Eski Öykü

   Umul bir öykü adı, başında önde gider, 
   Bir ayrım olur sonra, yarası dünde gider. 

Bölüşür yasanmışlar yaşanmakta olanı, 
Anılarla umular barışık yönde gider. 

            Bir gün, bir an, bir yerde bir dönemeç belirir, 
   Dengesini yitirir gecelerle gündüzler. 

Yalanlara dönüşür korkular için için, 
Sıcaklığını keser duygular, düşünceler. 

Tükenen sevilerin alışkanlıklarında, 
  Gittikçe donuklaşan ışıklar yanıp Soner. 

    Karanlığı emzirir yığın yığın gölgeler, 
 Can ateşi soluk göz bebeklerine tüner. 
         Bir süre kanat çarpar artık yorulmuş bir kuş, 
  İnişinin kararan havalarından düşer. 
 

ÖZDEMİR ASAF