Uykuların kaçar geceleri
 Bir türlü sabah olmayı bilmez
 Dikilir gözlerin tavanda bir noktaya
 Deli eden bir uğultudur başlar kulaklarında
 Ne çarşaf halden anlar,ne yastık

 Girmez pencerelerden beklediğin aydınlık
 Kapanır yatağına çaresizliğine ağlarsın
 Onun unutamadığın hayali
 Sigaradan derin bir nefes çekmişcesine dolar içine
 Sevmek ne imiş birgün anlarsın
 
 Bir gün anlarsın aslında herşeyin boş olduğunu
 Şerefin, faziletin, iyiliğin,güzelliğin
 Gün gelirde sesini bir kerecik duymak için
 Vurursun başını soğuk taş duvarlara
 Büyür gitgide incinmişliğin,kırılmışlığın
 Duyarsın
 Ta derinden acısını çaresiz kalmışlığın
 Sevmek ne imiş bir gün anlarsın

 Bir gün anlarsın ne işe yaradığını ellerinin
 Niçin yaratıldığını
 Bu Dünya'ya neden geldiğini
 Uzun uzun seyredersin aynalarda güzelliğini
 Boşuna geçip giden yıllarına yanarsın
 Dolar gözlerin, için burkulur
 Sevmek ne imiş birgün anlarsın

 Bir gün anlarsın tadını sevilen dudakların
 Sevilen gözlerin erişilmezliğini
 O hiç beklenmeyen saat geldi mi
 Düşer saçların önüne, ama bembeyaz
 Uzanır gökyüzüne ellerin
 Ama çaresiz
 Ama yorgun
 Ama bitkin
 Bir zamanlar geçmiş günlerin hayaline dalarsın
 Sonra dizilir birbiri ardınca gerçekler, acı
 Sevmek ne imiş bir gün anlarsın

 Bir gün anlarsın hayal kurmayı
 Beklemeyi, ümit etmeyi
 Bir kirli gömlek gibi çıkarıp atasın gelir
 Bütün vücudunu saran o korkunç geceyi
 Lanet edersin yaşadığına
 Maziden ne kalmışsa yırtar atarsın
 O zaman bir çiçek büyür kabrimde kendiliğinden
 Seni sevdiğimi bir gün anlarsın


 ÜMİT YAŞAR OĞUZCAN