Kaldırımlar 1

Sokaktayım kimsesiz bir sokak ortasında 
Yürüyorum arkama bakmadan yürüyorum 
Yolumun karanlığa saplanan noktasında 
Sanki beni bekleyen bir hayal görüyorum. 

Kara gökler kül rengi bulutlarla kapanık 
Evlerin bacasını kolluyor yıldırımlar 
İn cin uykuda yalnız iki yoldaş uyanık 
Biri benim biri de serseri kaldırımlar. 

İçimde damla damla bir korku birikiyor 
Sanıyorum her sokak başını kesmiş devler 
Üstüme camlarını hep simsiyah dikiyor 
Gözüne mil çekilmiş bir ama gibi evler. 

Kaldırımlar çilekeş yalnızların annesi 
Kaldırımlar içimde yaşamış bir insandır 
Kaldırımlar duyulur ses kesilince sesi 
Kaldırımlar içimde kıvrılan bir lisandır. 

Bana düşmez can vermek bu yumuşak kucakta 
Ben bu kaldırımların emzirdiği çocuğum 
Aman sabah olmasın bu karanlık sokakta 
Bu karanlık sokakta bitmesin yolculuğum. 

Ben gideyim yol gitsin ben gideyim yol gitsin 
İki yanımdan aksın bir sel gibi fenerler 
Tak tak sesimi aç köpekler işitsin 
Yolumun zafer takı gölgeden taş kemerler. 

Ne sabahı göreyim ne sabah görüneyim 
Gündüzler size kalsın verin karanlıkları 
Islak bir yorgan gibi sımsıkı bürüneyim 
Örtün üstüme örtün serin karanlıkları. 

Uzanıverse gövdem taşlara boydan boya 
Alsa buz gibi taşlar alnımdan bu ateşi 
Dalıp sokaklar kadar esrarlı bir uykuya 
Ölse kaldırımların kara sevdalı eşi. 
 

NECİP FAZIL KISAKÜREK