Home > Archief avonturen > Torres del Paine (1)
18 januari 2003
Stille Willy's op de Paine
Wij: Hola!
Zij: ....... :(
Wij: Hola!
Vriendje van zij: Hola :)
De eerste kennismaking met de hikers op de Torres is niet onverdeeld gunstig. Vooral de meisjes kijken chagrijnig. Ze wekken de indruk door hun vriendjes te zijn meegesleept op deze dagenlange wandeltocht. Na 1 dag hebben ze al spijt. Wij nog niet. Tot de tanden toe bewapend met koekjes, chocolade, broodjes en een meterlange salami stapten we moedig voorwaarts. Eerst tot de Refugio Chileno (waar we in een kamer met nog 6 mensen slapen), en vervolgens tot aan de voet van de Torres, klauterend over rotsen, dwars door de regen. Ook daar hebben we aan gedacht met doorzichtige poncho's van de Hema. Zijn armen wijduit spreidend als een Jezus wees Jurrien verwonderde tegenliggers op de bijzondere kwaliteiten van het materiaal: ' Goretex'.
In de VS kennen ze een onderscheiding vor de slechtst geklede celeb. Die zouden hier in de Torres niet aan te slepen zijn. De ontwerpers van The North Face hebben in alle categorieen de hoofdprijs verdiend. De laatste modetrend is het dragen van een Peruaanse gebreide muts.
Het uitzicht naar beneden is prachtig. De klim is niet extreem moeilijk. We schuilen op de top onder een rots en zien het groene meer aan de voet van de Torens van Paine. Waar de naam vandaan komt is onduidelijk. Mogelijk van een klimster die zo heette. Wij geven de voorkeur aan het verhaal dat stelt dat Paine stamt van Pyane, het woord voor blauw in de indianentaal Tehuelche. Onze kamergenoten staan ook onder de rots. Nets als wij zien zij niets van de Torens die worden bedekt door een blauwe mist. Tijd voor warme chocolademelk in de berghut.
|
