Home > Archief avonturen > Salta (1)
25 februari - 3 maart 2003
Wat een landschap!
Dat we nooit hebben geweten hoe imposant en indrukwekkend het landschap in Noord-Argentinie is: een schande. Schitterend is het en niemand die er geweest is zal ooit ook maar durven beweren dat dat overdreven is. Waar elders een bergje of bergachtige kussens, een ravijn of een fraai vergezicht al snel genoeg is om een complete toeristenindustrie op gang te brengen, hier stikt het van de ravijnen, quebrada, valleien, vergezichten en kussens. Teveel misschien, alomvattend. Gisteren verkenden we in een trip een deel van de route die de Tren a las Nubes aflegt. Het is een voormalige vrachttrein die door de Andes naar Chili trekt via Socompa, maar nu alleen nog in het hoogseizoen dienst doet als toeristentrein. Het seizoen is een week geleden geeindigd, dus doen we een deel met de bus, zien we de immense bruggen die voor de trein gebouwd zijn en het ingenieuze systeem waarmee de trein de grote hoogteverschillen kan overwinnen. Vervolgens maakten we een zeer lang rondje die nog leidde langs een zoutvlakte en eindigde in een onbeschrijflijk mooie afdaling naar Purmarca. Zie de foto. Een zeer lange zit, maar de moeite waard.
Vandaag en morgen tuffen we een paar dagen rond in een VW senda, bij ons beter bekend als de passat, door de omgeving ten zuid-westen van Salta. Een en al dirt road door woestijnachtig bergen, over smalle paden en langs kleine gehuchten zoals Calchi, Molinos, Angostaco en San Carlos voordat je na honderden kilometers eindelijk in het wijngebied van Cafayate komt. We vallen andermaal van de ene verbazing in de andere. Eten natuurljk Tamales en Humita ( mais met vlees of kaas in maisblad gekookt). Elke bocht is aanleiding voor een foto of videoshot.
Gelukkig is daar na zeven uur rijden plots Angostaco, een gehucht met een plaza en een hostal con piscina. Zo hebben wij dat graag. Het is half vijf des smiddags, de zon straalt nog volop en we nestelen ons aan de rand van het water. Volgens een Argentijnse die al rap begint te babbelen was de bodem van het zwembad vorig jaar veel zwarter. Er is progressie. Het uitzicht op de oranjegekleurde gortdroge bergpartij achter het dorp maakt alles goed. We duiken erin en pikken naderhand bij de plaatselijke winkelier een liter bier met wat nootjes en chips. Het statiegeld op de fles is 1 peso. We brengen de fles dus terug.
Het vervolg van de route naar Cafayate is even indrukwekkend met een door rood zand gekleurde vallei die door de regen van de vorige nacht hier en daar is omgetoverd tot een blubberpoel waar de Sienda zich met verve doorheen ploegt. Bij Cafayate maar even een wijntje getest bij Michel Torrino, de grote wijnboer in de omstreken. Zijn Malbec is een zegen, de witte Infinitas tikkeltje zoet maar we nemen er toch maar een paar van mee. In gezelschap van nog wat in Argentinie wonende Nederlanders hakt zo n proeverij voor de lunch er echter flink in. Uitbuiken op het plaza van Cafayate en vervolgens de paar honderd kilometer terug naar Salta door nog meer quebrada s en Valles.
|
