Home > Lago Atitlan (Antigua, Chichicastenango, Panajachel)
23 juni - 28 juni 2003
Ain't no lake high enough
We hadden natuurlijk die vulkanen aan de overzijde van het meer Atitlan kunnen beklimmen. Eerlijk gezegd twijfelden we lang of we hier wel naar toe zouden moeten gaan. Weer een meer, meer vulkanen die we vast weer willen beklimmen. Na 2 dagen Antigua, de prachtige koloniale stad met gekleurde huizen en massa's Nederlandse meisjes die er Spaans leren, hadden we weer zin in actie. Maar de boven de Antigua uittorende vulkanen hadden weerstaan en dat zouden we hier aan het meer weer doen. De natte beklimming van de vulkaan in Ometepe lag nog vers in ons geheugen.
Dus trokken we, op zoek naar actie, naar de grootste Indianenmarkt van Centraal -Amerika in het bergachtige Chichicastenango, opgehemeld in alle reisgidsen. Er waren veel indianen met talrijke gekleurde kleedjes, tassen, hangmatten en maskers. Wij liepen er aan voorbij zonder de aandrang te voelen om ook maar een enkel artikel te kopen. We hadden de complete bagage bij ons, je weet maar nooit, is het mooi, koop je een hangmat, blijf je misschien een paar dagen hangen tussen de locals. Wij niet. We zaten een paar uur later al in de bus naar Panajachel, direct gelegen aan het meer met volgens velen de mooiste zonsondergang van de wijde omstreken. Wij zullen dat niet betwisten. Het is al weer 2 nachten geleden dat we hier de eerste ondergang mochten begeleiden met een caipirinha in de hand (en de ander hand in de bak met nachos met guacamole).
De actie werd een compleet andere dan we dachten. Een saai Duits stel wees ons op de mogelijkheid om in het kratermeer te duiken. Dat leek ons een stuk leuker dan die vulkanen op te marcheren. We meldden ons bij de enige duikclub aan het meer, La Iguana Perdida, om onder begeleiding van de Zwitsere Serge direct voorbereidingen te treffen voor onze eerste duik in zoet water en wel op 1500 meter hoogte. Een zogeheten hoogteduik waarvoor je met wat extra leeswerk zelfs een volgend PADI-certificaat kan halen. Het duiken hier bleek iets meer te behelsen dan we gewend waren: we moesten 2 dikke wetsuits over elkaar heen aantrekken en dubbel lood omgespen. Normaal heb je in zoet water minder gewicht nodig maar omdat we zulke dikke pakken aan moesten, hadden we juist dubbel gewicht nodig. De grootste uitdaging was om met dit alles de 200 meter naar de boot te lopen. En dat 2 keer (2 duiken).
Eenmaal in het water, bleek het nog een gigantische toer om werkelijk te kunnen zinken. Toen dat lukte, zagen we wat vissen, krabben, meerwier, een boom en een enkel verdwaald colablikje. De ervaring is rijker dan het zicht. Op sommige plaatsen is de vulkanische bodem zo heet dat als je er een ei in begraaft, het vanzelf hard kookt. Wij steken onze handen in de grond om op te warmen. Het meer is 400 meter diep, we blijven op een veilige 20 meter. Voor wie het ooit wil wagen: opstijgen aan het eind van een duik op 1500 meter moet 2 keer zo langzaam als normaal.
Na de 2 duiken bierden we stevig met wat Nederlanders en een Ozzie alvorens we terugkeerden naar onze geheimplek hier op het terras van het Sunset Cafe met caipirinha's en nachos. Een van de jongens vertelde dat hij een poging had gewaagd om de vulkaan te beklimmen maar onderweg beroofd werd door een man gewapend met 2 machetes en een T-shirt over zijn hoofd als vermomming.
|
