2.Geschiedenis 1891-'60: Oprichting & vestiging in 1°klasse Club Brugge ontstond uit het samengaan van Brugsche Football club en Vlaamsche FC en werd opgericht in 1891.  Het was één van de eerste leden van de voetbalbond en kreeg stamnummer 3 toegewezen. Charles Cambier was de eerste grote figuur uit  de geschiedenis van Club en met hem werd in 1920 eerste landstitel gewonnen. Hector " Torten " Goetinck was in de periode na wereldoorlog 1 een andere vedette van Club Brugge. Hij werd international en trainer van het nationaal elftal. Club deed 25 jaar lang beroep op hem.   In 1928 zakte Club uit eerste en dat zou zich vaker herhalen: in 1933, 1939, 1947 1951. Belangrijkste figuur in de periode voor WO 2 was Louis  Versyp, met 34 caps de record-international van Club. Club bemachtigde pas in 1959 een definitieve plaats bij de hoofdmacht. Dat was ondermeer het werk van Fernand Goyvaerts, die echter in conflict raakte met de trainer en in 1962 vertrok naar Barcelona. 1960-'70: Happel & Opmars tot Belgische n°1 In de tweede helft van de jaren'60 greep Club Brugge naar de macht in het Belgisch voetbal. In zeven seizoenen werd het twee keer vijfde en vijf keer tweede. De ploeg bevatte internationals zoals Fernand Boone, Johnny Thio, Erwin Vandendaele, Raoul Lambert en de Nederlander Robby Rensenbrink. Club Brugge was erg ambieus en kocht onder meer Le Fèvre, Geels en Henk Houwaart in het buitenland. Dat leverde twee bekerzeges op en na 53 jaar ook een tweede titel onder trainer Leo Canjels. Club was intussen bijna op de rand van het faillissement geraakt en burgemeester Van Maele moest een gat van 85 miljoen dichten. Canjels werd het jaar na de titel wandelen gestuurd en het  bestuur van Club had in januari 1974 de goede ingeving de raad van speler Henk Houwaart te volgen. De nieuwe trainer heette Ernst Happel en onder deze Oostenrijker werd Club Brugge de nummer één van het Belgisch voetbal. Rensenbrink vertrok naar Anderlecht, Roger Van Gool ging naar Keulen en Ulrich Le Fèvre ruimde plaats voor zijn landgenoot Rolf Sörensen.   1970-'80: Europese finales & terugval na Happel Happel liet ook Vandendaele naar Anderlecht vertrekken en kneedde een nieuw team rond René Vandereycken en Raoul Lambert, die  één van de beste aanvallers van het land was gebleven. Met  Birger Jensen in het doel, Fons  Bastijns, Leekens, de Oostenrijker Eddy Krieger en Jos Volders achteraan en Julien Cools en  Pol Courant op het middenveld, haalde Club drie titels op rij en speelde twee  Europese bekerfinales tegen Liverpool. Er werd twee keer verloren, maar Club was de eerste Belgische club die de finale bij de landskampioenen bereikte. Club Brugge haalde met Jan Ceulemans een nieuwe superspits in, maar eind '78 vertrok Happel. Club leek zijn beste tijd gehad te hebben, maar werd in 1980 opnieuw kampioen onder de Nederlander Han Grijzenhout. De ploeg was echter verouderd en Club zakte het seizoen nadien weg. In het seizoen 81-82 kocht Club ongeveer een volledig nieuwe ploeg, maar het moest uiteindelijk nog vechten om de degradatie te ontkomen. De periode 82-84 waren de Kesslerjaren, Kessler zorgde opnieuw voor Europees voetbal en bracht bovendien Marc Degryse in de ploeg.   1980-'00: Houwaart-Leekens-Broos-Gerets In het seizoen 1984-1985 was Houwaart de nieuwe trainer en Club werd 2de in de competitie, in het daarop volgende seizoen. In het seizoen 1989 kwam Leekens, die Staelens zou meebrengen. Onder Leekens kon er een nieuwe titel worden gevierd. Het seizoen daarop wonnen ze de Beker. Daarna kwam Broos, die Club in zijn eerste jaar naar een landstitel en een halve finale in de EC 2 loodste. De volgende jaren waren iets minder, maar in het jaar daarna behaalde Club de kwartfinale in de Beker der Bekerwinnaars en in 1995-96 werd het weer eens kampioen. Tijdens het competitiejaar 1997-98 werd Club met een boulevard voorsprong kampioen en miste het de dubbel door de finale te verliezen. Doch kreeg het niet langer de rode loper uitgerold en een noemenswaardige prijs werd niet meer bereikt.   2000-nu: Opnieuw succes onder Sollied In 2002 kon Club onder Sollied toch voor de 8ste keer pronken met de Beker v. België. Als bekerwinnaar mocht Club dus aantreden in de supercup, die het won met 2-0  van landskampioen Racing Genk. In 2002-2003 werd Stoica weggehaald bij aartsrivaal Anderlecht, wat voor heel wat commotie zorgde. Niettemin speelde Club het hele seizoen op een constant en hoog niveau. Net als in 1998 stond er geen maat meer op Club en het kon na vijf jaar eindelijk de bijnaam 'Poulidor van het Belgisch voetbal' van zich af schudden. De twaalfde titel werd als een bevrijding gevierd en Brugge gooide alle remmen los.   Het voorbije seizoen deed Club niet mee voor de titel, maar het pakte toch nog een tweede stek na een knappe remonte. Tevens konden de spelers de 9e beker in de lucht steken. Er was ook een knappe campagne in de Champions League, met o.a. de memorabele zege op Milan.