Home > Tulum
14 juli 2003
Grottentocht
Nu de pickup van de duikclub die ons naar Gran Cenote zou brengen bleek uitgeleend, hadden we alle tijd om ons in te lezen over duiken in grotten. Tulum is namelijk gebouwd op grotten. Vermoed wordt dat zich hier het langste grottenstelsel van de wereld bevindt, meer dan 50 km lang, zo lazen we in een boek op de koffietafel van de duikers. De Maya�s moeten hiervan geweten hebben en gebruik hebben gemaakt van een deel van de grotten. We zagen er iets van bij de (Tulum) Maya Ruine, prachtig gelegen aan zee en dezer dagen prijkend op de voorpagina van NG Reizigers, overigens. Het plaatje is mooi, maar in 45 minuten heb je het gezien.
Het boek gaf alle grotten in de wijde omgeving (Yucatan) aan, en de mogelijkheden om ze te verkennen. Sommige grotopeningen blijken niet groter dan rioolputten. Het slothoofdstuk maakte op ons de grootste indruk: daarin werden vrijwel alle fatale ongelukken in de afgelopen twintig jaar met grotduiken in de omgeving uitgebreid beschreven. Inclusief quotes van overlevenden en complete reconstructies van wat was misgegaan. Er waren veel ongelukken. De makers van het boek wilden ons hiermee, zo schreven ze expliciet, waarschuwen voor de gevaren van grotduiken. Dat is ze gelukt. Kijk, dat er een hoop kan misgaan met duiken is ons bekend. Om maar wat te noemen: de weg kwijtraken, je buddy missen, geen lucht meer hebben, vis in je masker etc. In open water is dat allemaal heel erg vervelend, maar vervolgend haal je een paar keer diep adem en bubbel je omhoog in de hoop dat het allemaal niet te snel gaat. En je komt weer levend boven. In het laatste zit�m de kneep, je zit in een grot, en boven je is niet de zee en de hemel, maar het vasteland. Dus geen redding. Hoogstens een kleine luchtbel als je mazzel hebt, maar ook die bleek in een aantal fatale gevallen bij lange na niet voldoende.
Dat die pickup er nog niet was, kwam niet slecht uit. We zaten met knikkende knieen op het bankje en vroegen ons af of we uberhaupt wel aan onze eerste grotduik moesten beginnen.
Gelukkig is er een onderscheid gemaakt tussen grotduiken in een 'cave' en in een 'cavern'. De Nederlandse vertaling kennen we niet. Voor cavediving heb je een apart PADI-certificaat nodig, duikers met dit diploma op zak gaan met 2 of 3 tanks of hun rug en zeker 2 schijnwerpers in de aanslag urenlang grotten verkennen. Caverndiving is minder linke soep, dat mag iedere gediplomeerde duiker onder begeleiding van een divemaster doen. Het grote verschil is dat je met caverndiving altijd daglicht ziet en niet verder dan 50 meter van een opening bent verwijderd. Voor ons dus caverndiving, in Gran Cenote.
De grot lag verscholen onder een helder groen plasje twintig minuten rijden van Tulum met de inmiddels gecharterde taxi. Een mooie heldere plas, vol watertrappelende mensen., meer was het eigenlijk niet. Meer zagen we niet. �Hier moeten wij naar beneden?� vroegen we nog aan divemaster Doug. Inderdaad. Wandelend met de de volle bepakking aan vanaf de taxi daalden we een houten trap af om niet lang daarna in het water te liggen. Even de buoyancy checken, en daar gingen we, het zwarte gat in met lampen in de hand. Eenmaal onderwater was het eigenlijk waanzinning; het water was glas- en glashelder, het zicht net zo goed als wanneer je door een grot loopt. We zwommen tussen stalagtieten en -mieten door samen met kleine visjes, een oase van rust in zacht, zoet, koud water. Op de heenweg volgden we een route langs een touw, op de terugweg weken we daarvan af en kwamen we in gedeeltes waarin geen daglicht meer binnentrad. Een voorproefje van cavediving, genoeg om te beslissen dat we die PADI-specialiteit niet als eerste willen halen.
|
