JP en ik leven al een tijdje in onmin met het waterleidingbedrijf. Een tijdje is overigens eufemistisch uitgedrukt: het gaat om een conflict dat al enkele jaren duurt en dat uiteindelijk – ten onrechte - heeft geleid tot het afsluiten van onze watertoevoer. Gelukkig regent het hier vaak; met onze regenton van 2000 liter kunnen we ongeveer anderhalve week leven. En onze buren zijn niet te beroerd om ons te helpen.
Wat vooraf ging. In het voorjaar van 2001 betrokken we dit huis. Ruim een jaar later kregen we onze eerste rekening voor het waterverbruik. We moesten ruim 1800 euro betalen. Nu is water hier duur, maar in ons oude huis betaalden we iedere zes maanden ongeveer 160 euro. Omdat we de eerste rekening nooit hadden ontvangen en omdat we bezig waren met allerlei grote klussen rond het huis, waaronder de aanleg van een zwembad (cement en dus water), bedachten we dat het om een incident ging. We betaalden braaf onze rekening.
Zes maanden later viel de volgende rekening op onze deurmat. We verschoten van kleur: dit keer moesten we maar liefst 2500 euro afrekenen. Ons waterverbruik was bijna verdubbeld! Maar goed we hadden ons zwembad gevuld, dus redelijk wat water verbruikt. In onze brief aan het waterleidingbedrijf (SOGEA) lieten we weten dat we het bedrag in termijnen zouden betalen. We meldden ook dat we de rekening “wat gepeperd” vonden en vroegen of er soms sprake was van een probleem met onze meter.
Tijdens een inspectie met een technicus van SOGEA bleek dat onze meter zich op ruim 60 meter van ons terrein bevindt en dat onze waterleiding twee terreinen, die niet van ons zijn, moet doorkruisen voordat zij bij de meter is. De technicus veronderstelde dat er sprake moest zijn van een lekkage en wenste ons sterkte, want SOGEA is uitsluitend aansprakelijk voor lekkages na de meter.
Samen met een expert constateerden we dat er inderdaad sprake was van een lekkage, maar deze bevond zich op een van de twee terreinen op de route van onze leiding. Om niet meer water te verspillen, repareerden we de lekkage. Ook besteedden we tijd aan het lezen van de leveringsvoorwaarden van het waterleidingbedrijf. Daarin vonden we een interessant artikel: “de afstand van de watermeter en het terrein of de woning mag niet groter zijn dan één meter”. We haalden opgelucht adem. We konden dus nooit aansprakelijk zijn voor de schade die de lekkage had veroorzaakt. In een brief aan SOGEA vroegen we kwijtschelding van de schuld en een verplaatsing van onze meter.
Inmiddels waren er weer zes maanden voorbij en ontvingen we een nieuwe rekening: wederom 2500 euro. Met alles wat we nog niet hadden afgerekend, waren we SOGEA op dat moment 3300 euro schuldig. Althans volgens SOGEA. Wij waren het er niet mee eens en herhaalden dus onze vraag om kwijtschelding. We lieten weten dat we iedere zes maanden een bedrag zouden betalen dat overeenstemt met een normaal gebruik. Daaraan hebben we ons al die tijd gehouden. SOGEA liet ons weten dat onze vraag om kwijtschelding zou worden voorgelegd aan een overkoepelende instantie.
In juli 2003 schold SOGEA ons een deel van de schuld kwijt. De rekeningen waarin we gecrediteerd werden, vlogen ons rond de oren. Aan de andere kant waren er ook weer nieuwe rekeningen met zeer gecompliceerde herberekeningen. Wat bleef was een schuld die elke keer varieerde. Er was geen touw aan vast te knopen. Rekeningen, aanmaningen, die brievenbus lag er vol mee. En wij bleven maar aandringen op kwijtschelding en verplaatsing van de meter.
Zo gingen de jaren voorbij. Onze schuld bleef, ons waterverbruik werd normaal, we betaalden onze rekening voor het deel dat betrekking had op het verbruik en herhaalden onze twee verzoeken. Geen antwoord. Tot mei vorig jaar, toen er ineens geen water meer uit de kraan kwam. Navraag leerde dat we afgesloten waren.
We besloten om een grotere regenton aan te schaffen en vroegen de buren om hulp. Natuurlijk vroegen we SOGEA onze onterechte afsluiting ongedaan te maken. Tevergeefs. In juni van dit jaar kregen we een aanmaning via een bureau dat geschillen tussen leverancier en consument moet oplossen. Een volgende stap is dat de zaak voor de rechtbank komt.
We waren opgetogen; de zaak kwam eindelijk in beweging. Dat schreven we ook aan het geschillenbureau. We legden uit wat er aan de hand was, dat we ten onrechte van water waren afgesloten. Ongeduldig wachtten we de gebeurtenissen af. Enkele weken later ontvingen we een tweede brief. Of we de bewijzen wilden leveren van de betalingen van ons normale waterverbruik, want uit de documenten van SOGEA kon niet worden opgemaakt dat we aan onze verplichtingen hadden voldaan. SOGEA had dus – volgens het bureau – het recht de waterleiding af te sluiten. JP en ik gingen er uitgebreid voor zitten. We maakten een tabel met alle bedragen, alle betalingen, de nummers van de cheques, wanneer deze waren afgeschreven en de relatie van het betaalde bedrag en het verbruik.
We kregen opnieuw een brief. Kennelijk was onze tabel niet duidelijk. We probeerden het weer: dit keer in woorden. Opnieuw ontvingen we antwoord. Een antwoord waaruit bleek dat de medewerker van het bureau onze brieven nooit had gelezen. Als we niet zouden betalen, zouden ze de zaak voor de rechtbank brengen. Ook zou SOGEA geadviseerd worden de waterleiding af te sluiten! Het leek ons beter een afspraak te maken en de zaak in een tête-à-tête uit te leggen.
Dit gesprek heeft zijn vruchten afgeworpen. Het geschillenbureau laat de zaak vallen en gaat SOGEA adviseren het probleem voor eens en voor altijd uit de wereld te helpen. Voor de zekerheid geven we het dossier overigens wel aan onze advocaat. Om de zaak te bespoedigen, zet hij een dwangsom op de aanvraag om de afsluiting ongedaan te maken. Maar Guadeloupe is Guadeloupe, voorlopig zal ik het nog moeten doen met een regelmatige en fikse regenbui.
