Home > Archief avonturen > Pucon
11 - 13 februari 2003
In het spoor van Juan
Terwijl de overige groepen nog druk bezig waren om direct na de skilift alle meegebrachte pakken aan te trekken, stapte onze club onder leiding van Juan al dapper het ijs van de vulkaan Villarica op. Ons pad was een smalle, gladde richel. Links van ons eerst nog 100 meter ijs, dan de afgrond, rechts de nog werkende vulkaan. Na een kwartier acht Juan toch de tijd rijp om uitleg te verschaffen over het mogelijke nut van de spullen in onze rugzakken. De pakken die zij aan hebben, trekken wij pas over een paar uur aan, aldus Juan. De crampons, stijgijzers, hebben we nu ook niet nodig en die ijsbijlen, ja die hou je zo vast. Zo niet, dan glij je naar beneden. OK? Niemand heeft vragen.
Juan heeft er zin in en houdt het tempo te hoog voor sommige volgers. Gelukkig zijn er meer begeleiders. Vanwaar de haast, zo vragen wij ons af. Juan lacht.
' Volgens mij is dit dezelfde gids of organisatie als waarmee Robert & Karen zijn geklommen', zo meldt een van ons. Zo ongeveer ter hoogte waarvan we nu lopen maakte zij een misstap, vergat de ijsbijl en stortte soms opstuiterend naar beneden. Alsof ze in een doldwazehome-video zat. Robert zag het en dacht serieus haar te verliezen. Hun gids reageerde schamper, maar zakte af. Robert wilde niet wachten en daalde met 2 ijsbijlen af om uiteindelijk het vel van zijn vingers af te stropen, waardoor de gids eerst hem moest helpen alvorens bij Karen te belanden. Gelukkig hoorden wij de echte details pas ruim een week later na een hernieuwde kennismaking in Santiago. Wonder boven wonder hadden ze niets gebroken maar waren wel bont en blauw.
Wij volgden Juan trouw. We haalden alle groepen in en konden zo van een opgerept uitzicht genieten op de nog rokende mond van de krater. Om de zoveel tellen volgde een uitstoot van misselijkmakende dampen. We liepen een rondje om de mond terwijl we trachtten een van de meegebrachte sandwiches te eten. Dat kan alleen als je het snel doet. Anders gaat de lucht echt in de jamon con queso zitten.
En toen begon de pret. Eindelijk mochten ook wij de pakken aan. Zittend in het ijs gleden we naar beneden. Sleetje rijden op je bips. De hele vulkaan naar beneden op het ijs met zicht op het meer en het strand waar we na afloop nog lang zouden liggen om onze billen weer op temperatuur te krijgen.
Eenmaal beneden kregen we te horen waarom Juan zo� haast had: hij was jarig en werd om 17:00 uur stipt bij zijn moeder verwacht.
|
