Home > Archief avonturen > La Cumbre
21 - 23 februari 2003
Hoogvliegers
Cordoba heeft een kathedraal die in alle fotoboeken terugkomt. Daarnaast staat een roze gebouw. Het is een stad met een lange Jezu�ten-geschiedenis en die willen ze graag promoten. Maar de stad haalt het niet bij Mendoza, zeker niet sinds het met de auto-industrie in de omgeving bergafwaarts gaat.
Mooier is de Cordillera de Cordoba, de bergketen die zich uitstrekt ten westen en noorden van de stad, waar de Argentijn graag mag vertoeven bij een watertje. Duitsters houden er ook van . In het naburige Cumbrecita wordt nog slechts Duits gesproken.
In La Cumbre niet. Ach, het is een beetje een rustoord, ook niet zo hip als het naburige Falta. Er is een treinstation, maar de rails liggen er niet meer. 4 pesos met de taxi omhoog ligt Cruz Grande en ons hotel, Zapata. Het oogt als een voormalig klooster, tegels op de vloer, met zwembad. Alles lijkt gereed voor een dagje Parapenten in de Cordillera. The thing to do.
We konden direct komen, zeiden Titi Lopez en zijn maatje Mariano. Dus daar stonden we dan, na een lange ruige taxirit, op de Mirador rondom ons grote diepten. Zij waren er klaar voor. Wij kregen geen tijd om daarover na te denken. Binnen enkele minuten na aankomst zoefde Evelien al in een tandemvlucht met Titi over de Mirador. Jurrien volgde niet veel later met Mariano. De thermiek was goed, zeiden ze, en we stegen en stegen. De Cordillera lag er onberispelijk bij: glooiend, warm, groen en geel.
Gaat lekker, Mariano, Titi. En hup, nog maar eens een stukje scheuren langs de bergen, net zolang tot ook de vogels geen thermiek meer kunnen vinden en we afdalen naar een riviertje in niemandsland. Beetje zwemmen en wachten op de pick-up terug naar de Mirador. Meerdere Argentijnen tartten hun auto om bij deze rivier te kunnen verpozen, dus zijn er lappen vlees volop in de aanbieding. Even niet.
|
