Home > Utila
14 juni- 20 juni 2003
Utila is voor hufters
Eigenlijk is bij hem vijf jaar geleden de klad er in gekomen. Ronald Janssen, Ron, had gewoon geen zin meer in al die gasten die lopen te klagen over elke dollar. Utila, een van de Caribische eilanden van Honduras, is het goedkoopste duikgebied ter wereld. Voor minder dan dertig dollar kun je hier twee duiken maken vanaf een boot in het een na grootste barrier reef ter wereld. Twaalfduizend keer dook hij er. Wat klagen ze nou. Het komt allemaal omdat die hufters op het eiland geen cent willen verdienen. Maken ze onderling weer eens een prijsafspraak, wordt die binnen een week verbroken en kun je voor iets meer dan 130 dollar een volledige duikcursus met 5 duiken krijgen. Betaal je in Nederland als snel het driedubbele voor in een zwembad.
Maar ja, Ron kan tot negen tellen en zelfs dan kun je miljonair worden op Utila. Zoals Ron. Tenminste als je er wat speeltjes op na houdt om het weinige dat je op Utila binnenhaalt snel te vermeerderen. Dus zat hij vanaf het eiland in de aandelen, de diamanten en laatstelijk in het goud. Van het geld is hij net de enige elecriciteitsmaatschappij op het eiland begonnen, de enige particuliere in het hele land. De hufters. Een paar miljoen dollar heeft hij er in gestopt. Sindsdien hebben ze op het eiland 24 uur per dag electriciteit. Dat hebben ze nergens in het land. Zegt Ron.
Maar ja, dan is plots de bevolking tegen want die moet wat gaan betalen. Dat deden ze nooit. Nu wil het toeval dat Ron al 20 jaar op Utila zit en bijna over elke schroef op het eiland gaat. Alles wat er binnenkomt op het eiland gaat via zijn handen. Alle andere duikshops gebruiken de spullen die hij na een jaar gebruik ter verkoop aanbiedt. En hij benoemt naar eigen zeggen ook alle burgemeesters op het eiland, dus al snel was de bevolking voor. Nu zijn er geen problemen meer. Ook niet bij de bank. Daar heeft hij er vorige week drie in elkaar gemept, overigens pas nadat hij zijn dochter had gevraagd even naar buiten te gaan. Pa zou het binnen wel even opknappen. De hufters. Niets kunnen ze voor elkaar krijgen. Vroeger ging hij met zakken vol dollars opgeborgen in de speciale zakken die zijn moeder in de lange jas had genaaid, een keer in de maand naar Miami. Dat gaat hij vanaf morgen weer doen. Het is afgelopen met die oplichters hier. Een bordje op de deur van zijn kantoor maakt duideljk dat Ron evenmin Visa meer accepteert. Die lopen ook te zeiken terwijl hij er elke maand tienduizend dollars op afrekende.
Zijn kantoor ben je dezer dagen ook niet zomaar binnen. Voor de deur heeft hij een hoge betonnen drempel gemaakt. Wie eenmaal daar overheen is krijgt de koude douche van Ron. Vooral Israeliers kunnen er een krijgen. Hij praat gewoon niet meer met ze. Altijd dat gezeik over geld. Hij kent die gasten nog wel uit de tijd toen hij als een van de eerse Unifillers in Israel gestationeerd was, op 17 jarige leeftijd. Kort daarvoor was hij net in Utila geweest en had hij zijn vrouw leren kennen. Als Unifiller verdiende hij goed geld om daarna een leven op te bouwen op Utila.
Morgen wordt alles anders verzekert Ron. Dan vertrekt hij weer met een zak geld naar Miami, met zijn vrouw. Om een camper te kopen en een tijdje rond te trekken. Hij heeft de video van de betreffende camper uitgebreid bestudeerd. Zijn dochter kan tussendoor de tent wel een beetje runnen. Hij ziet er naar uit. Dat het water in onze cabana stinkt naar rotte eieren zal zodra verholpen zijn, vertelt hij zwetend terwijl hij de volgende emmer aangeeft aan een medewerker die diepweg in de waterput de schoonmaakwerkzaamheden verrricht.
Aan het eind van de middag zien we hem met de overige lokalen rustig keuvelend in de enige straat hangen in een golfkarretje, het favoriete transportmiddel. Helaas moeten we constateren dat zijn humeur een beetje is overgeslagen op sommige divemasters. We halen echter met plezier onze diploma s als gevorderde duikers. Elke dag dalen we af, naar het rif, de black hills, het wrak, in de nacht, en tussendoor eten we een visburger op een van de nabije kleinere eilanden.
|
