Home > Archief avonturen > Mancora
7 - 11 april 2003
Wie heeft het einde van de gebroeders Karamazov?
868 pagina�s gelezen in de Gebroeders Karamazov. Dat geeft een band. Nog 400 pagina� s te gaan, dan kennen we het einde. Maar helaas, we zullen het nooit weten. De resterende 400 pagina�s zijn niet meer in onze handen. Net als het dagboek dat we kregen van Lieselotte versierd met Hollands knip- en plakwerk (tulpen, klompen, Alexander, Marco van Basten), de casette met Hollandse krakers & rockers van Barbara& Rene, Nicolette & Mart, de gebruiksaanwijzing van de video, twee Spaanse woordenboeken, een Spaans grammaticaboek, twee schriften vol aantekeningen van anderhalve week Spaanse les, de net aangeschafte (2e hands) Lonely Planet Ecuador , Footprints Midden-Amerika, een pak speelkaarten, The tailor of Panama van Le Carre, Het groene huis van Vargas Llosa, een ander net voor Be Cool van Leonard geruild boek uit de Oprah Book club, een pak droge crackers.
En een cijferslot. Hadden we het maar om de tas gedaan.
Al het bovenstaande is nu in handen van twee heren in Sullana, een dorp op de weg tussen Piura en Mancora. Een tussenstop. Zij stonden op en wij hadden tien minuten daarvoor net twee boeken uit deze rugzak gepakt die lag op het rek boven onze hoofden. Het was dat we onze benen even wilden strekken, anders hadden we het gemis pas in Mancora ervaren. Hoewel, nu was er ook niets meer aan te doen. Ze waren gevlogen, in geen van de gemotoriseerde tuktuks was de blauwe net in Cusco gekochte rugzak met Hollandse klompjes te traceren. In de bus had niemand ook iets gezien, ze gaven ons andermaal de staar. Waarvoor dank.
We balen. Nog meer als blijkt dat Pisco Sour in het pittoreske Mancora niet ingeburgerd is. Maar in het Indonesisch aandoende Hostal Los Olas (veel bamboe), gelegen op het strand komen we er snel bovenop. Eigenaar Gustavo, fervent surfer in zijn jonge dagen, kent het verhaal. De heren schuiven de rugzak in een grotere zak en slepen het zo geruisloos de bus uit.
De golven zijn hier andermaal goed. Het dorp klein. Gustavo kan surfen met een dochter staand op zijn schouders. Morgen gaat hij ons surfen leren. Blijft natuurlijk de vraag hoe het met de Gebroeders verder ging.
|
