Diyalog

Bir gün, bir evde, bir kedi 
Vardı. 
O gün, bir evde, o kedi 
    Benden sıcaklığını esirgemedi. 

O gün, o evdeki o kedi 
Beni bana götürdü getirdi. 
Ona şarkılarımı söyledim; 
Uyudu, bakıyordum, benimleydi. 

Bir ikilem oldu beklenmedik; 
     Geçmiş günlerin yumaklarını didikledi. 
Var mıydı, yok, var gibi 
Kucağımdaydı kedi. 

Gözlerindeydi gözlerim, 
Gözleri gözlerimdeydi. 
Ellerimi tırmalıyordu elleri... 
Ürperdim, birden içim titredi. 

Bir gün, bir evde, bir kedi 
Vardı. 
O gün, bir evde, o kedi 
Beni taa çocukluğumdan aldı 

O gün, o evdeki, o kedi, 
Bak işte, neler olmuş der gibi, 
Getirdi beni gençliğime bıraktı. 
Anı bahçelerinde üşümek sıcaktı. 

    Babamın öldüğünde aylardan Hazirandı, 
O elli dördündeydi, ben yedi. 
Bir ışık söndüğünde yol yandı. 
O kedi bunları nasıl da bildi. 

Bir gündü, bir evdi, o kedi 
Taş attı bütün kuyularıma. 
Durup dururken dikenli uykularıma 
Ninniler söyledi. 

Bu bir öykü idi; 
   Ben mi anlattım, o mu dinledi. 
    Saklamalı mıydı, ya da söylemeli mi; 
      Ne o ev vardı, ne o gün, ne de o kedi. 


ÖZDEMİR ASAF