H  

HABBAN: (Ar.) Er. G�ney Arabistan'da bir kasaba.
HAB�B: (Ar.) Er. Sevgili. Seven, dost.
HABE��: (Ar.) Er. Habe�ler gibi derisinin rengi �ok koyu esmer olan kimse. Habe� �rk�na mensup.
HAB�BE: (Ar.) Ka. (bkz. Habib)
HAB�BULLAH: (Ar.) Er. Allah'�n sevgilisi. Hz. Peygamber.
HABlL: (Ar.) Er. Habil: Hz. Adem'in o�ullar�ndan, Kabil'in karde�i, Kabil taraf�ndan �ld�r�lm��t�r. Yery�z�nde ilk �ld�r�len ki�idir.
HAB�NAR: (Ar.) Ka. Nar tanesi.
HAB�R: (Ar.) Er. 1. Taze, haberli, bilgili, agah, vak�f. 2. Cenab� Hak.
HACCAC: (Ar.) Er. 1. Delil ikame eden. Delille galip olan. 2. Irak valisi olup, Hz. Muhammed soyuna ve taraflar�na eziyet eden Yusuf b. Sakafi'nin unvan�. Yezid'in komutanlar�ndan.
HACCE: (Ar.) Ka. 1. Hacca giden, Kabe'yi ziyaret eden hac� kad�n. 2. Bir �e�it akdiken. Daha �ok lakab olarak kullan�l�r.
HACE: (Fars.) Er. 1. Hoca. 2. Bilgin, ��retmen. 3. �elebi, sahip, muallim, profes�r. Daha �ok lakab olarak kullan�l�r.
HACER: (Ar.) Ka. 1. Ta�, kaya. Haceri Esved: Kabe'nin duvannda bulunan me�hur kara ta�. 2. Hz. �smail'in annesi ve Hz. �brahim'in cariyesinin ad�.
HACERUNNUR: (Ar.) Ka. K�k�rt ile demirin birle�mesinden meydana gelen alt�n �ans� renginde.
HACI: (Ar.) Er. 1. Hacca giden, Kabe'yi ziyaret eden, hac�. 2. Dini bir mahalli ziyaret eden kimse.
HAC�B: (Ar.) Er. Birinin bir yere gitmesine engel olan. 2. Kap�c�. T�rk dil kural�na g�re "b/p" olarak kullan�l�r.
HAC�R: (Ar.) Er. 1. Hicret eden, bir ba�ka yere ge�en. 2. Say�klayan.
HADDAS: (Ar.). �abuk kavrayan, anlay��l�, kavray��l�. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
HAD�: (Ar.) Er. 1. Yenilene yard�m eden, yard�mc�. 2. Hidayet eden, do�ru yolu g�steren. K�lavuz, rehber. 3. �nde giden kimse. 4. M�zrak ucu.
HAD�C: (Ar.) Er. Erken do�an o�lan �ocu�u.
HAD�CE: (Ar.) Ka. Vakitsiz, erken do�an k�z �ocu�u. T�rk dil kural� a��s�ndan "d/t" olarak kullan�l�r. Hadice: Hz. Muhammed (s.a.s)'in ilk e�i.
HAD�D: (Ar.) Er. 1. Keskin. 2. Demir. 3. �fkeli, hiddetli, �iddetli, titiz. 4. Kur'an� Kerim'in 50. suresinin ad�.
HAD�M: (Ar.) Er. Hizmetkar, yard�m eden. Hadimi Harameyn: Haremi �erifin hizmetkar�. Hicaz'm al�nmas�ndan sonra Osmanl� sultanlar�na verilen lakap.
HAD�YE: (Ar.) Ka. (bkz. Hadi).
HAFAZA: (Ar.) Ka. 1. �nsan�n yapt��� i�leri yazmakla g�revli melekler. 2. Bek�iler.
HAF�: (Ar.) Er. l. �ok ikram eden, insan� g�ler y�zle kar��layan. 2. Yal�nayak y�r�yen, ko�an adam.
HAF�D: (Ar.) Er. Erkek torun.
HAF�DE: (Ar.) Ka. K�z torun. (bkz. Ncbirc).
HAF�Z: (Ar.) Er. 1. Allah'�n adlanndand�r. Muhafaza eden, saklayan, esirgeyen, koruyan. 2. Kur'an'� ezbere bilen ve usul�ne uygun okuyan kimse. HAF�ZE: (Ar.) Ka. (bkz. Haf�z).
HAF�Z�DD�N: (Ar.) Er. Dinin koruyucusu. Daha �ok unvan olarak verilir.
HAFSA: (Ar.) Ka. Hz. �mer'in k�z�. Hz. Peygamberin zevcelerinden, �mm�'1M�'minin.
HAKAN: (T�r.) Er. 1. Eski T�rk ve Mo�ol h�k�mdarlar�n�n kulland��� unvanlardan biri, hanlar han�. 2. Ka�an.
HAKEM: (Ar.) Er. 1. Bir uzla�mazl���n halli i�in taraflar�n �zerinde anla�t�klar� kimse. 2. �e�itli yar��malar�, m�sabakalar� idare eden kimse. 3. J�ri, bir yar��mada de�erlendirme yapan kimse. 4. Allah'�n isimlerinden. H�k�m veren, karar veren, b�t�n meselelerin kendisine d�nd��� h�k�m sahibi.
HAKG�ZAR: (a.f.i.). Hakk� tan�yan, haktan ayr�lmayan. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
HAK�: (Fars.) Er. 1. Ye�ile �alan koyu san renk, toprak rengi. 2. Topraktan, topra�a mensup. M�tevazi ki�i.
HAK�KAT: (Ar.) Ka. 1. Bir �eyin asl� ve esas�, mahiyeti. 2. Ger�ek, do�ru, ger�ekten, do�rusu. 3. Sadakat, do�ruluk, ba�l�l�k, kadirbilirlik.
HAK�M: (Ar.) Er. 1. Her �eye h�kmeden, hikmet sahibi olan Allah. 2. H�kmeden, dava yarg�lama i�ine memur olan, yarg��. 3. �stte bulunan. 4. Hekim, ak�ll�, becerikli. 5. Kad�, vali, amir, h�k�mdar, emir.
HAK�ME: (Ar.) Ka. (bkz. Hakim).
HAK�M�YET: (Ar.) Ka. Hakimlik, amirlik, �st�nl�k, egemenlik. Sulta.
HAKKI: (Ar.) Er. 1. Do�ruluk ve insaf sahibi. 2. Bir insana ait olan �ey.
3. Dava, iddiada hakikate uygunluk. 4. Emek. 5. Pay, hisse. 6. Lay�k, m�nasip.
HAKTAN: (T�r.) Er. Allah'tan gelen, Allah'�n verdi�i.
HAKTANIR: (a.t.i.) Er. Herkesin hakk�n� g�zeten kimse.
HALAS: (Ar.) Er. Kurtulu�, kurtulma.
HALASKAR: (Ar.) Er. Kurtar�c�.
HALDUN: (Ar.) Er. Devaml�lar, s�rekli olanlar.
HALE: (Ar.) Ka. Ay�n ve g�ne�in etraf�nda baz� zamanlarda g�r�len ���kl� halka, ayla, a��l.
HALEF: (Ar.) Er. 1. Babadan sonra kalan o�ul. 2. Memurlukta, birinden sonra gelip onun yerine ge�en kimse.
HALENUR: (Ar.) Ka. (bkz. Hale).
H�L�D: (Ar.) Er. 1. Sonsuz, daim, ebedi. 2. Bir y�ldan �ok ya�ayan. 3. T�rk dil kurallar�na g�re "d/t" olarak kullan�l�r. H�lid b. Vel�d: �nl� sahabi. Allah'�n k�l�c� olarak an�ld�.
HAL�DD�N: (Ar.) Er. Dinin sonsuzlu�u �l�ms�zl���. HAL�DE: (Ar.) Ka. (bkz. H�lid).
HAL�FE: (Ar.) Er. 1. Halef, naib. 2. Hz. Peygamber'in vekili ve d�nyadaki m�sl�manlar�n ba�� olan kimse.
HAL�L: (Ar.) Er. Samimi dost, Allah'�n dostu.
HAL�LULLAH: (Ar.) Er. Allah'�n dostu. Hz. �brahim (a.s.).
HAL�M: (Ar.) Er. 1. Sakin, sessiz. 2. Tabiat� yava� olan, yumu�ak huylu. Allah'�n isimlcrindendir. "Abd" tak�s� alarak kullan�lmas� tercih edilir.
HAL�ME: (Ar.) Ka. (bkz. Halim). Peygamberimizin (s.a.s) s�t annelerinden.
HAL�S: (Ar.) Er. 1. Hilesiz, katk�s�z. 2. Kar��mam��, kan��ks�z, saf, hilesiz. Temiz. 3. Yaln�z, sadece. (bkz. Muhlis).
HAL�SE: (Ar.) Ka. (bkz. Halis).
HALLA�: (Ar.) Er. Pamuk, yatak, yorgan atan kimse. Hallac� Mansur: 922 y�l�nda "Ene'1Hak" dedi�i i�in as�lan ve divan edebiyat�nda ad�na s�k s�k rastlan�lan �nl� suf�.
HALUK: (Ar.) Er. �yi huylu, insaniyetli, ge�im ehli olan.
HAMAN: (Ar.) Er. Hz. Musa'ya kar�� ac�mas�zca m�cadele eden M�s�r Firavunu'nun veziri.
HAMASE: (Ar.) Er. Yi�itlik, kahramanl�k �iirleri, mar�lar.
HAMASET: (Ar.) Ka. 1. Cesaret, kahramanl�k, yi�itlik. 2. Kahramanca �iir.
HAMD�: (Ar.) Er. 1. Allah'� �vmek. 2. Allah'a ��kretmek. 3. ��kreden, ��kredici.
HAMD�YE: (Ar.) Ka. (bkz. Hamdi).
HAMDULLAH: (Ar.) Er. Allah'�n �vg�s�.
HAM�: (Ar.) Er. Himaye eden, koruyan, koruyucu, sahip ��kan, g�zeten.
HAM�D: (Ar.) Er. 1. Koru s�nmedi�i halde alevi s�nen ate�. 2. Hamdeden, ��kreden kul. 3. Hz. Pey. (s.a.s)'in lakaplar�ndan.
HAM�D: (Ar.) Er. �v�lmeye de�er. Allah'�n isimlerinden (bkz. Abd�lhamid). T�rk dil kural�na g�re "d/t" olarak kullan�l�r.
HAM�DE: (Fars.) Ka. (bkz. Hamid).
HAM�L: (Ar.). 1. Y�kl�. Gebe. 2. Sahip, malik. 3. Ta��yan, g�zeten. 4. Uhdesinde bir poli�e bulunan. 5. Hamili vahy: Cebrail (a.s.). Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
HAM�YE: (Ar.) Ka. 1. Himaye eden, koruyan korucu. 2. Kay�ran, kay�r�c�.
HAM�YET:(Ar.) Ka. 1. Milli onur ve haysiyet. 2. �nsanl�k, fazilet. 3. �zzeti nefs.
HAMMAD: (Ar.) Er. 1. �ok hamdedcn, �ok ��k�r ve dua eden. Hammad b. Eb� S�leyman'. Hadis�i. Tabiindendir.
HAMMADE: (Ar.) Ka. (bkz. Hammad).
HAMRA: (Ar.) Ka. Daha, pek �ok k�z�l, k�rm�z�. elHamra: �spanya'n�n G�rnata �ehrinde Araplardan kalma me�hur saray.
HAMZA: (Ar.) Er. 1. Arslan. 2. Heybetli, azametli demektir. Hz. Peygamber'in amcas�, Mekke d�neminde m�sl�man olmu�, Uhud Sava��'nda Vah�i taraf�ndan �ehid edilmi�tir.
HANBEL�: (Ar.) Er. Ahmed b. Muhammed b. Hanbel (�l. 855): Ehli s�nnetin d�rt ana mezhebinden birisi olan Hanbeli mezhebinin imam�.
HANDAN: (Fars.) Ka. 1. G�len, g�l�c�. 2. G�ler y�zl�, sevimli.
HANDE: (Fars.) Ka. l. A��l��, a��lma. 2. G�lme, g�l��.
HANDEG�L: (Fars.) Ka. G�l�n a�mas�.
HANEDAN: (Fars.) Er. K�kten, asil ve b�y�k aile.
HANEF: (Ar.) Er. Do�ruluk, istikamet.
HANEF�: (Ar.) Er. �mam� Azam Eb� Hanife'nin mezhebinden olan. Hanefi mezhebine mensup ki�i.
HAN�F: (Ar.) Er. 1. Tek Allah'a, Allah'�n birli�ine inanan. 2. �slam inanc�na s�k� ve samimi olarak ba�lanan. 3. Hz. Muhammed (s.a.s)'in tebli�inden �nce Mekke'de tek Allah'a inananlar.
HAN�FE: (Ar.) Ka. (bkz. Hanif). HANIM: (T�r.) Ka. 1. Kad�nlar i�in kullan�lan sayg� s�z�. 2. E�, kan, zevce. 3. Ev sahibesi.
HANNAN: (Ar.) �ok ac�yan, �ok merhametli. Allah'�n isimlerinden "abd" tak�s� alarak isim yap�l�r. Abd�lhannan.
HANNAS: (Ar.) �eytan. �sim olarak kullan�lmaz.
HANSA: (Ar.) Ka. Araplar�n en b�y�k �nl� han�m �airi. M�sl�man olmu�tur.
HANSOY: (T�r.) Er. (Han s�lalesine mensup.
HANZADE: (Fars.) Ka. H�k�mdar �ocu�u.
HANZALE: (Ar.) Ka. Do�u Arabistan'da bir Arap kabilesi.
HARE: (Fars.) Ka. 1. Sert ta�, kaya. 2. Menevi�, menevi�li kuma�.
HAREM: (Ar.) Ka. 1. Yasak k�l�nm�� mukaddes olan �ey. 2. Evlerde yabanc� erkeklerin girmesine izin verilmeyen, kad�nlara ait b�l�m. 3. �� avlu. 4. Hicaz'da ihrama girilen yerden Ka'be'ye dek uzanan b�l�m. 5. MekkeMedine'nin ismi.
HAR�KA: (Ar.) Ka. �mkanlar�n �st�nde olup insanda hayret uyand�ran �ey.
HAR�M: (Ar.) Er. 1. Biri i�in kutsal olan �eyler. 2. Harem dairesi, harem. 3. Evin i�i gibi, ba�kalar�na kapal� olan yer. 4. Bir evin civan. 5. Avlu. 6. Ortak, �erik. 7. Hac�lar�n, hac zaman� giydikleri giysi.
HAR�ME: (Ar.) Ka. Ki�inin diledi�i gibi kullanabilecek hakka malik oldu�u mal� (bkz. Harim).
HAR�S: (Ar.) Er. 1. Muhaf�z, bek�i, g�zc�. 2. koruyan, koruyucu. 3. Son derece h�rsl� olan. 4. Yemen'de bir Arap kabilesinin ad�.
HAR�SE: (Ar.) Ka. (bkz. Haris).
HAR�ZM: (Fars.) Er. Amuderya'n�n a�a�� k�sm�n�n her iki yan�nda bulunan �lke. Bu �lkede XIII. yy'a kadar dilini muhafaza ederek ya�am�� olan �ran kavminin ad�.
HARMAN: (Ar.) Er. 1. Tah�l demetlerinin �zerinden d�ven ge�irilerek tanelerin ba�aklar�ndan ayr�lmas�. Bu i�in yap�ld��� mevsim, sonbahar. 2. Bir�ok �e�itten birer par�a al�p yeni bir bile�im olu�turmak.
HARRAS: (Ar.) Er. Ekinci, �ift�i, topra�� i�leyip ekin eken.
HARUN: (Ar.) Er. Kur'an� Kerim'de bahsedilen peygamberlerdendir. Musa Peygamberin b�y�k karde�i. Fir'avun erkek �ocuklar�n �ld�r�lmesi emrini kald�rd�ktan sonra do�mu�tur. Hz. Musa'dan 3 sene sonra do�du�u s�ylenir.
HARUT: (Ar.). 1. Arkada�� Marut ile tan�nan melek, b�y� ve sihir ile u�ra�t�klar� i�in k�yamete kadar kalmak �zere Babil'de bir kuyuya hapsedil
mi�lerdir. 2. Babil halk�na korunmalar� i�in b�y� ��reten iki melekten biri, sihir yapar. �sim olarak kullan�lmaz.
HARZEM: (Fars.) Er. (bkz. Harizm).
HASAFET: (Ar.) Er. 1. H�k�mde sa�laml�k, kuvvet ve olgunluk. 2. G�r�� sa�laml���.
HASAN: (Ar.) Er. G�zellik, iyilik, h�sn sahibi olmak. Hasan b. Ali b. Eb� Talib: Ali (r.a.)'nin b�y�k o�lu. Peygamber Efendimizin torunu. Kur'an'da ge�en kelimelerdendir.
HASBEK: (T�r.) Er. D�r�st, iyi, saf insan.
HASB�: (T�r.) Er. �steyerek ve kar��l�k beklemeksizin yap�lan.
HASB�NUR: (Ar.) Ka. (bkz. Hasibe).
HASEK�: (Ar.) Er. H�k�mdarlar�n
hizmetine tahsis edilmi� �ah�s ve
z�mrelere verilen ad.
HASEN: (Ar.) Er. 1. G�zel, s�sl�. 2. G�zel i�ler, hay�rlar. Hasan �eklinde kullan�l�r.
HASENE: (Ar.) Ka. 1. �yilik, iyi hal, iyi i�, hay�rl� i�. 2. D�nya ve ahiret saadeti. 3. Eski alt�n paralardan birinin ad�.
HASEN�: (Ar.) Ka. Kasene ait. HASG�L: (Ar.) Ka. De�erli, e�siz g�l.
HASHANIM: (Ar.) Ka. 1. ��t�p�t�, ince, narin kad�n. 2. Bilge, de�erli kad�n. Birle�ik isim.
HAS�B: (Ar.) Er. 1. Hay�r sahibi, elia��k, c�mert. 2. De�erli, itibarl�, soyu temiz, muhterem, sayg�n, �ahsi meziyet sahibi. 3. Muhasebeci, sayman.
HAS�BE: (Ar.) Ka. (bkz. Hasib).
HAS�F: (Ar.) Er. Hasafe�i, akl� ba��nda olgun adam.
HAS�FE: (Ar.) Ka. (bkz. Masif).
HASNA: (Ar.) Ka. �ffetli, �erefli, namuslu. (bkz. Hesna).
HASKIZ: (T�r.) Ka. �yi nitelikleri kendinde toplam�� gen� k�z.
HASLET: (Ar.) �nsan�n yarat�l���ndaki huyu, tabiat�, mizac�. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
HASPOLAT: (T�r.) Er. Kat���ks�z, saf, �elik gibi.
HASRET: (Ar.) Ka. 1. Ele ge�irilemeyen veya elden ka��r�lan bir nimete veya k�ymetli �eye �z�l�p yanmak. 2. �� �ekme, inleme, �z�nt�, i� s�k�nt�s�, keder, zahmet, eseflenme, �zleyi�.
H���M: (Ar.) Er. 1. Ha�metli, g�steri�li, muhte�em. 2. Kuru ekmek k�r�nt�s� do�rayan. Ezen, k�ran, yaran, par�alayan. Beni H��im: Hz. Peygamber'in (s.a.s) soyu.
HA��M�: (Ar.) Er. Ha�ime mensup, Ha�imilerden olan.
HA�MET: (Ar.) Er. �hti�am, g�steri�lilik, heybet, b�y�kl�k. T�rk dil kural�na g�re "d/t" olarak kullan�l�r.
HA�MEDD�N: (Ar.) Er. Dinin b�y�kl���, ihti�am�.
HATEM: (Ar.) Er. 1. M�h�r, �st� m�h�rl� y�z�k. 2. En son. 3. Hatem�'lEnbiya: Peygamberlerin sonuncusu, Hz. Muhammed. 4. Halemi Tai: Arap kabileleri aras�nda tan�nm�� "Tayy" kabilesine mensup ve c�mertli�iyle me�hur olan "�bn Abdullah b. Sa'd"�n lakab�. 5. �ok c�mert olan.
HATIR: (Ar.) Er. 1. �an ve �eref sahibi. 2. Y�ce, ulu. 3. Tehlikeli.
HATIRA: (Ar.) Ka. Hat�ra gelen, hat�rda kalan �ey, anda�.
HATIRNEVAZ: (a.f.i.) Ka. G�nl� ok�ayan, hat�rnaz.
HATIRSAZ: (a.f.i.) Er. G�n�l yapan, ho�nut eden.
HAT�B: (Ar.) Er. 1. Hitab eden, s�z s�yleyen. 2. Camide hutbe okuyan. 3. G�zel, d�zg�n konu�an kimse. Sahabe isimlerindendir.
HAT�CE: (Ar.) Ka. Erken do�an k�z �ocu�u. Hz. Haticet�'lK�bra; Hz. Peygamber'in ilk e�i ve 6 �ocu�unun annesi. �mm�'lM�'minin.
HAT�F: (Ar.) Er. 1. Kuvvetli, sert ve tiz bir sesle tebli� veya davet eden kimse. 2. G�z kama�t�ran. 3. G�ze g�r�nmeyen.
HAT�FE: (Ar.) Ka. (bkz. Hatif).
HAT�M: (Ar.) Er. 1. Sona erdiren, bitiren. 2. M�h�rleyen, m�h�rleyici.
HAT�ME: (Ar.) Ka. (bkz. Hatim).
HATUN: (Ar.) Ka. 1. Kad�n. 2. E�, zevce. 3. Eskiden y�ksek ki�ilikli kad�nlara ya da hakan e�lerine verilen unvan. �rfte isim olarak kullan�l�r.
HAVER: (Fars.). 1. �ark, do�u. 2. G�ne�in do�du�u g�n. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
HAVLE: (Ar.) Ka. 1. Etraf, �evre, g��, kuvvet. 2. Sahabe han�mlar�ndan birisi. Hakk�nda ayet inmi�tir.
HAVVA: (Ar.) Ka. Esmer kad�n. Havva: Hz. Adem (a.s.)'in kans�, ilk kad�n. Adem (a.s) cennette uyurken sol kaburga kemi�inden yarat�lm��t�r. �nsan soyunun ba�lang�c� yani t�reyi�, onlar�n bir arada ya�amaya ba�lamas�yla vaki olmu�tur.
HAY: (Ar.) Er. 1. Canl�, diri. 2. Allah'�n s�fatlar�ndan. "abd" tak�s� alarak kullan�l�r. "Abd�lhay".
HAYA: (Ar.) Ka. 1. Utanma, s�k�lma. 2. Ar, namus, edep. 3. Allah korkusu ile g�nahtan ka��nma.
HAYAL: (Ar.) Ka. 1. �nsan�n kafas�nda canland�rd��� �ey. 2. Bir olay veya e�yan�n zihinde kalan izi. 3. Ger�ekte olmad��� halde g�r�ld��� san�lan �ey, g�r�nt�.
HAYAL�: (Ar.) Er. 1. Hayal niteli�inde ya da hayal �r�n� olan. 2. Kanuni Sultan S�leyman devrinin b�y�k �airlerinden biri. �
HAYAT: (Ar.) Ka. 1. Ya�ayan, diri. 2. Canl�larda do�umdan �l�me kadar ge�en s�re. 3. Ya�ama, ya�ay��.
HAYATEFZA: (a.f.i.) Ka. Hayat an�ran.
HAYATENG�Z: (a.f.i.) Ka. Ya�atan, ya�amaya zorlayan.
HAYAT�: (Ar.) Er. 1. Dirilik, canl�l�k. 2. B�y�k �nem ta��yan. 3. Hayata, ya�ay��a ait, hayatla ilgili.
HAYDAR: (Ar.) Er. 1. Arslan, esed, gazanfer, �ir. 2. Cesur, yi�it adam. 3. Hz. Al�'nin lakab�.
HAY�M: (Ar.) Er. 1. �a�k�n, hayrette. 2. Sevgiden dolay� �a�k�na d�nm��.
HAYME: (Ar.) Ka. �ad�r.
HAYR: (Ar.) Er. �yi, faydal�, hay�rl�, yarar. Hayru'lVera: Halk�n, alemin hay�rl�s�, Hz. Muhammed. Hayru'lBe�er. �nsanlar�n hay�rl�s�, Hz. Muhammed.
HAYRAN: (Ar.) Er. 1. �a�m��, �a�a kalm��, �a��rm��. 2. �ok tutkun. 3. A��n derecede sevgi duyan.
HAYRAT: (Ar.) Er. 1. Sevap kazanmak i�in yap�lan hay�rl� i�ler, iyilikler. 2. Sevap i�in kurulan m�essese.
HAYREDD�N: (Ar.) Er. Dinin hay�rl� eyledi�i m�barek k�ld��� insan. T�rk dil kurallar� a��s�ndan "d/t" olarak kullan�l�r.
HAYRET: (Ar.) Ka. �a�ma, �a��rma, �a�akalm��, ne yapaca��n� bilmeme.
HAYRI: (Ar.) Er. Hay�rla, iyilikle ilgili, u�ur ve kutlulu�a ait.
HAYR�YE: (Ar.) Ka. (bkz. Hayri).
HAYRULLAH: (Ar.) Er. Allah'�n hay�rl� etti�i erkek.
HAYRUNN�SA: (Ar.) Ka. Kad�nlar�n hay�rl�s�.
HAYS�YET: (Ar.) Er. �eref, onur, itibar, de�er. .:
HAYYAM: (Ar.) Er. 1. �ad�rc�. 2. �ran'�n me�hur �airlerinden �mer Hayyam,
HAZAL: (Ar.) Ka. Kuruyup d�k�len a�a� yapraklan.
HAZAN: (Fars.) Ka. Sonbahar, g�z.
HAZAR: (Ar.) 1. Sabit meskeni olanlann oturduklan memleket. 2. Ban� ve g�ven. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�labilir.
HAZEN: (Ar.) Ka. �z�nt�. Ga keder.
HAZER: (Ar.) Deniz, bahr, b�y�k su. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
HAZIM: (Ar.) Er. Hazmeden, hazimli, ihtiyatl�, ak�ll�, ��inde g�z� a��k, sa�lam olan.
H�Z�M: (Ar.) Er. Zafer kazanan, galip, hazimete u�ratan.
H�Z�ME: (Ar.) Ka. Sindirici kuvvet, (bkz. Hazim).
HAZ�N: (Ar.) Er. 1. H�z�nl�, �z�nt�l�, ac�kl�. 2. �z�nt� veren, gamland�ran, kederlendiren.
HAZ�NE: (Ar.) Ka. 1. Devlet mal�n�n paras�n�n sakland��� yer. 2. G�m�l� ya da sakl�yken bulunan de�erli �eyler.
HAZ�Z: (Ar.) Er. 1. Mesud, mutlu. 2. Hisse ve nasibi olan.
HAZ�ZE: (Ar.) Ka. (bkz. Haziz).
HAZLAN: (Ar.) Er. 1. Terketmek. 2. Allah ilminde, Allah'�n insan� l�tuf ve nusretinden mahrum etmesi. �sim olarak kullan�lmamas� daha uygundur.
HAZR�: (Ar.) Ka. 1. Ye�il, sebze, hadra. 2. G�ky�z�. 3. T�rk musikisinde m�rekkep bir makam.
HAZREC: (Ar.) Er. 1. Bir Arap kabilesinin ismi. 2. Hz. Peygamberi Mekkeli muhacirlerle, Medine'de kabul eden ve ilk �slam devletinin temelini te�kil'eden ens�r�n en �nemli kolu.
HEB�B: (Ar.) Er. R�zgar.
HEC�L: (Ar.) Ka. �ki da��n aras�ndaki k�s�m, vadi, dere.
HEDEF: (Ar.) Er. 1. Ni�an, ni�an al�nacak yer alan�. 2. Meram, maksat, gaye, ama�.
HED�YE: (Ar.) Ka. 1. Hediye, arma�an. 2. Kar��l�ks�z verilen �ey.
Hediyetullah: Allah'�n hediyesi.
HEK�M: (Ar.) Er. 1. �nsan hastal�klar�n�n te�his ve tedavisi ile u�ra�an kimse, doktor. 2. Hikmet sahibi ki�i, filozof.
HENN�: (Ar.) Ka. K�na a�ac�, (bkz. K�na).
HEPER: (T�r.) Er. Cesur, yi�it kimse.
HEPG�L: (T�r.) Ka. 1. G�l gibi g�zel kad�n. 2. Ne�eli ol.
HEP�EN: (T�r.) Ka. (bkz. Hepg�l).
HEPYENER: (T�r.) Er. (bkz. Heper).
HESNA: (Ar.) Ka. 1. G�zel kad�n. 2. Han�m, kad�n.
HEYB�N: (Ar.) Er. 1. Korkun�, korku veren. 2. �ok utanga�.
HEYBET: (Ar.) Er. 1. �nsanlarda korku ile birlikte sayg� uyand�ran g�r�n��. 2. Karizma, do�al etkileyi�.
HEZ�R: (Fars.). 1. B�lb�l. 2. �ok, pek �ok. 3. Bin. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
HEZ�RE: (Ar.) Ka. Afganistan'�n da�l�k kesiminde oturan bir kabile.
HEZARFEN: (Fars.) Er. �ok bilen, elinden her i� gelen. Bin t�rl� i� beceren. Hezarfen Ahmet �elebi: T�rk bilgini. Yapay kanatlarla ilk defa u�ma deneyimini ba�aran adam. A T >
HIDIR: (Ar.) Er. (bkz. H�z�r). HIFZI: (Ar.) Er. 1. Saklama, koruma ile ilgili. 2. Ezberleme, ak�lda tutma.
HIFZURRAHMAN: (Ar.) Er. Merhamet eden, ac�yan. Allah'�n koruyuculu�u. Allah'�n uhdesinde.
HIFZ�YE: (Ar.) Ka. (bkz. H�fz�).
HIFZULLAH: (Ar.) Er. Allah'�n korumas�, saklamas�.
HINCAL: (T�r.) Er. �� al.
HIYRE: (Fars.) Ka. Kama��k, donuk, fersiz g�z.
HIZIR: (Ar.) Er. 1. Ye�il. Ye�illik. 2. Kehf suresinde 5981. ayetlerde bahsi ge�en ve Hz. Musa'n�n onunla bulu�arak imtihan olundu�u �ahs�n m�fessirlerin ekseriyetinin �zerinde ittifakla durduklar� ismi. H�z�r hakk�nda �ok �e�itli rivayetler vard�r.
HIZIRHAN: (Ar.) Er. Seyyid. Seyyidi s�lalesinin kurucusu, Malik S�leyman'�n o�lu.
HIZIR BEY: (Ar.) Er. �stanbul'un fethinden sonra oran�n ilk kad�s� olan T�rk alimi ve �airi. HIZLAN: (T�r.) Er. H�z kazan, h�z�n� art�r.
HiBE: (Ar.) Ka. Ba���lama, ba���.
HlBETULLAH: (Ar.) Er. Allah'�n ba���lamas�, ba����.
H�CAB: (Ar.) Er. 1. Utanma, s�k�lma. 2. Perde, iki�eyi birbirinden ay�rmaya yarayan perde.
H�CAB�: (Ar.) Er. (bkz. Hicab).
HiCRAN: (Ar.) Ka. 1. Ayr�l�k. 2. Unutulmaz ac�, keder.
H�CRET: (Ar.) Ka. 1. Bir memleketten, ba�ka bir memlekete g�� edi�. 2. Rasulullah'�n Mekke'den Medine'ye g�� etmesi, takvim ba�lang�c� olan Miladi 622 y�l�nda vuku bulmu�tur.
H��S�NMEZ: (T�r.) Er. (bkz. S�nmez).
Hl�YILMAZ: (T�r.) Er. (bkz. Y�lmaz).
H�DAYET: (Ar.). Hak yoluna do�ru yola girme. 2. M�sl�man olmak. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
H�DAYEDD�N: (Ar.) Er. Dinin g�sterdi�i do�ru yol.
H�D�V: (Ar.) Er. �mtiyazl�, M�s�r valisi veya bu valinin unvan�.
H�KEM: (Ar.) Er. Hikmetler.
HlKMEDD�N: (Ar.) Er. Dinin hikmeti. T�rk dil kural�na g�re "d/t" olarak kullan�l�r.
H�KMET: (Ar.). 1. Hakimlik, feylesofluk. 2. Sebeb, gizli, Allah'�n hikmeti. 3. Felsefe. 4. Ahlaki s�z, ���t verici, k�sa �z, ��retici s�z. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
H�KMETULLAH: (Ar.) Er. 1. Ancak Allah'�n bilece�i i�. 2. Allah'�n hikmeti.
H�L�: (Ar.) Er. H�k�mdar�n taltif etmek istedi�i kimseye verdi�i k�ymetli elbise. Hil'at.
H�L�L: (Ar.) Ka. 1. Hilal, yeni ay �eklinde olan ay, ay�a, gen�ay. 2. Bir yaz� sitili. 3. Hilaliyye: Kadiri tarikat� �ubelerinden birinin ad�.
H�LM�: (Ar.) Er. Yumu�ak huylu,
sakin tabiatl�.
H�LM�YE: (Ar.) Ka. (bkz. Hilmi).
H�LYE: (Ar.) Ka. 1. S�s, zinet, cevher. 2. G�zel s�fa�ar. 3. G�zel y�z. 4. Bir yaz� sitili. 5. Hz. Muhammed'in m�barek vas�flar�m ve g�zelliklerini anlatan manzum ve mensur eser.
H�MAYET: (Ar.) Er. Koruma, korunma.
H�MMET: (Ar.) Er. 1. Gayret, emek, �al��ma, �abalama. Y�ksek irade. 2. Ermi� kimsenin tesiri. 3. T�rk dil kurallar� a��s�ndan "d/t" olarak kullan�l�r.
H�MYER: (Ar.) Er. Yemen'de bir kavmin ad�.
H�ND: (Ar.) Ka. 1. Hindistan. 2. Sahabeden Eb� S�fyan'�n kans�.
H�RAM: (Fars.) Er. Sal�nma, sal�narak edal� y�r�me.
H�SAR: (Ar.). 1. Ku�atma, etraf�n� sarma. 2. Kale etraf� istihkaml� bent. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
H��AM: (Ar.) Er. Hi�am elMelik: Emevi halifesi.
H�ZBER: (Ar.) Er. 1. Arslan, esed, gazanfer, �ir, bahad�r. 2. Cesur, y�rekli adam.
H�ZBULLAH: (Ar.) Er. Allah'a inananlar toplulu�u.
H�ZRAN: (Fars.) Ka. 1. Hezaren a�ac�. 2. Harun crRe�id'in annesi.
HO�EDA: (Fars.) Ka. Hareket ve davran��� ho�, g�zel. Cazibeli.
HO�ENDAM: (Fars.) Ka. Boyu bo�u g�zel, d�zg�n olan.
HO�F�DAN: (Fars.) Ka. G�zel endaml�, boylu boslu kad�n.
HO�KADEM: (Fars.) Ka. Aya�� u�urlu.
HO�NEV�: (Fars.) Ka. G�zel sesli.
HO�N�GAR: (Fars.) Ka. G�zel, ho� sevgili.
HO�TEN: (Fars.) Ka. G�zel v�cutlu.
HUBEYB: (Ar.) Er. 1. K���k taze bu�day tanece�i. Tanecik. Hubeyb b. Adiyy el-Ensar� (�l. 625): islam'�n ilk �ehitlerindendir. Uhud'un ard�ndan tutsak edildi ve Mekke'ye k�le olarak g�t�r�ld�. Uhud'ta �ld�r�len Haris'e mukabil, i�kence edilerek vah�i bir bi�imde kaz��a vuruldu ve �ehid oldu.
HUBTER: (Fars.) Ka. Pek g�zel, en g�zel.
H�CCET: (Ar.) Er. Delil.
HUCESTE: (Fars.) Ka. U�urlu, hay�rl�, kutlu.
HUCUR�T: (Ar.) 1. H�creler odalar. 2. Kur'an� Kerim'in 49. suresinin ad�.
HUD: (Ar.) Er. Hz. Hud (a.s). Ad kavmine g�nderilen peygamber. Kur'an'da ismi ge�en 24 peygamberden biridir. Dalalet ve sap�kl�k i�inde olan kavmini �slah i�in �ok u�ra�t� fakat onlar, Hud'a inanmad�lar ve ani bir f�rt�na ile yok olarak tarihten silindiler.
HUDA: (Ar.). 1. Do�ru yol g�steren, hidayet eden. 2. Allah'�n isimlerinden. 3. Kur'an� Kerim. Ek almadan isim olarak kullan�lmaz. Hudanur gibi.
HUDAVEND�GAR: (Fars.) Er. 1. Sahip, h�k�mdar, bay. 2. Fars edebiyat�nda Allah manas�nda kullan�l�r.
HUDAVEND�: (Fars.) Er. 1. H�k�mdarl�k. 2. Efendi, sahip, maliklik. 3. Hakim, h�k�mdar.
HUDA Y�: (Fars.) Er. Allah'a mensup, Allah'�n yaratt���.
HUDEYB�YE: (Ar.) Er. 1. Mekke'den a��r y�r�y��le 17 km mesafede bir vadi. 2. �slam tarihinde Hudeybiye Musalahas� olarak bilinen anla�man�n yap�ld��� yer.
HULAGU: (Fars.) Er. Mo�ol h�k�mdar� olup, �ran'da Mo�ol hanedan�n�n kurucusudur.
HULK�: (Ar.) Er. 1. Hulk, yarat�l��la ilgili, do�al tabi. 2. �yi ahlakl�, iyi huylu.
HULUS�: (Ar.) Er. 1. Halis olan, saf, i� temizli�i. 2. Samimi, candan. (bkz. Halis).
HUMEYRA: (Ar.) Ka. 1. Beyaz tenli kad�n. 2. Hz. Ai�e'nin lakab�.
HUNALP: (T�r.) Er. Cesur, kahraman.
HUNDE: (Ar.) Ka. S�kun, sulh ve m�tareke, (bkz. Hudeybiye). Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
HURDAZ: (Fars.) Er. Parslar�n kulland��� �emsi senenin 3. ay�na verilen isim.
HURl: (Ar.) Ka. 1. Cennet k�z�. 2. Sevgili. Daha �ok lakab olarak kullan�l�r.
HUR�SER: (a.f.i.) Ka. Cennet k�zlar�n�n ba��, hurilerin ba��.
HUR�YE: (Ar.) Ka. Co�kunluk hallerinde hurilerle bulu�tuklar�na inanan bir tarikat
HURREM: (Fars.) Ka. 1. �en, sevin�li, g�lery�zl�, g�n�la�an, taze, ho�. 2. Bir yaz� stili.
HUR��D: (Fars.) Er. G�ne�, aftab,
mihr, �ems. T�rk dil kural� a��s�ndan "d/t" olarak kullan�l�r.
HUSREV: (Ar.) Er. H�k�mdar, padi�ah.
HUZUR: (Ar.) Er. Ba� din�li�i, g�n�l rahatl���, dirlik, erin�.
H�CCET: (Ar.) Er. 1. Senet, vesika, delil. 2. Se�kin alimlere verilen unvan.
H�ccet�'l�slam: Gazali.
H�DA�: (Ar.) Er. (bkz. H�dayi).
H�DAVEND�GAR: (Fars.) Er. 1. Amir, h�k�mdar. 2. Osmanl� padi�ahlar�ndan I. Murad'�n unvan�,
H�LYA: (Ar.) Ka. Kuruntu.
H�MA: (Ar.) Er. 1. Devlet ku�u. 2. Saadet, mutluluk.
H�MEZE: (Ar.) Birini arkas�ndan �eki�tirmek. Kur'an� Kerim'in 104. suresinin ad�. �sim olarak kullan�lmaz.
H�NER: (Fars.) Ka. Bir i�te g�sterilen incelik ve beceriklilik, maharet, ustal�k marifet.
H�NKAR: (Fars.) Er. 1. U�urlu. 2. 1529 ya� aras�nda Osmanl� Sultanlar�na verilen isim.
H�R: (Ar.) Er. �zg�r, ba��ms�z.
H�RAY: (a.t.i.). Ay gibi �zg�r, ay kadar ba��ms�z. Erkek ve kad�n ad� olarak kullan�l�r.
H�RCAN: (a.t.i.). (bkz. H�ray).
H�RDO�AN: (a.t.i.) Er. (bkz. H�ray).
H�REYRE: (Ar.) Er. Kedicik, kedi yavrusu. Eb� H�reyre: Ashab� Kiram'dan en �ok hadis rivayet eden sahabi. Kedi yavrular�n� �ok sevdi�i i�in bu ismi ald��� s�ylenir.
H�RG�L: (T�r.) Ka. G�l gibi �zg�r g�zel.
H�RKAL: (T�r.) Er. Esir olma.
H�RKAN: (T�r.) Er. �zg�r soydan gelen.
H�RMET: (Ar.) Ka. Sayg�.
H�RM�Z: (Fars.) Er. 1. Zerd���erin hay�r tanr�s�. 2. Eski �ran takviminde g�ne� y�l�n�n ilk g�n�. 3. J�piter, m��teri, erendiz. 4. Sasani s�lalesinden 5. padi�ah�n ad�.
H�ROL: (T�r.) Er. (bkz. H�rkal).
H�RREM: (Fars.) Ka. 1. Ye�il taze. 2. G�n�la��c�. 3. �en �akrak, sevin�li.
H�RR�YET: (Ar.) Ka. 1. H�rl�k, serbestlik. 2. istedi�ini herhangi bir engelle kar��la�madan karar dairesi i�inde yapabilme hali.
H�RSEL: (T�r.) Er. (bkz. H�rol).
H�RSEV: (T�r.) Er. H�rriyeti seven ki�i.
H�R YA�AR: (T�r.) Er. (bkz. H�rsev).
H�SAM: (Ar.) Er. Keskin k�l��.
H�SAMEDD�N: (Ar.) Er. 1. Dinin keskin k�l�c�. 2. Mevlana'n�n halifesi olan H�sameddin �elebi, Mevlana'n�n Mesnevi'yi dikte ettirdi�i ki�idir. T�rk dil kural�na g�re "d/t" olarak kullan�l�r.
H�SEY�N: (Ar.) Er. 1. K���k sevgili. 2. Hz. Muhammed (s.a.s.)'in torunu, Hz. Ali'nin k���ko�lu.
K�SMEN: (T�r.) Er. H�seyin'den bozma olarak yap�lan isim. f
H�SN�: (Ar.) Er. G�zelli�e ait, g�zellikle ilgili.
H�SN�YE: (Ar.) Ka. (bkz. H�sni). H�SN�: (Ar.) Ka. �ok g�zel.
H�SN�G�L: (a.f.i.) Ka. G�l�n g�zelli�i. .,�',
H�SN�G�ZEL: (T�r.) Ka. San �i�ekli, g�zel yaprakl� s�sbitkisi.
H�SN�HAL: (Ar.) Ka. Davran�� g�zelli�i.
H�SREV: (Fars.) Er. 1. Padi�ah, h�k�mdar, sultan. 2. H�srcv �irin masal�n�n erkek kahraman�. H�srev: Eserlerini daha �ok Fars�a yazm�� bir T�rk �airi ve edibi olup 1253-1325 y�llan aras�nda Hindistan'da ya�am��t�r.
H�TEYN: (Ar.) Er. Hicaz ve M�s�r'da da��n�k halde ya�ayan b�y�k bir g��ebe kabile.
HUVARE: (Ar.) Ka. Berberi kabilesinin en �nemlilerinden birinin ad�.
H�VEYD�: (Fars) Ka. A��k, apa��k, belli, besbelli, zahir.
H�ZEY: (Ar.) Er. Kuzey Arabistan'da b�y�k bir Arap kabilesi.
H�ZZAM: (Fars.) Ka. T�rk m�zi�inin en eski birle�ik makamlar�ndan.