23 FEBRUARI 2009 - DE SOCIALE CRISIS EN HET DAGELIJKS LEVEN
Terwijl ik deze bijdrage schrijf, zijn de onderhandelingen tussen werkgevers en LKP in volle gang. Iedereen wacht met spanning de gebeurtenissen af. De afgelopen dagen was het rustig op Guadeloupe. Stilte voor de storm?
De sociale crisis gaat zijn zesde week in. Het openbare leven ligt stil. Gemeentehuizen zijn gesloten, huisvuil wordt niet ingezameld, scholen zijn dicht, benzine is slechts mondjesmaat verkrijgbaar en dan uitsluitend op de door de prefect gevorderde en door de gendarme bewaakte, stations. En wie al wil tanken, moet rekening houden met wachttijden die kunnen oplopen tot vier of vijf uur.
De meeste ondernemingen zijn dicht. Het bedrijf waar Jean-Pierre werkt, is een van de weinige die regelmatig de deuren voor het publiek opent.
De grote supermarkten (Carrefour en Cora) zijn dicht. Het gerucht gaat dat Cora besloten heeft zijn vestiging op Guadeloupe voorgoed te sluiten...
De kleine, lokale supermarkten doen goede zaken en vinden een nieuwe klantenkring, evenals diegenen die in hun kraam groenten, fruit of vis verkopen. Hoewel de acties bedoeld zijn om de koopkracht te vergroten, is dat aan een aantal prijzen niet te merken. Kocht ik voor de crisis een fles bronwater voor 50 cent, nu moet ik 80 of 90 cent betalen. En zoals iedereen moet ik uren in de rij staan om boodschappen te doen. Eerst voor de ingang van de supermarkt, daarna voor de kassa. Er zijn zelfs rijen wachtenden te bespeuren voor supermarkten die dicht zijn. En de schappen raken steeds leger als gevolg van het feit dat het werk in de zeehaven stil ligt.
Ik ga niet zo vaak de deur uit om boodschappen te doen. Vooral dankzij Jean-Pierre hebben we altijd een goed gevulde vriezer en rijst en pasta in overvloed. Ik heb ook niet zo'n behoefte de deur uit te gaan. Zeker sinds een week, vanaf het moment dat de straat de macht overnam. Gemaskerde en gewapende jongeren, die de barrages opzetten en bewaken, oefenen weinig of geen aantrekkingskracht op me uit.Sterker nog: ik vind het behoorlijk beangstigend. Gelukkig is dit weekend de rust teruggekeerd. De meeste barrages zijn opgeruimd. En de jongeren laten zich op dit moment niet zien. Een goed moment om de zinnen te verzetten bij vrienden die niet ver weg wonen.
Ons sociale leven en dat van anderen is behoorlijk veranderd. Brandstofgebrek vermindert de actieradius aanzienlijk. En de onveiligheid op straat, vooral 's avonds, zorgt ervoor dat je je uitsluitend verplaatst als het nodig is. De afgelopen tijd hebben we vooral de banden met de buren aangehaald: een barbecue bij de een, een diner bij de ander.
Alle gesprekken gaan over de crisis, over de houding van de Franse regering, over het onderzoek naar de moord op Jacques Bino (hij is gisteren onder grote belangstelling begraven), over de houding van de grote werkgevers, over de onderlinge relaties op het eiland en over hoe het toch allemaal zo ver heeft kunnen komen.
Hoewel ik normaal gesproken kijk en luister naar nationale en internationale televisie en radio, heb ik de laatste weken de lokale radio en televisie herondekt. Sinds de ongeregeldheden van de afgelopen week, luister ik 's nachts naar een plaatselijk radiostation. Overdag kijk ik vaak naar Canal 10, een lokale zender met slecht beeld (vaak webcam) en geluid, maar met veel informatie. Helaas is onze nationale televisie (RFO Guadeloupe) uit de lucht vanwege een conflict met Parijs. Maar ik ben niet uitsluitend aangewezen op de lokale media. Guadeloupe is inmiddels 'à la une' van het Franse nieuws. Maar daar is wel heel veel voor nodig geweest.
