De zoektocht viel ietwat moeilijker uit dan verwacht. Bleek immers dat op de
tribunes niemand wist wie er wel onder die berenhuiden mocht steken. De meest ongeloofwaardige speculaties werden geopperd. Nicole en Hugo, Janssen en Janssens, Debie en Nancy,... Een vrolijke spruiter was er zelfs van overtuigd dat niemand minder dan algemeen-directeur-beheerder Antoine Vanhove en algemeen-secretaris Jacques De Nolf dicht bij het veld hun spelers incognito in de gaten wilden houden.

De oplossing bracht Lieve uit de Clubshop. Volgens haar moest men
richting Tielt trekken, naar een pasgehuwd koppel: Benedikt en Isabelle Bethuyne

Interview met de 2 'beerkes'

Isabelle eerst in haar eentje

Heel erg lang blijkt het koppel nog niet in de berenpakken rond te lopen.         Ze begonnen er ook niet te samen aan. Eerst liep Isabelle helemaal in haar
eentje als beertje buiten de krijtlijnen, het was pas enkele weken later dat ook Benedikt de arena betrad. Rode draad in het verhaal blijkt algemeen- directeur- beheerder Antoine Vanhove te zijn.

"In het novembernummer van 2000 van Blue Army (tijdschrift) lazen we een interview met Antoine Vanhove", vertelt Benedikt. "In dat interview vroeg de auteur van het stuk of het geen goed idee zou zijn om een vaste mascotte te
creëren, Jan Breydel, bijvoorbeeld. Dat vond Antoine Vanhove een leuk idee.
Hij voegde er meteen aan toe dat het idee zelfs al te laat kwam, omdat hij al
de opdracht had gegeven om twee berenpakken te laten maken. En er was nog één probleempje: hij had nog niemand die in die pakken wilde kruipen."

Lang hoefde Benedikt niet na te denken toen hij dit las. Dit was ideaal voor
zijn Isabelle! Samen trokken ze immers regelmatig naar Chelsea en zagen daar de plaatselijke mascotte, een leeuw. Hij herinnerde zich dat zijn vrouw al meer
dan eens had gezegd dat ze zoiets wel zag zitten, zo'n leeuwenpak, ofwel een
pak van een of andere Disney-figuur.

Stoute schoenen aangetrokken

Toen ik de oproep las, heb ik meteen naar Isabelle geroepen dat ik haar zou
inschrijven", lacht Benedikt. "Ik trok de dag erna mijn stoute schoenen aan en belde Antoine Vanhove om Isabelle kandidaat te stellen. Antoine Vanhove liet ons contact opnemen met Jelle van Blue Army en hij was het die onze namen
opschreef en doorspeelde naar Evarist Moonen. Enkele weken later kregen we het bericht dat Isabelle als eerste kandidaat geselecteerd was."

"Ik wist niet beter dan dat het bij een eenmalig optreden zou blijven", pikt
Isabelle in. "Daarom dat ik het wel leuk vond. Toen het eerste pak klaar was,
mocht ik zo als beer de aftrap geven tegen Beveren."

Van één keer kwamen er heel veel volgende keren. Na de aftrap tegen Beveren kreeg Isabelle ook de opdracht om het publiek te animeren voor het UEFA- bekerduel tegen Barcelona. "Het was na die match dat Antoine Vanhove spontaan vroeg waarom ik meteen na de aftrap uit het stadion verdween", gaat Isabelle verder.
"Geen probleem, liet ik hem toen weten, vanaf nu blijf ik wel de hele match
staan. Van het een kwam daarna het ander, zodat ik ook op het sinterklaas- feestje van de partij was."

Al die tijd had Benedikt geamuseerd toegekeken vanop zijn vaste plaats in de tribune. Tot bleek dat ook het tweede pak klaar was. Benedikt, die zijn vrouw altijd hielp bij het aantrekken van het berenpak in de Clubshop, kreeg van
uitbaatster Lieve meteen de vraag waarom hij het ook niet eens zou proberen. Benedikt kon nog moeilijk terugkrabbelen, zodat hij er voor het eerst bij was voor de thuismatch tegen Lierse.

Verschrikkelijk zenuwachtig

"Zenuwachtig dat ik was in het begin. Niet te geloven", lacht Benedikt. "Niet
dat ik bang was voor al die mensen, maar ik ken mezelf als supporter. Stel dat
er iets was misgelopen op het plein, dan wist ik niet of ik me had kunnen
beheersen. Kan je je het al voorstellen, zo'n beer die het veld oprent als hij
het niet eens is met de beslissing van een scheidsrechter? Dat zou nogal wat
gegeven hebben..."

Benedikt bleek zich dus wel te kunnen beheersen en is elke thuismatch paraat,
samen met zijn Isabelle. Vooral de laatste maanden eisen de beide beertjes een
steeds prominentere rol voor zichzelf op. Ze zijn alomtegenwoordig en het
publiek geniet duidelijk van hun uitbundigheid voor, tijdens en na de wedstrijd.

"We moesten uiteraard ook wat groeien in onze rol", legt Isabelle uit. "Daarbij
komt dat ook de supporters eerst wat moeten wennen aan je. Ondertussen hebben we het gevoel dat het daar wel los mee loopt en voelen we ons prima in onze sas. De reacties uit de tribunes zijn trouwens steeds positief. Achter het
doel in de noordtribune hebben we zelfs één vaste fan. Telkens we daar durven
passeren is het steeds van hetzelfde: "Dikzak", klinkt het, terwijl we een
glunderend gezicht zien.

We waren uiteraard ook benieuwd om te weten hoeveel mensen nu eigenlijk die beide beertjes kennen. Het blijken er heel weinig te zijn.

Meeste spelers kennen ons niet

"We zijn er bijna zeker van dat de meeste spelers ons niet eens kennen", vertelt
Benedikt. "Dat is ook logisch. In de spelerstunnel gaan onze koppen er nooit af, we blijven immers beer tot we buiten het stadion zijn en ons omkleden in
de Clubshop. Volgens mij weet er maar één speler wie we zijn en dat is Sandy
Martens. Sandy weet dit ook nog maar van in Lyon, omdat we toen met hem
hebben zitten praten. Al de rest schudt handjes met ons, zonder te weten wie we zijn."

Door de maanden heen hebben de beertjes een min of meer vaste routine ontwikkeld. Zo gaat Benedikt voor de aftrap steeds alle reservespelers in de dug-out een handje geven. Tijdens de wedstrijd hebben ze ook hun vaste plaatsen. Telkens er een liedje speelt, beginnen de beren ook te dansen.

Zo dynamisch mogelijk

"Het is onze taak om het publiek mee te trekken", lacht Isabelle. "Dus proberen
we dat zo dynamisch mogelijk te doen. Je zult trouwens ook zien dat we niet
zomaar overal staan. Op enkele plaatsen zul je ons dus nooit opmerken. Dat is,
bijvoorbeeld, rechtover de lijnrechter. We mogen die man niet in verwarring
brengen omdat we een blauw-zwart truitje aan hebben. Ook moeten we telkens
achter de reclameborden blijven staan. Wat we verder vermijden, is voor het
vak van de supporters van de bezoekende ploeg te gaan staan. Niet alleen is het
daar moeilijker om even enthousiast te zwaaien, zeker als het tegen Anderlecht is, maar bovendien willen we de mensen zeker niet uitdagen."

We merken op dat we de beertjes regelmatig lief neus tegen neus zien staan.

"De reden daarvoor is wat minder romantisch dan sommigen denken", lacht Benedikt.
"We staan daar helemaal niet te flikflooien, maar het is gewoon de enige
manier om elkaar iets te kunnen zeggen. Sorry dat een aantal mensen een illusie
armer is, maar zo is het nu eenmaal."
"Je mag er trouwens ook eens bij vermelden dat het in die berenpakken verschrikkelijk warm is, zelfs in de winter", pikt Isabelle in. "Telkens we uit
die pakken kruipen, kan je onze hemden uitwringen. Op het laatste Sinterklaas- feest was het trouwens afzien. Vijf uur in zo'n pak, moordend is dat. Gelukkig maken al die lachende gezichtjes van honderden kinderen je dag goed."

Over naar de eigen ambities als supporter van de beide beertjes. We stelden al
dat beide de liefde voor Club Brugge van kleinsaf aan meekregen. Dat blijkt
vooral op te gaan voor Benedikt. Al komt ook Isabelle uit een pure voetbalfamilie.

Supportersliefde is erfelijk

"De supportersliefde is erfelijk bij ons thuis", aldus Benedikt. "Grootvader gaf
zijn passie voor blauw-zwart door aan mijn vader, die op zijn beurt mijn
broer Miguel en mezelf besmette. Dat betekent dat we zogoed als geen enkele match van Club missen en dat we er letterlijk ziek van zijn als onze ploeg verliest. Mijn vader is daarin trouwens ook een speciaal geval. Ik weet zeker dat
die man enorm trots is nu hij Isabelle en ikzelf telkens als beren rond het
terrein ziet. In het volgende nummer van Blauw-Zwart adverteert hij trouwens
toevallig voor de eerste keer, en dat is iets waar hij ook al heel lang over bezig was. Voor Club moet trouwens alles wijken, ook mijn eigen liefhebbersploeg.
Ik speel voor een plaatselijke ploeg, Spinnekop, in het Tieltse Liefhebbers- verbond, maar doe alleen mee als er niets te doen is met of voor Club Brugge."
"Ik heb twee voetballende broers", vertelt Isabelle. "De bekendste zal wel
Christophe (De Ruyck) zijn, die bij VV Tielt speelt. De passie voor Club kwam
bij mij pas nadat ik Benedikt leerde kennen, nu 14 jaar geleden. Voordien
ging ik wel eens kijken, maar dat gebeurde slechts sporadisch."

Mocht het koppel kunnen kiezen, waarmee zou Club Brugge hen dan het grootste plezier kunnen doen, vragen we tot slot.

"Onze grootste wens is eigenlijk al vervuld", lacht Isabelle. "Toen we eind augustus trouwden, mochten we de spelersbus een hele dag gebruiken, waarmee voor ons een droom in vervulling ging."
"Toch weet ik nog wel iets wat ik zou willen doen", haast Benedikt zich om tussen te komen. "Ik zou wel eens een keertje het gras van het hoofdveld willen afrijden en tonen hoeveel beter het kan dan nu. Het gras wordt op dit moment afgereden op een abominabele manier. Eén keer was het in orde, bij Euro 2000. Ik vind het doodjammer dat zoiets nu blijkbaar niet meer kan. Laat de groendienst van de stad daarvoor maar eens met ons meegaan naar Engeland, naar het veld van Southampton. Daar zal men zien hoe het wel moet."

Pictures