Home > Archief avonturen > Torres del Paine (3)
21 januari 2003
Naar Glaciar Grey
We waren gewaarschuwd. Aan het eind van de tocht naar Refugio Grey aan het Lago Grey zat nog een pittige afdaling. Dat klopt. Maar met elke stap kwam de gletsjer dichterbij. Totdat we op de kiezels voor de hut de ijsschotsen konden raken die wegdreven van het ijspak nog maar een paar meter verderop. Net als elders in het park Torres del Paine zagen we onderweg talloos veel dode bomen. Ze rotten hier maar langzaam weg. Het ' warme' seizoen, de groeiperiode is te kort waardoor de rotting langer duurt. Het lichtgroene mos groeit welig, de spaarzame bloemen komen uit. Beestenspul is bijna niet te zien: een enkele arend op de heenweg in de bus, alweer een paar dagen geleden. Maar niet de Chileense trots, de Condor of de puma. Leonero's heetten de mensen die vroeger op de rancho's waren aangesteld om puma's te doden. Maar nadat de grote ranches waren opgebroken hield het beroep op te bestaan, waardoor al voor het jaar 1980, toen de puma tot beschermde diersoort werd verklaard, hun aantal al weer toenam. We zien ze niet en van een safari hebben ze hier nog niet gehoord. Je kunt wel eco-bird-walks doen, maar dat kun je ook in de Oostvaardersplassen.
Refugio Grey behoort met Pehoe tot een andere eigenaar. Deze investeert meer in gezelligheid, minder in hygiene. Geen van beide investeren in eten. Penne met draadjesvlees hebben we al gehad net als lasagna van aardappelpuree met gehakt. In Pehoe kip met stukjes aardappel fruit uit blik. Deze avond hetzelfde. Kraak noch smaak. De medewerkers wat stuurs. Wellicht een Chileense trek. Ze houden niet van improviseren.
De gletsjer is schitterend, wit, blauw tegen een groen meer en machtig. We zitten op een rots en kijken. Het is goed zo.
|
