Το Να Είσαι ΣΚΥΛΟΣ στην  Ελλάδα...

>

>

> 1η εβδομάδα. Σήμερα είμαι  ηλικίας μιας εβδομάδας. Τι χαρά να είμαι

> μέρος αυτού του Κόσμου!

>

> 1 μηνός . Η μαμά μου με φροντίζει πάρα  πολύ καλά. Είναι μια εξαιρετική

> μητέρα.

>

> 2 μηνών . Σήμερα με χώρισαν από τη μητέρα μας. Ήταν πολύ ανήσυχη και

> με τα μάτια της με  χαιρετούσε. Ελπίζω η νέα «ανθρώπινη» οικογένειά

> μου να με φροντίζει το ίδιο καλά  με τη μαμά μου.

>

> 4 μηνών . Έχω μεγαλώσει πολύ γρήγορα, τα πάντα τραβάνε την προσοχή

> μου. Υπάρχουν μερικά  παιδιά στο σπίτι που μου είναι σαν «μικρά

> αδερφάκια».

> Παίζουμε πολύ, τραβάνε την ουρά μου κι εγώ τους δίνω μικρές ψεύτικες

> δαγκωνιές για πλάκα.

>

> 5 μηνών . Σήμερα μου φωνάξανε. Η κυρία μου ήταν πολύ αναστατωμένη

> επειδή ούρησα μέσα στο  σπίτι. Όμως δεν μου είπαν ποτέ πού έπρεπε να

> το κάνω αυτό.

> Επίσης, κοιμάμαι στο χωλ. Στεναχωρήθηκα πολύ γι' αυτό!

>

> 8 μηνών . Είμαι ένα πολύ χαρούμενο σκυλί! Έχω τη ζεστασιά ενός

> σπιτιού, αισθάνομαι τόσο ασφαλής, τόσο προστατευμένος... Νομίζω ότι η

> «ανθρώπινη» οικογένειά μου με  αγαπάει.

> Η αυλή είναι όλη δική μου και, συχνά, ξεπερνάω τον εαυτό μου,

> σκάβοντας  στο χώμα σαν τους προγόνους μου, τους λύκους, για να κρύψω

> το φαγητό.

> Ποτέ δεν δοκιμάζουν να μου μάθουν τίποτε. Τότε θα πρέπει όλα να

> πηγαίνουν καλά, όλα αυτά  τα πράγματα που κάνω να είναι εντάξει!

>

> 12 μηνών . Σήμερα έγινα ενός έτους. Είμαι ένας ενήλικος σκύλος. Όμως

> τα αφεντικά μου λένε  ότι μεγάλωσα πολύ περισσότερο από ότι περίμεναν.

> Πόσο υπερήφανοι πρέπει να είναι για μένα!

>

> 13 μηνών . Σήμερα με έδεσαν. Σχεδόν δεν μπορούσα να κουνηθώ, να βρεθώ

> σε λίγο ήλιο όταν κρυώνω, ή να βρω λίγη σκιά όταν ο ήλιος ανεβαίνει

> ψηλά στον ουρανό.

> Λένε ότι θα  με επιτηρούν και ότι είμαι αχάριστος. Δεν καταλαβαίνω

> τίποτε απ' όσα μου συμβαίνουν.

>

> 15 μηνών . Όλα έχουν αλλάξει τώρα... Με κρατάνε συνέχεια κλειδωμένο

> στη βεράντα. Αισθάνομαι πολύ μόνος. Η «ανθρώπινη» οικογένειά μου δεν

> με θέλει πια.

> Μερικές  φορές ξεχνάνε ότι διψάω και πεινάω. Όταν βρέχει, δεν έχω μια

> στέγη πάνω από το κεφάλι μου.

>

> 16 μηνών . Σήμερα με έβγαλαν από τη βεράντα. Ήμουνα σίγουρος ότι η

> «ανθρώπινη» οικογένειά  μου με είχε συγχωρέσει. Ήμουν τόσο χαρούμενος

> που χοροπήδαγα από ενθουσιασμό.

> Η ουρά μου κουνιόταν σαν τρελή. Επιπλέον, πίστεψα ότι θα με πήγαιναν

> βόλτα! Κατευθυνθήκαμε προς τον αυτοκινητόδρομο, και άξαφνα,

> σταμάτησαν το αυτοκίνητο,

> άνοιξαν την πόρτα και εγώ βγήκα έξω, χαρούμενος, γιατί σκεπτόμουν ότι

> θα  περνάγαμε τη μέρα μας στην εξοχή. Δεν καταλαβαίνω γιατί έκλεισαν

> την πόρτα κι  έφυγαν.

> «Ακούστε, περιμένετε!» - γάβγισα. Με ξέχασαν... Έτρεξα πίσω από το

> αυτοκίνητο με όλη τη δύναμή μου. Η αγωνία μου μεγάλωνε καθώς άρχισα να

> καταλαβαίνω,

> ενώ δεν μπορούσα να αναπνεύσω από το λαχάνιασμα και αυτοί δεν

> σταματούσαν, ότι με είχαν εγκαταλείψει!

>

> 17 μηνών . Έψαχνα μάταια να βρω το δρόμο για να γυρίσω σπίτι. Είμαι

> μόνος και αισθάνομαι  χαμένος. Στις περιπλανήσεις μου, συναντάω

> μερικούς ανθρώπους με καλή καρδιά

> που με κοιτάνε με θλίψη και μου δίνουν λίγο φαγητό. Τους ευχαριστώ με

> τα μάτια μου, από τα βάθη της ψυχής μου. Εύχομαι να με υιοθετούσαν.

> Θα ήμουνα τόσο πιστός όσο κανένας άλλος σκύλος! Όμως, αυτοί απλά λένε:

> «καημένο σκυλάκι, πρέπει να έχει χαθεί».

>

> 18 μηνών . Πριν από μερικές ημέρες, πέρασα από ένα σχολείο και είδα

> πολλά παιδιά μικρά και  μεγαλύτερα σαν τα «μικρά μου αδερφάκια».

> Πλησίασα περισσότερο και μια ομάδα από  τα μικρότερα παιδιά, γελώντας,

> μου πέταξαν πολλές πέτρες, απλά για να δούνε  «ποιος σημαδεύει

> καλύτερα».

> Μια από αυτές τις πέτρες με χτύπησε στο μάτι και,  έκτοτε, δεν μπορώ

> να δω καθόλου με αυτό το μάτι.

>

> 19 μηνών . Είναι απίστευτο. Όταν είχα καλύτερη όψη, οι άνθρωποι με

> λυπόντουσαν. Τώρα είμαι  πολύ αδύνατος και αδύναμος και η όψη μου

> είναι απαίσια.

> Έχω χάσει το ένα μου μάτι και οι άνθρωποι με διώχνουν με τις σκούπες

> όταν προσπαθώ να ξεκουραστώ σε κάποια σκιά.

>

> 20 μηνών . Κινούμαι με εξαιρετικά μεγάλη δυσκολία. Σήμερα, ενώ

> προσπαθούσα να περάσω το δρόμο, με χτύπησε ένα αυτοκίνητο. Βρισκόμουνα

> στη ζώνη των πεζών

> για να περάσω το δρόμο, όμως ποτέ δεν θα ξεχάσω το γεμάτο ικανοποίηση

> βλέμμα του οδηγού, που έδινε συγχαρητήρια στον εαυτό του που με

> πάτησε.

> Εύχομαι να με είχε σκοτώσει!  Όμως, απλά μου προκάλεσε εξάρθρωση στα

> πίσω μου πόδια! Ο πόνος ήταν ανυπόφορος!  Τα πόδια μου δεν με υπακούνε

> και μόλις με τεράστια δυσκολία μπόρεσα να συρθώ στο γκαζόν στην άκρη

> του δρόμου. Επί δέκα μέρες έχω μείνει εκτεθειμένος στον ήλιο  που

> καίει,

> στη δυνατή βροχή, στο κρύο, χωρίς φαγητό. Δεν μπορώ πλέον να κουνηθώ.

> Ο πόνος είναι ανυπόφορος. Βρίσκομαι σε ένα πολύ υγρό μέρος, και

> φαίνεται ότι ακόμη

> και το τρίχωμά μου μαδάει. Κάποιοι περαστικοί ούτε καν με προσέχουν,

> άλλοι λένε: «μην πλησιάζεις». Είμαι σχεδόν αναίσθητος, όμως, μια

> ελάχιστη δύναμη από τα βάθη

> του σώματός μου με αναγκάζει να ανοίξω τα μάτια μου. Η γλυκύτητα στη

> φωνή της με έκανε να αντιδράσω. «Καημένο μου σκυλάκι, κοίτα πώς σε

> έχουν αφήσει», έλεγε.

> Μαζί με την γυναίκα ήταν ένας άντρας με λευκή ποδιά που με ακούμπησε

> και είπε: «Λυπάμαι, κυρία μου, αλλά αυτός ο σκύλος δεν θα τα

> καταφέρει.

> Είναι καλύτερα να τον βοηθήσουμε να βγει από αυτόν τον πόνο και τη

> δυστυχία». Η ευγενική κυρία, με δάκρυα να τρέχουν ποτάμι στα μάγουλά

> της, συμφώνησε.

> Όσο καλύτερα μπορούσα, κούνησα την ουρά μου και την ευχαρίστησα, με τα

> μάτια μου, για τη βοήθειά της να αναπαυθώ ειρηνικά και ήρεμα.

> Ενώ αισθανόμουν  το ελαφρύ τσίμπημα της βελόνας, πριν από αυτόν τον

> μακρύ ύπνο, η τελευταία μου σκέψη ήταν: «γιατί έπρεπε να γεννηθώ, αφού

> δεν με ήθελε κανείς;».

>

> «Στην πορεία της εξέλιξής του προς  τον πολιτισμό ο άνθρωπος απέκτησε

> μια κυρίαρχη θέση πάνω στα πλάσματα που ζουν γύρω του στο ζωϊκό

> βασίλειο.

> Χωρίς να είναι ικανοποιημένος από την κυριαρχία του αυτή, ωστόσο,

> άρχισε να βάζει ένα κενό μεταξύ της φύσης του και τη φύση των  ζώων.

> Αρνήθηκε την κτήση μιας αιτίας προς αυτά, και στον εαυτό του έθεσε ως

> σύμβολο μια αθάνατη ψυχή, και αξίωσε μια θεϊκή πτώση η οποία του

> επέτρεψε

> να καταστρέψει το δεσμό της κοινωνίας μεταξύ αυτού και του ζωικού

> βασιλείου» - Sigmund Freud

>

> «Δεν μπορείς να σώσεις κάθε ζώο στον  κόσμο όμως, για αυτό το ένα που

> σώζεις, ΕΙΝΑΙ ο κόσμος».

>