K  

KAAN: (T�r.) Er. 1. �in ve Mo�ol imparatorlar�na verilen isim. 2. Hakan, h�k�mdar.
KA'B: (Ar.) Er. 1. Topuk kemi�i, a��k kemi�i anlam�nda. 2. (Mecazen): �eref, �an, onur anlam�nda kullan�l�r. 3. Ka'b b. Z�heyr (Vll.yy.): Sahabedendir. Rasulullah i�in okudu�u Kasidei Biirde �ok me�hurdur. Bir�ok dillere �evirisi yap�ld�.
KAB�L: (Ar.) Er. 1. Olabilir, m�m'k�n. 2. Cins, soy, s�n�f, t�r, �e�it. Hz. �dem'in b�y�k o�lu olup karde�i Habil'i �ld�rm�� ve yery�z�nde ilk kan d�ken insan olmu�tur.
KADEM: (Ar.). 1. Ayak. 2. Ad�m. 3. Yar�m ar��n uzunlu�unda bir �l�ek. 4. U�ur. Kad�n ve erkek ad� olarak kullan�l�r.
KADEMRAN: (Fars.). 1. �lerleyen. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
KADER: (Ar.) Ka. 1. �man esaslar�ndan, Allah'�n b�t�n yarat�klar i�in h�k�m ve irade etti�i hallerin olu� �ekli, al�n yaz�s�, takdir. 2. Talih, baht. 3. K�t� talih. 4. G�� kuvvet.
KADI: (Ar.) Er. 1. H�k�m, karar, hakimlik. 2. Seri devlette, mahkeme reisi. �lim sahibi yetkili. Kad� /yaz: (�yaz b. Musa b. �mran esSebt�: (10831149). Me�hur f�k�h ve hadis bilgini. �spanya'da G�rnata kad�l��� yapt�. 20'yi a�k�n eseri vard�r.
KAD�FE: (Ar.) Ka. Y�z� ince s�k t�yl�, parlak ve yumu�ak kuma�.
KAD�M: (Ar.) Er. 1. Ayak basan, ula�an, varan. 2. Ezeli, evvelsiz. 3. �ok eski zamanlara ait eski atik. 4. Y�llanm��. Kelam� Kadim, Kur'�n! Kerim.
KADIN: (T�r.) Ka. 1.Yeti�kin di�i insan. 2. Evlenmi� kad�n. 3. Evli ve itibarl� kad�n, han�m.
KAD�R: (Ar.) Er. 1. De�er, k�ymet, itibar. 2. Parlakl�k. 3. Kudret sahibi kudretli, kuvvetli, g��l�. 4. Allah'�n isimlerinden. Kur'an� Kerim'de 50'ye yak�n yerde ge�mektedir. Ba��na"abd" tak�s� olarak "Abd�lkadir" olarak kullan�l�r.
KAD�RB�LLAH: (Ar.) Er. 1. Allah'la g��lenen. G�c�n� Allah'tan alan. 2. Ebu'lAhmed b. �shak. Abbasi halifesi (�l. 1031). Halife Muktedir'in torunu.
KAD�RE: (Ar.) Ka. G��l� kuvvetli.
KAD�R�AH: (a.f.i.) Er. 1. G��l�, kuvvetli h�k�mdar, padi�ah. 2. Kadir ve �ah kelimelerinden t�retilmi� birle�ik isimdir.
KADREDD�N: (Ar.) Er. Dinin kudreti, g�c�. T�rk dil kural� a��s�ndan "d/t" olarak kullan�l�r.
KADR�: (Ar.) Er. 1. De�er, itibar. 2. Onur, �eref, haysiyet, meziyet. 3. R�tbe, derece.
KADR�CAN: (a.f.i.) Er. De�erli, itibarl�, can, ruh. Kadri ve Can isimlerinden meydana gelen birle�ik isim.
KADR�HAN: (a.t.i.) Er. De�erli h�k�mdar, y�netici.
KADR�YE: (Ar.) Ka. (bkz. Kadri).
K�F�: (Ar.) Er. El veren, yeter, yetecek, yeti�en, kifayet eden.
KAF�YE: (Ar.) Ka. 1. �iirde, m�sra sonunda yer alan kelimelerin ses benzerli�i, ses uyu�mas�, uyak. 2. Eski nesrimizde zaman zaman yer alan ses benzerli�i ve uygunlu�una dayanan sanat, seci.
KA�AN: (T�r.) Er. 1. Hakan, imparator. 2. K�kremi�, �fkelenmi�, k�kreyen, �fkelenen.
KAHHAR: (Ar.). 1. Ziyadesiyle kahreden, kahredici, yok edici bat�nc�. 2. Allah'�n isimlerinden. �sim olarak kullan�lmaz. (bkz. Abd�lkahhar).
KAH�R: (Ar.) 1. Allah'�n s�fatlarmdand�r. Kur'an� Kerim'de iki yerde ge�er. 2. Kahredici, zorlayan. 3. Yok eden. 4. Ezici kuvvet. Kahir B Ulah: Abbasi halifesi. (Eb� Mansur Muhammed elMutezid). Muktedir'in karde�i.
KAHRAMAN: (Fars.) Er. 1. Yi�it, cesur, (bahad�r). 2. H�k�m sahibi, i� buyuran. 3. Fars mitolojisinde Rustem'in yendi�i kimse. (bkz. Bahad�r).
K�HTA: (T�r.) Er. F�rat nehri kollar�ndan birinin ad�, Malatya'da ayn� isimle yerle�im b�lgesi vard�r.
K�HYA: (Fars.) Er. 1. Efendi, emir. 2. Ev sahibi, aile reisi. 3. �iftlik y�neticisi.
KA�D: (Ar.) Er. 1. Rehber kumandan. 2. Atlan yedekte g�t�ren. 3. Oturan, ikamet eden.
KA�DE: (Ar.) Ka. 1. Oturan. 2. Temel, esas. 3. Ba�kent.
KA�M: (Ar.) Er. 1. Duran, ayakta duran. 2. Bir �eyi yapan icra eden. 3. Allah'�n emrini ifa eden.
KA�ME: (Ar.) Ka. 1. (bkz. Kaim). 2. T�rklerde ka��t para manas�na gelmektedir.
K��NAT: (Ar.) Er. 1. Var olanlar�n hepsi. Yarat�klar. Yer g�k. (bkz. Evren).
KALAGAY: (T�r.) Er. Al, k�rm�z�renk.
KALENDER: (Fars.) Er. 1. D�nyadan elini ete�ini �ekip ba�� bo� dola�an. 2. Al�ak g�n�ll�, gurur ve kibirden uzak, �st�ne ba��na dikkat etmeyen buldu�u ile yetinen kimse.
KALGAY: (T�r.) Er. 1. �zci kumandan�. 2. K�nm hanl���nda veliahta verilen unvan.
KALKAN: (T�r.) Er. 1. (bkz. Kalgay). 2. Kahramano�ullan'n�n han soyundan, ceddi de Kalhan ad�n� ta��maktad�r.
KAM: (Ar.) Er. 1. Hekim. 2. D���n�r. 3. B�y�c�, sihirbaz.
KAMACI: (T�r.) Er. Top kamas� yapan ya da onaran kimse.
KAMANBAY: (T�r.) Er. (bkz. Kamar).
KAMAN: (T�r.) Er. Da�lar�n doru�una yak�n olan yerler.
KAMARAN: (Ar.) Ka. K�z�l Deniz'de Yemen k�y�lan yak�n�nda bir ada.
KAMBAY: (T�r.) Er. Hekim, tabib, doktor.
KAMBER: (Ar.). 1. Sad�k dost, k�le. 2. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
KAMB�N: (Fars.) Ka. Mutlu, bahtiyar.
K�ME: (Fars.) Ka. K�m, istek, arzu.
KAMELYA: (Ar.) Ka. 1. �aygillerden, b�y�k beyaz, k�rm�z� veya penbe renkte �i�ekler a�an dayan�kl� yaprakl� bir bitki. 2. Yabang�l�, �ing�l�.
KAMER: (Ar.). 1. Ay. 2. Sad�k hizmetk�r. 3. Kur'an� Kerim'in 54. suresi. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
K�M�L: (Ar.) Er. 1. B�t�n tam noksans�z, eksiksiz. 2. Kemale ermi� olgun. 3. Ya��n� ba��n� alm�� terbiyeli, g�rg�l�. 4. Alim, bilgin, geni� bilgili. (bkz. Kemal).
K�M�LE: (Ar.) Ka. (bkz. Kamil).
KAMRAN: (Fars.) Er. �ste�ine kavu�mu� olan.
K�MUR�N: (Fars.). 1. K�m s�r�c�, s�ren, arzusuna iste�ine kavu�mu� mutlu. 2. Arzusuna eri�en, bahtiyar, mutlu. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
K�MVER: (Fars.) Er. �ste�ine kavu�mu�, mutlu.
KANBER: (Ar.) Er. 1. Hz. Ali'nin sad�k, vefak�r k�lesi. 2. Bir evin gediklisi.
KANDEM�R: (T�r.) Er. G��l� soydan gelen.
KAN�1: (Ar.) Er. 1. Kanaat eden, yeter, bulup fazlas�n� istemeyen. 2. �nanm�� kanm��.
KAN�YE: (Ar.) Ka. (bkz. Kani).
KANSU: (T�r.) Ka. 1. �in'in kuzey bat�s�nda �nemli bir s�n�r kenti. 2. �in'de m�sl�manlar�n en �ok bulundu�u eyalet.
KANTARA: (Ar.). 1. K�pr�, �zellikle ta�tan yap�lm��. 2. Su yolu, bcnd, hisar anlam�na da gelir. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
KANUN: (Ar.) Er. 1. Devletin te�ri, yasama kuvveti taraf�ndan herkes�e uyulmak �zere konulan her t�rl� nizam, kaide kural. 2. Herhangi bir mevzu �zerindeki kanunu ta��yan kitap.
KANUN�: (Ar.) Er. 1. Kanuna ait kararla ilgili. 2. Osmanl�lar�n 10. padi�ah� Sultan 4. S�leyman'�n lakab�, Osmanl�lar�n y�kselme devrinin son padi�ah�. Daha �ok lakab olarak kullan�l�r.
KANVER: (T�r.) Er. Kan�n� ver, asil.
KAPAR: (T�r.) Er. Ak�l, ruh. KAPKIN: (T�r.) Er. Uygun, d�zenli.
KAPLAN: (T�r.) Vah�i kedigillerden, benekli, y�rt�c� hayvan. KAPLAN G�RAY: (T�r.) Er. (16801738) y�llan aras�nda K�nm han� oldu. 3 defa han olmu�tur.
KAPSAM: (T�r.) ��mul ihtiva, ihata, istiab, manalar�na gelen uydurma bir kelime. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
KAPTAN: (�tal). 1. Bir geminin sevk ve idare sorumlusu. 2. �ehirleraras� otob�s �of�r�. 3. Ba� pilot.
KARAALP: (T�r.) Er. Esmer, kara ya��z yi�it.
KARABEY: (T�r.) Er. (bkz. Karacabey).
KARABU�RA: (T�r.) Er. Esmer,erkek deve.
KARACA: (T�r.) Er. 1. Rengi karaya �alan, esmer, ya��z. 2. Geyikgillerden, k���k, boynuzlu, g�zel g�r�n��l� av hayvan�. 3. �st kol.
KARACABEY: (T�r.) Er. Esmer bey, rengi karaya �alan.
KARACAN: (T�r.) Er. (bkz. Karaca).
KARAHAN: (T�r.) Er. Esmer bey, Esmer h�k�mdar. Karahanl�lar devle tinin kurucusu.
KARARAN: (T�r.) Er. Bir t�r da� a�ac�.
KARAMAN: (T�r.) Er. 1. Esmer, ya��z insan. 2. G�ncybat�'da esen yel.
KARANALP: (T�r.) Er. Karaya��z, kahraman yi�it.
KARANF�L: (Ar.) Ka. Bir �e�it kokulu �i�ek.
KARAN�: (Ar.) Er. 1. Orta Anadolu'da bir k�y. 2. Veysel Karani'nin
do�du�u yer. *
KARASU: (T�r.) Er. 1. A��r akan su. 2. �o�unlukla g�z�n i� bas�nc�n�n �o�almas�yla kendini g�steren k�rl��e neden olabilen bir g�z hastal���.
KARATE��N: (T�r.) Er. Amuderya'y� v�cuda getiren nehirlerden Surhab �zerinde �nemli bir kent.
KAR���E��: (T�r.) Ka. S�sengillerden, beyaz pembe �i�ekler a�an so�anl� bitki.
KARDELEN: (T�r.) Ka. 1. �i�dem. 2. Nergisgillerden baharda �ok erken �i�ek a�an so�anl� bir bitki.
K�RD�DE: (Fars.). �� bilir, uyan�k, tecr�beli. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
KARGIN: (T�r.) Er. 1. Ta�k�n su. 2. Bol, �ok. 3. Doymu�, tok. 4. Erimi� buz ve kar par�alar�n�n olu�turdu�u akarsu. 5. �a�layan.
KARGINALP: (T�r.) Er. Co�kulu, ta�k�n, hareketli yi�it.
KARHAN: (T�r.) Er. (bkz. Karg�n).
KAR�N: (Ar.) Er.l. Yak�n. 2. Nail olan. 3. H�s�m kom�u. 4. Mabeynci.
KARLUK: (T�r.) Er. T�rk boylar�ndan biri.
KARLUKHAN: (T�r.) Er. (bkz. Karluk).
KARMEN: (Fars.) Ka. Parlak k�rm�z� renk.
KARNEYN: (Ar.) Er. 1. �ki boynuz. 2. Z�lkameyn: Kur'an� Kerim'de Kehf 83, 86, 94. ayetlerde ad� ge�en ve nebi mi, veli mi oldu�unda teredd�t edilen zat. 3. B�y�k �skender.
KARTAL: (T�r.) Er. 1. Kartalgillerden, beyazla kan��k siyah t�yl�, k�vnk ve kuvvetli gagal�, geni� kanatl� b�y�k y�rt�c� ku�. 2. Yeniden dirili� ve g��l�l�k sembol�.
KARTAY: (T�r.). Er. Ya�l�, pir. KARTEK�N: (bkz. Kartay).
KARUN: (Ar.) Er. 1. Beni �srail'de zenginli�iyle me�hur olan ve bu y�zden kendisini her�eyin sahibi gibi g�rmeye ba�lay�p Allah'a kar�� b�y�klenen, belki de d�nya kapitalistlerinin en eskisi ve en b�y��� olan ki�i. Hz. Musa d�nemlerinde ya�am�� bu m�stekbir, ilahi kah�r ve intikama u�rayarak b�t�n servetiyle birlikte ani bir zelzele ve tufan sonucu yerin dibine ge�mi�tir. 2. Hurman ile Beni �srail'e zulmeden Fir'avun'un m��rik naz�rlar�ndan. 3. �ok zengin kimse.
KARYE: (Ar.) Ka. K�y k���k kasaba. Kabile reisi veya e�raftan birine oturdu�u karyeyle ayn� isim verilmektedir.
KASEM: (Ar.) Er. 1. Yemin etmek. 2. B�lmek.
K�S�B: (Ar.) Er. Kesbeden, kazanan, kazan� sahibi.
K�S�BE: (Ar.) Ka. (bkz. Kasib).
KASIM: (Ar.) Er. 1. Taksim eden, ay�ran b�len. Kas�m b. Muhammed (s.a.): Hz. Muhammed (s.a.s)'in o�lunun ismi. K���k ya�ta vefat etmi�tir. 2. Kinci, ezici, ufalt�c�. 3. Y�l�n 11. ay�. 4. Y�l�n k�� b�l�m�.
K���F: (Ar.) Er. Ke�feden, bulan, meydana ��karan.
K���FE: (Ar.) Ka. (bkz. Ka�if). KATADE: (Ar.) Er. 13 yy.'dan itibaren Mekke'de hakim olan �eriflerin atas�na verilen ad.
KAT�B: (Ar.) Er. 1. Yaz�c�. Bir kurulu�ta yaz� i�leriyle vazifeli kimse, sekreter. 2. Osmanl� devletinde divan�n resmi yaz�lar�n� yazan vazifeli. 3. Devlet memuru. T�rk dil kural�na g�re "d/t" olarak kullan�l�r. Katib �elebi 1609-1658 y�llan aras�nda ya�am�� �nl� bilgin. En m�him eseri Ke�f�'zZ�nun'dur
KAT�BE: (Ar.) Ka. (bkz. Katib). KAT�FE: (Ar.) Ka. 1. Kadife. 2. Bir nevi �i�ek.
KATRE: (Ar.) Ka. 1. Damla. Damlayan �ey.
KAVAS: (Ar.) Er. Ok�u, t�fek�i, t�fekli alet.
KAV�: (Ar.) Er. 1. Yakar, yak�c�. 2. Kuvvetli, g��l�. 3. Sa�lam inan�l�r. 4. Zengin varl�kl�.
KAV�S: (Ar.) Er. 1. Yay. 2. G�ky�z�, ay, burcu.
KAV�Y: (Ar.) Er. 1. Kuvve�i, g��l�, dayan�kl�, metin muhkem, sa�lam. 2. �iddetli, zorlu. 3. Kudret sahibi her�eye g�c� yeten. Cenab� Hakk'�n g�zel isimlerinden biri. Kur'an� Kerim'de 10'dan fazla yerde ge�er.
KAVRAM: (T�r.). 1. Bir nesnenin zihindeki soyut ve g�zel tasanm�, mefhum. 2. Nesnelerin ya da olaylann ortak �zelliklerini kapsayan ve ortak bir ad alt�nda toplayan genel tasanm. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
KAVU�UM: (T�r.). 1. Yeryuvarla�� bir u�ta kalmak �zere yerin g�ne�in ve herhangi bir gezegenin bir do�ru �zerine gelmeleri. 2. ��tima. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
KAYA: (T�r.) Er. 1. B�y�k ve sert ta� k�tlesi. 2. Kayal�k sarp da�.
KAYAALP: (T�r.) Er. Kaya gibi g��l� er.
KAYACAN: (T�r.) Er. Can� kaya gibi g��l�.
KAYAER: (T�r.) Er. Kaya gibi g��l� er.
KAYAN: (T�r.) 1. Akarsu sel. 2. Yass�, d�z, kat kat olu�mu� ta�lar. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
KAYANSEL: (T�r.) Er. (bkz. Kayan).
KAYGUN: (T�r.) Er. 1. Etkili, h�z�nl�, dokunakl�. 2. Akdo�an.
KAYHAN: (T�r.) Er. Sert, g��l� sesli okuyucu, kayay� bile delecek g��te sesi olan okuyucu.
KAYI: (T�r.) Er. 1. Ya�mur, sa�anak, bora. 2. O�uz boylar�ndan Osmanl� hanedan�n�n mensup oldu�u boy. 3. Sa�lam, g��l�, sert.
KAYIHAN: (T�r.) Er. G��l� h�k�mdar.
KAYITBAY: (T�r.) Er. Kay�tbay elZahiri: �nl� M�s�r ve Suriye sultan�.
KAYMAZ: (T�r.) Er. 1. Da� ete�i. 2. G�neydo�u'dan esen bir r�zgar.
KAYNAK: (T�r.) 1. B ir suyun ��kt��� yer, men�e. Bir haberin ��kt��� yer. 2. Ara�t�rma ve incelemede yararlan�lan belge. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
KAYRA: (T�r.) Y�ksek b�y�k tutulan ya da say�lan birinden gelen iyilik l�tuf, ihsan at�fet, inayet. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
KAYRAALP: (T�r.) Er. �yiliksever, yi�it.
KAYRABAY: (T�r.) Er. �yiliksever, sayg�n kimse.
KAYRAK AN: (T�r.) Er. (bkz. Kayra alp).
KAYRAK: (T�r.) Er. 1. Ta�l�, kumlu, ekime elveri�li olmayan toprak. 2. Kaygan toprak. 3. Bile�i ta��.
KAYRAL: (T�r.) Er. Kayr�lan, himaye edilen (kimse).
KAYRAR: (T�r.) Er. 1. Orman i�indeki a�a�s�z kalan. 2. Kayan yer. 3. �nce �ak�ll�, kumlu toprak.
KAYS: (Ar.) Er. 1. Leyla ile Mecnun hikayesinin erkek kahraman� olan Mecnuni Amiri'nin as�l ad�. 2. Umman Denizi'nde k���k bir ada.
KAYSER: (Ar.) Er. Roma ve Bizans (Alman) imparatorunun lakab�. Daha �ok unvan olarak kullan�l�r.
KAYTUS: (Ar.) Bir y�ld�z k�mesi. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
KAYYUM: (Ar.) 1. G�kleri, yeri ve hcr�eyi tutan. Her�eyin varl�k sahibi olabilmesi i�in gerekeni veren. Allah'�n isimlerinden.
KAZA: (Ar.) Er. H�k�m karar verme, emir tesbit vs.
KAZAK: (T�r.) Er. 1. G��ebe ak�nc�. 2. Rusya'da ya�ayan bir T�rk kavmi. 3. Gen�, taze. 4. �nat��.
KAZAKHAN: (T�r.) Er. (bkz. Kazak).
KAZAN: (T�r.) Er. 1. Su �evrisi, kayra. 2. Sazl�k yerlerde dibi bulunmayan sulu yer. 3. Girdap.
KAZANHAN: (T�r.) Er. (bkz. Kazan).
K�ZIM: (Ar.) Er. 1. �fkesini yenen kimse. H�rs�n� dizginleyen. 2. Kinini yenen.
KEB�R: (Ar.) 1. B�y�k, ulu azim. 2. Ya��a b�y�k ya�l�. 3. �ocukluktan ��km�� gen�. 4. Allah'�n isimlerinden. Abd�lkebir �eklinde kullan�lmal�d�r.
KEB�RE: (Ar.) Ka. (bkz. Kebir). KEBUTER: (Fars.) Ka. G�vercin.
KEFFARET: (Ar.) Ka. 1. G�nah� �rten anlam�na gelir. 2. G�nahlar�n �denmesi gereken bedeli.
KELAMI: (Ar.) Er. S�ze ili�kin, s�zle ilgili.
KELEBEK: (T�r.) Ka. 1. V�cudu kanatlan ince pullarla ve t�rl� renklerle �rt�l�, d�rt kanatl�, �ok say�da t�r� olan b�cek. 2. Narin, ince kad�n.
KEL�M: (Ar.) Er. 1. S�z s�yleyen, konu�an. 2. Kelimullah: Tur'u Sina'da Cenab� Hakla konu�mas�yla Hz. Musa'ya verilen unvan. 3. Surei Kelim: Tana suresi. KEL�ME: (Ar.) Ka. (bkz. Kelim).
KEMAL: (Ar.) Er. 1. Olgunluk, yetkinlik, taml�k, eksiksizlik. 2. En y�ksek de�er, m�kemmellik, de�er baha. 3. Bilgi, fazilet.
KEMALAT: (Ar.) Ka. �nsan�n bilgi ve ahlak g�zelli�i bak�m�ndan olgunlu�u.
KEMALEDD�N: (Ar.) Er. 1. Din'de olgunlu�a eren, dinin son derecesi. 2. Din bilgisi kuvvetli. T�rk dil kural�na g�re "d/t" olarak kullan�l�r.
KEMANDAR: (Fars.) Er. Yay tutan, yay tutucu.
KEMYAB: (Fars.) Ka. Az bulunan, nadir.
KENAN: (Ar.) Er. 1. Hz. YaTu�b'un memleketi, Filistin. 2. Yusufi Kenan: Hz. Yusuf. Piri Kenan: Hz. Ya'kub. Hz. Nuh'un iman etmeyen o�lunun ad�n�n da Kenan oldu�u rivayet edilmektedir.
KENTER: (T�r.) Ka. �ehirli, ken�i.
KERAM: (Ar.) Er. (bkz. Kirami).
KERAMEDD�N: (Ar.) Er. 1. Kerem ba��� ihsan l�tuf sahibi. 2. Dinde �st�n mertebelere ula�an. 3. Keramet sahibi dervi� veli. T�rk dil kural� a��s�ndan "d/t" olarak kullan�l�r.
KERAMET: (Ar.) Ka. 1. Birine kar�� ikramda bulunmak. 2. Allah'�n bir kimseye c�mertli�i, l�tf�, himayesi ve yard�m� olarak ele al�n�r.
KEREM: (Ar.) Er. 1. Asalet, asillik, soyluluk. 2. C�mertlik, el a��kl��� l�tuf, ba���, bah�i�.
KEREM�AH: (Ar.) Er. (bkz. Kerem).
KEREN�Y: (Fars.) Ka. Eskiden kullan�lan bir �e�it nefesli saz.
KER�M: (Ar.) Er. 1. Kerem sahibi, c�mert, verimcil. 2. Ulu, b�y�k. 3. L�tf�, ihsan� bol, ihsan y�n�nden ulu. 4. Allah'�n isimlerinden, "abd" tak�s� alarak kullan�l�r, (bkz. Abd�lkerim).
KER�MAN: (Ar.) Ka. (bkz.Kerim).
KER�ME: (Ar.) Ka. 1. (bkz. Kerim). 2. �yet. 3. K�z evlat.
KER�MHAN: (a.U.) Er. (bkz. Kerim).
KE��F: (Ar.) Er. A�ma, meydana ��karma.
KEV�R: (Ar.) Ka. B�y�k Sahra'da �nemli bir vaha.
KEVKEB: (Ar.) Y�ld�z g�ky�z�ndeki parlak cisimleri ifade eden genel isim. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
KEVN�: (Ar.) Er. Var olmayla, varl�kla ilgili.
KEVSER: (Ar.) Ka. 1. Maddi ve manevi �okluk, kalabal�k nesil. 2. Cennette bir havuzun �rma��n ad�. 3. Kur'an� Kerim'de en k�sa sure.
KEY�N: (T�r.) Er. B�y�k h�k�mdar, �ah.
KEYFER: (Fars.) 1. Kar��l�k. 2. M�kafat veya m�cazat. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
KEYHAN: (Fars.) D�nya. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
KEYHUSREV: (Fars.) Er. 1. Adil ve ulu padi�ah. 2. Keykavus'un torunu, Siyavu�'un o�lu olan me�hur h�k�mdar.
KEYK�VUS: (Fars.) Er. 1. Adil, necip. 2. Keyaniyan'm II. padi�ah� olup Keykubat'�n torunu ve halefidir. Key'lerin ikinci padi�ah�.
KEYKUBAD: (Fars.) Er. 1. B�y�k ve ulu padi�ah. 2. Keykavus'un dedesi olan �nl� padi�ah. 3. Key'lerin ilk padi�ah�. T�rk dil kurallar� a��s�ndan "d/t" olarak kullan�l�r.
KEYS: (Ar.) Er. Zeka, anlay��, kavray��.
KEYVAN: (Fars.) Ka. Sat�rn y�ld�z�.
KEYY�S: (Ar.) 1. Ak�ll�, anlay��l�, kavray��l�. 2. �nce zarif.
KEYY�SE: (Ar.) Ka. (bkz. Keyyis).
KEZBAN: (Fars.) Ka. 1. Bir yeri y�neten kad�n kahya. 2. Ev kad�n�, evine ve kocas�na ba�l� kad�n.
KEZER: (Fars.) Er. Kahraman.
KILAVUZ: (T�r.) Er. Yol g�steren, rehber.
KILI�ALP: (T�r.) Er. K�l�� gibi keskin yi�it.
KILI�ASLAN: (T�r.) Er. (bkz. K�l��alp). �lk Sel�uklu Sultan� S�leyman �ah'�n o�lu. Daha sonra O da Sel�uklu hanedan�n�n ba��na ge�ti.
KILI�HAN: (T�r.) Er. (bkz. K�l��alp).
KILIN�: (T�r.) Er. 1. �elikten silah. 2. Davran��, yarat�l��, huy.
KINAY: (T�r.) �ok �al��kan, etkin, faal. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
KINCAL: (T�r.) 1. �nce zarif. 2. Aksi. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
KINER: (T�r.) Er. (bkz. K�ncal).
KINIK: (T�r.) Er. 1. Kaynak, menba. 2. �stek, arzu, gayret. 3. Obur. 4. O�uzlar�n 24 boyundan biri.
KINIKASLAN: (T�r.) Er. (bkz. K�n�k).
KINNESR�N: (Ar.) Ka. Kuzey Suriye'de bir �ehir, eski Halepde denilmektedir.
KIRALP: (T�r.) Er. K�r beyi, ta�rada oturan.
KIRA Y: (T�r.) Er. 1. Gen�, delikanl�. 2. �r�n vermeyen arazi. 3. E�k�ya yol kesen.
KIRCA: (T�r.) Er. 1. Dolu. 2. Ufak ve sert taneli kar, r�zgarla kar���k ya�mur.
KIRDAR: (T�r.) Er. �l��l� davran��, so�ukkanl�l�k.
KIRGIZ: (T�r.) Er. 1. Gezici, gezgin. 2. K�rg�zistan'da oturan halk. KIRTEK�N: (T�r.) Er. (bkz. K�ralp).
KISMET: (Ar.) Ka. 1. B�lme, pay etme, hisselere ay�rma. 2. Talih, nasip, kader. 3. �ayi olan hisseyi tayin etme belirtme.
KIVAN�: (T�r.). 1. Sevin�, memnuniyet. 2. �v�nen, g�venen, iftihar eden. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
KIYAM: (Ar.) Er. 1. Kalkma, aya�a kalkma, ayakta durma. 2. Namazda ayakta durma. 3. Bir i�e ba�lama. 4. Ayaklanma. 5. �l�mden sonra dirilme, aya�a kalkma.
KIYAS: (Ar.) Er. 1. Bir �eyi ba�ka �eye benzeterek h�k�m verme. 2. Kar��la�t�rma, �rnekseme. 3. Umum kaideye uyma.
KIYMET: (Ar.) Ka. 1. De�er. 2. Bedel, baha, tutar. 3. �eref, onur, itibar.
KIZIL�ZEN: (T�r.) Ka. K�z�l�rmak, g�ney Azerbaycan'� 2 defa katederek Gilan'da Hazer denizine d�k�len �rmak.
K�BAR: (Ar.) Ka. 1. Duygu, davran�� ve hareket bak�m�ndan ince, zarif, nazik, �elebi. 2. B�y�k c�mert, asil, zengin. 3. ��k, se�kin. 4. B�y�kler, ulular. 5. Kibirli.
K�BAR�YE: (Ar.) Ka. (bkz. Kibar).
K���HAN: (T�r.) Er. K���k h�k�mdar.
K�FAYET: (Ar.) Ka. 1. Yeti�me, el verme, kafi gelme. 2. Bir i�i yapabilecek yetenekte olma.
K�MEK: (T�r.) X. yy. �rti�'in orta b�lgesinde ya�ayan bir T�rk kavmi. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
K�RAM: (Ar.) Er. 1. Soydan gelenler, soyu temizler, ulular, sergeliler. 2. C�mertler, elia��klar. Sahabenin lakab� olmu�tur.
K�RAMI: (Ar.) Er. 1. C�mert�e, eli a��klara �zg�. 2. Soylular, ulular, �ereflilerle ilgili.
K�RAZ: (Yun.) Ka. G�lgillerden, yapraklanmadan �nce �i�ek a�an, d�z kabuklu a�a� ve bu a�ac�n yuvarlak sulu ve tek �ekirdekli yemi�i.
K�RMAN: (Fars.) Er. 1. Hisar, kale. 2. �ran'da bir eyalet ve bu eyaletin bug�nk� merkezi.
K�RMAN�AH: (T�r.) Er. (bkz. Kirman).
K�SRA: (Fars.) Er. �ran �ahlar�n�n ad�.
K��VER: (Fars.) Ka. �lke.
K�T�ARAZ: (Fars.) Ka. D�nyay� s�sleyen, d�nyan�n s�s� olan.
K�YAN: (Fars.) Ka. 1. Y�ld�z. 2. Merkez.
K�YASET: (Ar.) Ka. Uyan�kl�k, anlay��l�l�k.
KOCA: (T�r.) Er. 1. E�. Ev ve ailenin ya��a en b�y���. 2. �ri, kocaman. 3. Ak�ll�, tedbirli yi�it.
KOCAALP: (T�r.) Er. Ya�l�, ulu, yi�it
KO�AK: (Ar.) Er. Y�rekli, eli a��k. 2. Y�ce g�n�ll�. 3. Konuk sever. 4. Yi�it, korkmayan ki�i, sava���. 5. A��k kestane renginde olan.
KO�AKALR: (T�r.) Er. C�mert, kahraman, yi�it.
KO�AKER: (T�r.) Er. C�mert, kahraman kimse.
KO�A�: (T�r.) Er. 1. K�lavuz, rehber. 2. Ya�mur bulutu.
KO�AY: (T�r.) Er. Ko� gibi g��l�.
KO�ER: (T�r.) Er. Sa�l�kl�, y�rekli er.
KO�HAN: (T�r.) Er. (bkz. Ko�er).
KO�UBEY: (T�r.) Er. Ko�u arabas�n� kullanan ki�i. Ko�u: Gelin arabas�.
KO�Y���T: (T�r.) Er. Y�rekli, cesur, kahraman.
KONGAR: (T�r.) Er. (bkz. Kongur).
KONGUR: (T�r.) Er. San ile siyah kar���m� bir renk, koyu kumral, kestane rengi.
KONGURALP: (T�r.) Er. (bkz. Kongur).
KONGURTAY: (T�r.) Er. (bkz. Konguralp).
KORUR: (T�r.) 1. A��k san, a��k kestane renkli. 2. Kimseyi be�enmeyen gururlu, kendini be�enmi�. 3. S�sl�, �al�ml�, ��k.
KONURALP: (T�r.) 1. Cesur, yi�it, er. Orhan Gazi'nin komutanlanndan biri.
KORAL: (Fran.) Er. 1. Bat� musikisinde dini �ark�. 2. S�n�r muhaf�z�.
KORALP: (T�r.) Er. (bkz. Koral). KORAY: (T�r.) Er. �yice kor rengine gelen ay.
KOR�AN: (T�r.) Er. Ate�li, canl�, hareketli.
KOR�AN: (T�r.) Er. �a�layan. KORGAN: (T�r.) Er. Hisar kale.
KORHAN: (T�r.) Er. Ate�li, canl�, g��l� h�k�mdar.
KORKUT: (T�r.) Er. 1. B�y�k dolu tanesi. 2. Korkusuz, yavuz, heybetli. 3. Cin, �eytan.
KORKUTALP: (T�r.) Er. (bkz. Korkut).
KORT AN: (T�r.) Er. 1. Yanan, s�cak ten. 2. Yal��n ve kesik kaya. 3. Pelikan ku�u.
KOTUZ: (T�r.) Er. Gururlu, kibirli.
KOTUZHAN: (T�r.) Er. (bkz. Kotuz).
KOYAK: (T�r.) Er. 1. Vadi, dere. 2. Da�lar ve kayal�klar �zerindeki do�al �ukurlar. 3. Da� yolu �zerindeki otluk. 4. Etkili, dokunakl�.
KOYA�: (T�r.) Er. G�ne�. Erkek ve kad�n ad� olur.
KOYGUN: (T�r.) Er. 1. Etkili, h�z�nl�, dokunakl�. 2. Akdo�an.
KOYTAK: (T�r.) Er. R�zgar almayan �ukur yer.
KOYTAN: (T�r.) Er. Da� buca��.
KOZA: (T�r.) Ka. ��inde tohum ya da krizalit bulunan koruncak.
K�KEN: (T�r.) Er. 1. Bir �eyin ��kt���, dayand��� temel, bi�im neden yada yer. 2. Kavun, karpuz, kabak gibi bitkilerin toprak �st�ne yay�lan dallar�. 3. Soy, as�l, ata.
K�KER: (T�r.) Er. K�kl� soydan gelen kimse.
K�KLEM: (T�r.) Er. �lkbahar KOKSAL: (T�r.) Er. Yer alt�nda geni� bir alana da��lan k�k.
K�KSAN: (T�r.) Er. Tan�nm��, �nl� ad.
K�K��N: (T�r.) Er. 1. G�k renginde. 2. Ya�l�, koca.
K�KTEN: (T�r.) Er. 1. K�kl�, y�zeyde kalmayan, derine inen. 2. Soylu.
K�RNES: (T�r.) Ayna. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
K�SE: (Fars.) Er. Sakal� b�y��� hi� ��kmayan veya seyrek olan. Daha �ok lakab olarak kullan�l�r.
K�SEM: (T�r.) Ka. 1. S�r�ler �n�nde rehber vaziyetinde giden. 2. Cildi temiz, p�r�zs�z. 3. K�sem Sultan: IV. �brahim'in annesi ve torunu zaman�nda Osmanl� iktidar�nda etkin olan Sultan.
KUB�LAY: (T�r.) Er. Cengiz Han'dan sonra Mo�ol imparatorlu�u taht�na ��kan b�y�k ka�anlar�n en me�huru 35 y�l saltanat s�rm�� ve 1294 y�l�nda 80 ya��nda �lm��t�r.
KUDDUS: (Ar.) Er. 1. Temiz, pak. 2. Hatadan, gafletten, eksiklikten uzak. 3. �ok aziz, m�barek. Allah'�n isimlerinden. "Abd" tak�s� alarak kullan�l�rsa daha iyi olur.
KUDDUS�: (Ar.) Er. 1. Kuddus olan Allah'�n nimetine mazhar olan 2. 19. yy. Bor'lu me�hur mutasavv�f T�rk �airi.
KUDRET: (Ar.) Ka. 1. Kuvvet, takat, g��. 2. Allah'�n ezeli g�c�. 3. Varl�k, zenginlik. 4. Allah yap�s�, yarat�l��, insan eliyle yap�lamayan �eyler. 5. Ehliyet kabiliyet. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
KUDRETULLAH: (Ar.) Er. Allah'�n g�c�.
KUDS�: (Ar.) Er. Kutsal, muazzez, mukaddes. Allah'a mensup, ilahi.
KUDS�YYE: (Ar.) Ka. (bkz. Kudsi)
KUD�S: (Ar.) Er. 1. Filistin'in merkezi olan �ehir. Ruhu'1 Kud�s: Cebrail, Hz. �sa'ya �iur�len ruh.
KUH�STAN: (Fars.) Er. Da�l�k memleket, �ran yaylas�nda da�lar�n �ok oldu�u b�lge.
KUHRUD: (Fars.) Da� �rma��. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
K�HSAR: (Fars.) 1. Da�l�k. 2. Da� tepesi. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
KULA: (T�r.) Er. 1. Kumral. 2. Sans�n, mavi g�zl�. 3. V�cudu koyu san, kuyru�u ve yelesi siyah olan at.
KULAHAN: (T�r.) Er. (bkz. Kula).
KULAN: (T�r.) Er. 1. Anayurdu Asya olan at ile e�ek aras� g�r�n��te yaban�l bir at t�r�. 2. �ki, �� ya��nda di�i tay, k�srak. 3. Zafer kazanm�� ki�i.
KUMAN: (T�r.) Er. XI. yy ile XIV. yy. aras�nda G�ney Rusya bozk�rlar�nda g��ebe olarak ya�ayan bir T�rk boyu.
KUMANBAY: (T�r.) Er. (bkz. Kuman).
KUMRU: (Fars.) Ka. G�vercinlerden, uzunca kuyruklu, boynunun yanlar�nda benekler bulunan ve g�vercinlerden daha k���k olan boz renkli ku�.
KUMRUL: (Fars.) Er. (bkz. Kumru).
KUMUK: (T�r.) Er. 1. K�l��. 2. Kuzeydo�u Kafkasya ile Hazar denizinin bat� k�y�s�nda ya�ayan bir T�rk boyu.
KUMUKBAY: (T�r.) Er. (bkz. Kumuk).
KUNT: (T�r.) Er. 1. Sa�lam ve iri yap�l�. 2. A��r dayan�kl�, kal�n. 3. Bi� t�r g�vercin.
KUNTA Y: (T�r.) Er. (bkz. Kunt). KUNTER: (Fars.) Er. Sa�lam, kuvvetli.
KUNTMAN: (T�r.) Er. Sa�lam ve iri yap�l�, sa�l�kl� kimse.
KURA: (T�r.) Er. 1. Cesur. 2. �elik. 3. Toprak i�inde bulunan b�y�k ta�.
KURAL: (T�r.) Er. 1. Davran��lara ya da bir sanata bir bilime y�n veren ilkeler. 2. Ara�. 3. Silah.
KURAY: (T�r.) Er. Ay gibi.
KURBAN: (Ar.) Er. 1. Allah'�n r�zas�n� kazanmaya vesile olan �ey. 2. Eti, fakire paras�z olarak da��t�lmak niyetiyle farz, vacib, ve s�nnet olarak kesilen hayvan. 3. Bir gaye u�runa feda olma.
KUR�EREN: (T�r.) Er. Dayan�kl� ve yi�it adam.
KUREY�: (Ar.) Er. Hz. Peygamberin soyu.
KURMAN: (T�r.) Er. Y�ksek a�amal�, nitelikli kimse.
KURRE: (Ar.) Ka. Tazelik, parlakl�k. M�s�r valili�i yapm�� bir zat�n ad�d�r.
KURTARAN: (T�r.) Er. Kurtulmas�n� sa�layan.
KURTULU�: (T�r.) Er. 1. Kurtulmak fiili, kurtulma. 2. Tehlike, s�k�nt�, zorluk veya esaretten, istiladan kurtulmu� olma hali, halas, necat, reha, selamet. 3. �stanbul'da bir semt ad�.
KUSAY: (Ar.) Er. 1. Uzakla�mak. 2. Peygamberin 5. dereceden atas� olup �slamiyetten �nce Mekke'de Kabe'yi tamir ettirmi� ve yeniden d�zenlemi�tir.
KUSV�: (Ar.) Er. 1. Son derece bulunan. 2. Nihayet son. 3. Eri�ilecek son nokta son s�n�r. 4. Peygamber (s.a.s)'in devesinin ad�.
KU�EYR: (Ar.) Er. B�y�k beni Amir b. �a�a'a grubuna dahil bir Arap kabilesi. Ku�eyri: �slam aleminin b�y�k suf� m�elliflerinden. Ku�eyri Risalesi ad�yla �nl� eseri bulunmakta.
KUTAL: (T�r.) Er. Mu�u ol.
KUTALMI�: (T�r.) Er. Mutlu olmu�, kutlu olmu�.
KUTALP: (T�r.) Er. Kutlu, u�urlu, yi�it.
KUTAM: (Ar.) Er. Akbabaya benzeyen.
KUTAN: (T�r.) Er. 1. Dua, yalvarma. 2. Saka ku�u. 3. Saban. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
KUTAY: (T�r.) Er. 1. M�barek ay. 2. Borneo adas�n�n do�u taraf�ndan bir
sultanl�k.
KUTBAY: (T�r.) Er. (bkz. Kutalp).
KUTBERK: (T�r.) Er. (bkz. Kutbay).
KUTCAN: (T�r.) Er. Ku�u, u�urlucan.
KUTEL: (T�r.) Er. U�urlu el.
KUTER: (T�r.) Er. Mu�u, u�urlu ki�i.
KUTERTAN: (T�r.) Er. (bkz. Kuter).
KUTHAN: (T�r.) Er. (bkz. Kuter).
KUTKAN: (T�r.) Er. Sayg�n, kutlu soydan gelen.
KUTLAN: (T�r.) Er. Kutlu, mutlu ol.
KUTLAR: (T�r.) Er. Mutluluklar, u�urlar.
KUTLAY: (T�r.) Er. 1. U�urlu kutlu ay. 2. K�r donlu at.
KUTLU: (T�r.) Er. 1. U�urlu, hay�rl�. 2. M�barek. 3. Mesut, bahtiyar. KUTLUALP: (T�r.) Er. U�urlu yi�itKUTLUAY: (T�r.) Er. U�urlu ay.
KUTLUBAY: (T�r.) Er. (bkz. Kutlu).
KUTLUCAN: (T�r.) Er. (bkz. Kutlu).
KUTLU�: (T�r.) Er. U�urlu, mutlu, �ansl�, kutlu.
KUTLU�HAN: (T�r.) Er. (bkz. Kutlu�).
KUTLUTEK�N: (T�r.) Er. (bkz. Kutlu).
KUTSAL: (T�r.) Er. Kudsi, ku�u m�barek, mukaddes.
KUTSALAN: (T�r.) Er. U�ur getiren, kutlu kimse.
KUTSALMI�: (T�r.) Er. (bkz. Kutsal an).
KUTSAN: (T�r.) Er. U�urlu, talihli
KUTSEL: (T�r.) Er. (bkz. Kutsan).
KUTSOY: (T�r.) Er. (bkz. Kutsel).
KUTULMU�: (T�r.) Er. Kurtulmu�, ayd�nl��a kavu�mu�.
KUTUN: (T�r.) Er. Kutlu, kutsal.
KUTUNALP: (T�r.) Er. (bkz. Kutun).
KUTUNER: (T�r.) Er. (bkz. Kutun).
KUTYAN: (T�r.) Er. U�urlu kimse.
KUVVET: (Ar.) Er. 1. G��, kudret, takat, s�hhat, sa�laml�k. 2. Bir h�k�metin askeri g�c�.
KUYA�: (T�r.) Er. 1. G�ne�. 2. �ok s�cak, g�ne�in etkili vurmas�.
K�BRA: (Ar.) Ka. 1. B�y�k olan (Ekber'in m�ennesi). 2. Hadicet�'lK�bra: Hz. Peygamberin ilk han�m�.
K�LT�G�N: (T�r.) Er. G�kt�rk prensi ve komutam.
K�L�K: (T�r.) Er. 1. Me�hur �nl�. 2. Ta���, �ekici, balyoz.
K�RBO�A: (T�r.) 1. �ri, g��l�, sars�lmaz bo�a. Kuvvetli iri yap�l� bo�a. Sel�uklu komutan� ve Musul emirinin ad�.
K�REMA: (Ar.) Er. 1. Kerim, asil, necip, iyiliksever, hay�r sahibi c�mert, eli a��k kimseler. 2. Ulular, b� y�kler.
K�RHAN: (T�r.) Er, Yi�it, y�rekli han.
K�R�AD: (T�r.) Er. Eski T�rklerde yi�it, alp.
K�R�MER: (T�r.) Er. topluluk, s�r�.
K��AD: (Fars.) Er. 1. A��l��, a�ma. 2. Fetih, fethetme. 3. A��l�� merasimi, k��ad resmi. 4. Yay�n gerilip b�rak�lmas�. 5. Musikide uvert�r. 6. Bir cins tavla oyunu. T�rk dil kural� a��s�ndan "d/t" olarak kullan�l�r.
K��ADE: (Fars.) Ka. 1. (bkz. K��ad). 2. A��k. 3. Ferah.