Zo heb je niets, zo heb je iets. Dat overkomt me de laatste avond van Carnaval. Ik loop naar de keuken om mijn gasten van een drankje te voorzien. Ineens sta ik stil. De oorzaak: een stekende pijn in mijn linkervoet. Ik begrijp er niets van: er is niets gebeurd. Ik herinner me geen enkel incident dat de pijn rechtvaardigt.

’ s Nachts kan ik niet slapen. Het gewicht van een laken op mijn voet is onverdraaglijk.

Normaal gesproken, ga ik niet snel naar de dokter, maar ik kan geen kant uit. Dus besluit ik de volgende ochtend Gilles, onze huisarts, te bellen. Omdat ik ook niet kan autorijden, spreken we voor het einde van de dag af, zodat JP me kan brengen.

Na een kort en pijnlijk onderzoek, krijg ik de uitslag: “la goutte”. Op dat moment heb ik geen flauw idee wat dit betekent. Terwijl Gilles me met behulp van foto’s en andere afbeeldingen probeert uit te leggen wat er aan de hand is, zoek ik koortsachtig naar de vertaling. Ik begrijp dat er een relatie is met reuma, en ik weet dat er in mijn eigen taal een woord bestaat, maar welk?

Gilles vertelt dat onze levenswijze – die hij kent, want hij behoort tot onze kennissenkring – voor een groot deel ten grondslag ligt aan deze aandoening. Tja het waar. JP en ik houden van lekker eten en van een goed glas wijn. Hoewel ik regelmatig probeer “gezond” te koken, vallen de maaltijden die JP bereidt nogal (calorie)rijk uit. Veel sauzen met room, veel vlees en weinig groenten. Natuurlijk maakt hij ook af en toe een salade: met stukjes worst en geraspte kaas!

Ik krijg medicijnen en een dieet: geen vlees, geen vis, geen peulvruchten, alles waarin proteïnen voorkomen, zoveel mogelijk mijden. Daarnaast moet ik aan de medicijnen. Een medicijn tegen de kwaal, een ander geneesmiddel tegen de effecten van dit pilletje.

Eenmaal thuis kom ik er met behulp van het woordenboek achter dat ik een jichtaanval heb. Een jichtaanval! Ben ik daarvoor niet te jong? Op Internet lees ik dat jicht niet leeftijdsgebonden is. Via allerlei Franse en Nederlandse sites vind ik informatie over medicatie, een gezonde levenswijze (stress is ook jichtbevorderend) en recepten die goed zijn voor een jichtpatiënt. Niet bepaald de gerechten waarvan ik nog restjes in de koelkast vind.

Omdat ik zo snel mogelijk van de pijn af wil zijn, en twee maaltijden bereiden me iets te ver gaat, moet ook JP eraan geloven: een wokschoteltje zonder vlees of vis maar met diverse soorten kool een beetje gember en cashewnoten. (Dank je Aschwin: www.jicht.nl). “Is er geen sausje of zoiets?” “Nee, doudou, hier moet je het mee doen.” Aarzelend schept hij op. Tot mijn opluchting laat hij zich de maaltijd goed smaken. Ik mag het wel vaker maken, maar “kan er niet een beetje kip in?”

Ik heb gelezen dat tomaten ook heel goed zijn voor iemand die aan jicht lijdt. Dat komt goed uit. JP kwam vrijdagavond thuis met ongeveer acht kilo tomaten. Kerstomaatjes, pomodori-tomaten en nog een versie ter grootte van een stuiter. Een van zijn relaties heeft een kwekerij en levert tomaten van uitzonderlijke kwaliteit. Maar, acht kilo en dat voor iemand die van oorsprong niet zo van tomaten houdt. Zondagmiddag heb ik een deel verwerkt in een tomatensoep. Vandaag heb ik een kilo of wat ingekookt tot een saus en een deel van de oogst is verwerkt tot “oven”gedroogd tomaatje. Op het aanrecht staan nog drie schalen met tomaten die ik hoe dan ook snel moet bereiden. Een soepje, een sausje, gevuld, gedroogd, ovenschoteltje? Mijn pijnlijke voet is ermee gebaat. Op termijn, want achter het aanrecht staan, doet nu nog pijn.