Terug op het eiland, na een kort verblijf in Nederland, valt het meteen op: de flamboyants staan in bloei. Dit is het jaargetijde waarop Guadeloupe op zijn mooist is. Minder leuk is het dat nu ook het cycloonseizoen is begonnen. De flamboyants met hun rode bloemenpracht zijn de voorbode van een periode waarin het erg hard kan waaien. De France Antilles kopte op 1 juni: “orkanen, dezelfde condities als tijdens de verschikkelijke jaren.” In dit artikel werd gedoeld op de jaren 1966 en 1995, toen de orkanen Ines, Luis en Marilyn over het eiland raasden. Over Hugo die in 1989 op het eiland huishield, wordt niet gesproken. De meteorologen verwachten dat twee – mogelijk heftige – orkanen de kleine Antillen, waarvan Guadeloupe deel uitmaakt, kunnen ‘aandoen’.
De weerkundigen houden het erop dat aan twee belangrijke cycloonvoorwaarden is voldaan: de grote droogte van de laatste maanden en La Niña, een natuurfenomeen dat op dit moment actief is. Verder zijn de onheilsprofeten die hun eigen filosofieën erop nahouden. Zo schijnt een rijkelijk bloeiende flora een voorbode van veel orkaanellende te zijn. Maar dan zijn er altijd de geruststellende woorden van een van onze vrienden die verklaart dat de aanwezigheid van Annie, zijn vrouw, garandeert dat cyclonen op afstand blijven.
Vorige week las ik een bericht op de NRC-site: het broeikaseffect heeft misschien tot gevolg dat er minder cyclonen ontstaan. Enfin, de tijd zal het leren. Voorlopig kijk ik elke avond naar ‘la méteo des cyclones’, een ongeveer anderhalve minuut durende uitzending, die ons natuurlijk wordt aangeboden door een plaatselijke sponsor.
“Bonsoir” klinkt het, met de nadruk op ‘bon’. Een altijd blij kijkende expert van Méteo France legt ons uit dat er weer heel veel activiteit op de Atlantische Oceaan is. Beelden van zeer grote wolkenmassa’s ondersteunen zijn woorden. Net als ik me zorgen begin te maken, meldt hij stralend dat deze storing aan Guadeloupe en omstreken voorbij zal gaan. Vervolgens eindigt hij de uitzending met de vermelding wie de dagheilige van morgen is en voegt er nog een creools gezegde aan toe. Dit doet me altijd denken aan een sketch uit het radioprogramma Cursief, waarin ‘een molenaar uit het midden des lands’ zijn weerkundige voorspellingen deed, zoals: “draaiende wind en uitgaande vrouwen, zijn voor geen halve cent te vertrouwen”. Ik wacht de gebeurtenissen af. Het weer is toch onvoorspelbaar.
Foto: Yvonne v.d. Berg
