Home > Palenque & San Christobal
19 juli- 22 juli 2003
Boze geesten
Na dit optreden zou hij zijn afgebrand op school. En daarmee voor zijn verdere leven. Dat wist Marcus, nuchtere zoon van een depressieve hippie-moeder. Maar hij deed het voor haar. Ze werd vrolijk wanneer hij voor haar zong. Al kon hij dat niet en ging dat omstandig bewijzen tijdens een schoolconcert met vrijwel alle leerlingen in de zaal.
Behalve de tamboerijn had hij geen back up, terwijl het daar nu juist in het leven om draait, volgens Marcus; het hebben van een back up. Het gefluit was even verstomd, het gegiechel begon toen hij zachtjes Killing Me Softly van Roberta Flack inzette. En toen kwam plots uit de coulissen Hugh, met gitaar. De back up. De zaal was even stil.
Ze moeten hebben genoten bij Fray Bartolome de las Casas: bij de receptie, op de patio, eigenlijk in alle kamers toen wij bovenstaande scene uit de film About a boy (naar boek van Nick Hornby) luidkeels nabootsten. We hadden de film die ochtend gezien in de bus van de Maya ruine Palenque naar San Christobal de las Casas. Palenque was minder dramatisch dan Tikal, drukker, met opvallend grote velden en misschien meer ruines. De moeite waard dus en een ideale stop op onze route naar Mexico-stad.
Na aankomst in San Christobal slenterden we rond door het hoogelegen stadje dat zich daar met vele kleurrijke huizen, niet te brede straten en een prachtige okergele kathedraal als middelpunt zeer goed voor leent. Waarbij we vooral onder de indruk waren van een zeer ambachtelijke en kunstzinnige papiermaker. En mogelijk gingen we ook die dag, of was het de volgende, naar twee Indianendorpen alwaar we ons niet alleen in traditionele bruidskledij lieten fotgraferen maar waar we ook getuige waren van zeer opmerkeljke religieuze rituelen, waar we helaas geen foto van mochten maken. We hebben het hier over een kerk zonder banken, talloos veel kaarsen op de vloer tussen hopen dennenaalden en vele prevelende gelovigen in traditionele kleding die, terwijl ze kippen de nek omdraaien, een slok coke nemen omdat ze van mening zijn dat de coke-boer de boze geesten uit hun lichaam verdrijft.
Om dan �s avonds, we zijn nog lang niet moe, naar een speciale muziek-, & dansvoorstelling te gaan. Zo was ons dat tenminste beloofd. De voorstelling draaide om de inspiratiebronnen van de wandschilder van de grafkelder van de Maya koning Bonampak . Dat beloofde iets vaags maar het zou er kleurrijk uitzien en muzikaal spektakel bieden. Kleurrijk en authentiek was het zeker, doodsaai eveneens.
Wat gebeurt is dat je na zo�n dag terugvalt op onlangs gehoorde bekende melodietjes. Zo verging ons dat ook. Eenmaal onder de douche in het hotel, met ieder onze eigen geliefde back up bij de hand, zetten we Killing Me Softly stevig in. In de versie van de Fugees, dat wel, en niet wetend dat er geen raam zat tussen de douche en de patio en de receptie.
Na afloop hoorden wij een klaterend applaus opstijgen.
|
