Mijn hond, Balou, is zaterdag geslaagd voor zijn diploma ‘gehoorzaamheid en sociaal gedrag’. Hiermee hebben hond en baas een jaar gehoorzaamheidstraining met goed gevolg afgesloten. Aanvankelijk had ik me niet ingeschreven voor deze bekwaamheidsproef. “Ik heb ook mijn trots”, antwoordde ik Miguel, leider van de hondenschool, toen hij me vroeg waarom ik niet meedeed. Ik twijfelde namelijk nogal aan de bereidheid tot medewerking van mijn hond en had geen zin om voor het oog van mijn lotgenoten af te gaan.

Ik liet me echter overhalen. Neen, ik hoefde me geen zorgen te maken, “Balou was absoluut op het gewenste niveau. Bovendien zo moeilijk is die proef nu ook weer niet”, aldus Miguel.  Zaterdagmiddag meldde ik me met hond, die ik voor de zekerheid nog even zijn behoeften had laten doen, aan de poort van de hondenschool. Balou gedroeg zich voorbeeldig, begroette enthousiast de aanwezige juryleden, speelde met de andere honden. Ik onderhield me met mijn medelotgenoten. Miguel stelde de volgorde van deelname vast. Die luidt nogal nauw, omdat honden niet altijd goed op elkaar reageren. En op het terrein mag er niets fout gaan, dus geen honden die elkaar – bij het passeren - in de haren vliegen.

Terwijl de deelneemsters een voor een mopperend van het terrein kwamen, “wat een hork”, daarmee doelend op de voorzitter van de jury, voelde ik de spanning stijgen. Mijn hond echter had totaal geen aandacht voor wat er gebeurde. Die was ‘gevallen’ voor een onbereikbare Yorkshire terriër (reu), die veilig in de armen van zijn baasje lag. (Voor de duidelijkheid: Balou, een kruising tussen een Anatolische en een Belgische herder, weegt ongeveer 32 kilo.) Ik hoopte maar dat deze plotselinge verliefdheid de concentratie niet zou verstoren.

Eindelijk waren we aan de beurt. Balou liep netjes naast me het terrein op. Zij ging keurig naast me zitten en stond vervolgens op om zich door juryleden te laten aanhalen. Ik kreeg een korte uitleg van wat er moest gebeuren. De eerste proef: een korte wandeling tussen twee pylonen, bij de laatste pyloon rechtsomkeert. Het eerste deel verliep uitstekend, evenals het rechtsomkeert. Balou liep, zoals zij het geleerd heeft, keurig naast me. Net toen ik dacht “het gaat hartstikke goed”, voelde ik dat de hond achter bleef. Mijn pogingen om haar weer naast me te krijgen, mislukten. Ik keek om: Balou was bezig drie drollen op het terrein te deponeren. Onnodig te melden dat dit niet de bedoeling is. Ik schaamde me en vreesde dat dit einde oefening was. Gelukkig mocht ik doorgaan: een oefening waarbij de hond moet blijven liggen terwijl zijn baas zich achter een muur schuil houdt, werd zonder probleem afgelegd. Ook de laatste proef ging goed: het terugroepen van de hond.

De voorzitter van de jury meldde na afloop dat het sociale gedrag van Balou excellent is, maar de oefening totaal mislukt. “Maar los van het ongelukje, ging de rest toch goed”, probeerde ik nog. Het jurylid haalde zijn schouders op en ik kon gaan. Ik bleef tot de prijsuitreiking in spanning.  Gelukkig kreeg Balou haar diploma, maar in plaats van “excellent”, luidde de vermelding slechts “zeer goed”.

Balou heeft haar medaille. Een jaar hondenschool. Wat betekent dit in de praktijk. Luistert Balou nu beter dan voorheen? Ja en nee. Op de hondenschool is de vooruitgang enorm. Balou is socialer geworden, luistert beter, maar mijn hond beschouwt me nog steeds als ‘iets lastigs aan het andere einde van de riem’. Mijn hond heeft overal aandacht voor, behalve – lijkt het – voor zijn baasje. Ze zoekt truffels (vaak met haar neus in het gras), kijkt vooral naar wat andere honden doen, kortom is snel afgeleid.

Balou heeft desondanks veel geleerd, niet alleen tijdens de gehoorzaamheidstraining, maar ook op het onderdeel ‘behendigheid’. Ze springt over hindernissen, door banden, loopt over een loopplank en doet zelfs een slalom.

Thuis blijft het lastig. Terugroepen gaat minder vlot. Balou komt alleen snel terug als het madame uitkomt. Op zo’n moment zou ik haar graag in haar mand sturen. Maar, dat mag niet. Omdat een hond alles doet voor een beloning (aaien, een vriendelijk woord of een hondensnoepje), moet ik Balou prijzen omdat ze uiteindelijk toch teruggekomen is. Ik moet haar motiveren. Dat is niet altijd gemakkelijk. Dat is wel eens (w)oef!