Bizi kandıran o şarkılar,o mavi gece
O sıcaklığı beyaz ellerin,o ilk ış
Sebepsizliğin sebep olduğu şafak vakti
O çok sevmek gecelerde o çaresiz aldanış.

Uzayan saçlar,alyında avuçlarımizın
İşte o,insanın bir yerde,aşka boyun eğmesi
Kırılmak,bölünmek,o hep bütünlenmek
O çok sevmek,tenin bir başka tene değmesi.

Yanmak mı o eski çağlarda yanmak
Kul olup savrulmak rüzgara karşı
İlk kesilmişliği mağrur ellerimizin
O çok sevmek,kanımızın o ilk akışı.

İste pınarlar,testiler,ırmaklar,çesmeler
Kanlı avuçlarla içmek aşkı kanmadan
O kıyılarımızdaki denizin ilk çoskunluğu
O cok sevmek büyütmek onu hep,orada o zaman

Kazımak ulu ağac gövdelerine adımızı
Yazmak her şeyi bir bir kumların üstüne
O her işkenceye mahkum olmuşluğumuz
O çok sevmek,daha cok sevmek günden güne.

Öyle delicesine,öyle korkunç,öyle çılgın
O çok sevmek o yanardağ,o ateş,o yangın...


ÜMİT YAŞAR OĞUZCAN