Een van de nadelen als je ver weg woont, is dat je ver van je familie en vrienden bent. Je bent een groot deel van het jaar aangewezen op Internet of op de telefoon. Af en toe komt een bericht uit onverwachte hoek. Dit is het verhaal dat Rosita, een van mijn vriendinnen, me onlangs stuurde.

 “Vanmiddag ging ik even naar het terras van Centre Ville. Ik ben namelijk geheel onverwacht voor een paar dagen in Nederland omdat m'n moeder - die inmiddels 87 is - tijdelijk opgenomen is in een verpleeghuis. Maar dit terzijde.

 

Zit ik op het terras en zie daar een dame op leeftijd - keurig verzorgd, lippenstift, mooie sieraden, etc - met - gezellig - een wit wijntje en haar rollator. En ik denk “als ik op die leeftijd ben dan wil ik ook nog op die manier van het leven genieten.” Eigenlijk wil ik haar dat vertellen, maar ik ben niet zo toeschietelijk om zomaar met een vreemde een gesprek aan te knopen. Ik denk “als ik nu eens een portie bitterballen bestel en aan de dame naast me vraag of zij er ook een wil dan is dat wat makkelijker.” Maar voor ik de kans krijg die te bestellen, spreekt de dame mij aan. Ze zegt iets in de trant van dat het toch wel erg leuk is om op dit terras zitten en al die mensen voorbij te zien lopen.

 

Het gevolg is dat ook ik gezellig klets en haar vertel dat we een paar jaar geleden naar Rome zijn verhuisd, maar tot die tijd in Dordt hebben gewoond en dat ik bij gemeente heb gewerkt tot mijn vertrek uit Nederland.

 

Inmiddels heb ik haar al verteld hoe geweldig ik het vind dat zij dit toch maar doet, mijn moeder zul je nooit op een terras vinden. En vertelt zij mij dat haar dochter ook bij de gemeente heeft gewerkt. Je raadt het vast al... haar dochter heet Femke.

 

Om een lang verhaal toch een beetje kort te maken... we hebben, denk ik, anderhalf tot twee uur gezellig zitten kletsen - over haar reis naar jou, onze ervaringen in Houston, Italië en wat al niet meer. Ik heb met haar afgesproken dat de eerstvolgende keer, als ik weer in Nederland ben, ik in de gaten houd of ze er weer is, zodat we dan weer een praatje kunnen maken.

 

Erg leuk om je moeder ontmoet te hebben.”