmamak icin telefonlara cikmayacagim. ardic
kus resimli aynalar aramayacagim mahalle pazarlarinda, gencligimi animsamak
icin. emekli kahvehanelerinde yaslilarla konusarak sonumu gormeye
calisacagim.

Fotograflarini gunese koyacagim bir an once sararsinlar diye. icinde ay
isigi , igde kokusu ve begonvil bulunan tum resimleri duvarlardan indirecegim.
mican turkusunu asacagim yerlerine. falci kadinlara inanmayacagim artik.
trafik polislerine adres sormayacagim. gelecege isik dusuren bir gulusle
gulmeyecegim kimseye. feslegenden baska bir cicek koymayacagim penceremin
onune. buyuk kentlerin varoslarinda cirpinan uc milyon yurtsuza evimi
acacagim. nerede bir kayip, bir faili mechul varsa, biraktigin acinin yanina
resmini asacagim. yeni asklar bulacagim kendime.

Ne yapacagimi saniyorsun ki, tenin tenime bu kadar sinmisken, omrum azala
azala akarken onumde, gittigin gercek bu kadar herkese benzerken...
senin korkularini, benim inceligimi doldurup yuregime, biraktigin boslugu
yonta yonta binlerce heykelini yapacagim.

Geri::

Ana Sayfa::