Home > Archief avonturen > Puerto Natales -> Puerto Montt
30 januari 2003 - 2 februari 2003
Ultima Esperanza
Kort nadat de boot minitieus manoevreerde door de Ultima Esperanza, klonk alweer de derde oproep: �Willen de passagiers met de blauwe vouchers nu hun diner gaan nuttigen?' . Het eerste diner op de Magellanes, de boot van de firma Navimag die doorlopend vaart tussen de Chileens-Patagonische havenstadjes Puerto Montt en Puerto Natales. Wat zou het diner brengen, na de eierprut in de ochtend, en de pasta met draadjesvlees na het middaguur. Wij hebben groene vouchers, n�g een half uur wachten. Morgen zijn wij als eersten aan de beurt, de hele dag.
Ja, een dag op de Magellanes duurt lang: ontbijt tussen 8:00 en 9:00, lunch tussen 12:30 en 13:30 en diner tussen 19:30 en 20:30 uur. �Just like prison�, zei een mede-passagier ogenschijnlijk met ervaring. Na elke maaltijd is er de verplichte rondgang op het dek, de eetzaal wordt grondig gereinigd en wij passagiers moeten naar buiten. We hadden uitgezien naar deze bootreis. Op het dek zou de zon schijnen en wij zouden turen naar ijsschotsen, pinguins, zeeleeuwen en mogelijk naar de gletsjers van de Andes aan onze rechterzijde. De zon scheen die eerste dag bijna de gehele ochtend. om zich daarna zelden meer te laten zien. De snijdende wind zorgde er verder voor dat het buitenverblijf slechts even duurde. Of je moest net een van die twee plekken op het achterdek weten te bemachtigen, kort na ontbijt, lunch of diner waardoor je uit de wind zat en iets van de frisse Patagonische lucht kon inademen, tenminste wanneer de wind niets van de geur van de koeien op het vrachtdek naar boven blies.
Een vereiste voor het bemachtigen van deze plekken is dat je in de eerste lichting eten zit. De groene vouchers moesten het deze reis helaas afleggen tegen de blauwe die gedurende de vier nachten en drie dagen van de reis twee maal als eerste mochten aantreden. Ons geluk was dat er bij de blauwen weinig lezers zaten en dat we met enkele buffelaars uit Zuid, Rob en Jose, een stilzwijgende afspraak ontwikkelden om bij het eerste schijnsel van de zon naar buiten te gaan en de A1 plaatsen in bezit te nemen. En aldus slopen de dagen voorbij en zagen we dolfijnen en zeeleeuwen, lazen we veel en hadden we aan het duo goede maten in het verwerken van de meegebrachte hoeveelheden chocolade, koekjes, pinda's met en zonder rozijnen, rode wijn en champagne om ons door de 3 dagen en 4 nachten durende tocht heen te slepen. Aan de bar konden we bijkopen. IJsschotsen zagen we niet, wel vele zwaar beboste bergen en eilanden langszij en smalle doorgangen zoals de Ultima Esperanza. Altijd weer krap. De echte uitdaging zit in het stuk over de zee, waar de Magellanes bij de vorige trip zware averij opliep en daardoor niet meer kon vertrekken. De Titanic indachtig telden we de reddingsboten, het waren er ruimschoots te weinig.
Wat een geluk hadden wij toch. Nog een glaasje Rob, Jose?
|
