 |
| VAGABUNDOS |
| Home > Archief avonturen > Isla Contadora 6 mei - 8 mei 2003 Hein Prosit Eigenlijk hebben we een kater, maar uit pure traditie gooien we er toch maar een verjaardagsdans tegenaan. Dat past wel in Villa Romantica, op een groot rond waterbed in een gigantische kamer uitkijkend op een hagelwit strand met palmen aan een azuurblauwe zee. Villa Romantica is het eerbetoon aan wansmaak van onze gastheer, de Oostenrijker Karl, nu Charlito, die na verluid ooit wekenlang op kosten van de Oostenrijkse staat uit logeren mocht gaan. Het lieflijke huisje dat hier ooit stond is inmiddels een barok paleis van nepgoud en marmer, met een midget-golfbaan die dienst doet als parkeerplaats voor afgedankte jetski�s. De golfbaan is al jaren in aanleg en het zal nog jaren duren voordat de eerste bal geslagen kan worden. De tafels in het restaurant van het hotel deden in hun eerste leven dienst als steengrill in een Oostenrijks chalet. Het was in het geheel niet onze bedoeling om bij Charlito te logeren, maar de overige 2 hutten waren vol en Charlito stond met zijn witte blouse van de Megaloterij en Terlenka pantalon geheel klaar om ons na een korte rondrit over het eiland, mee te sleuren naar zijn paleisje, dat voorheen trouwens Casa Charlito heette. Onderweg vertelde hij dat het zijn eerste complete jaar op het het eiland was, nadat hij het pand 10 jaar geleden had gekocht. Hij heeft gebroken met zijn vrouw en heeft nu alle tijd om te genieten van de Panamese mopjes. Al vraag je je af of vrouwen wel Charlito�s smaak zijn. Hij smeert kool op zijn ogen. "Daar woonde Sjah Reza Pahlevi nadat hij in 1979 uit Teheran vluchtte", zo vervolgde Charlito de rondleiding. "Naast hem, dat kleine huisje, is het verblijf van Jimmy Carter. Verderop zie je het hele grote huis met een dikke muur erom heen, dat is het huis van een Nederlander, die ik in al die jaren hier nog nooit heb gezien". En dan zijn er nog meer vrij aardige optrekjes van Duitsers, Amerikanen en Panamezen. Wij zien vooral veel huizen te koop staan, en restaurants die de deuren definitief hebben gesloten. Blijkbaar neemt iedereen zijn eigen eten mee. Het eiland wordt vooral in beslag genomen door het Contadora restort, een projectje van een Colombiaan, die ook het naburige eiland bezit waar de Amerikaanse tv een week na onze aankomst een live tv programma begint, survivor. Charlito kan het vanaf zijn terras alemaal zien. Direct na aankomst bij de Villa begaven we ons naar het strand om kennis te maken met de Egyptenaar Ernest en zijn bloedjes van kinderen Victoria en Henry, die overigens al snel wisten te vertellen dat hun Amerikaanse moeder niet mee was omdat ze alleen maar op het geld uit was. Ze zijn nu met pap een jaartje varen, laatselijk vooral in Cuba. Ernest is relaxed, zijn schaapjes op het droge als goede venture capitalist in de betere high tech jaren. Hij is nog geen veertig. De bootrit met Charlie langs diverse eilanden is een aanrader aldus Ernest, en zeker nu het mooi weer is. Het kan maar zo weer gaan regenen in dit seizoen. De tocht is all inclusive aldus Charlito, eten en drinken, en brengt ons langs meerdere van de pareleielanden waar in het verleden een grote strijd om gevoerd is. Acht Duitsers die verblijven in het Colombiaanse resort meldden zich ook voor de rundfahrt. We waren nog maar koud weg of het werd duidelijk wat voor dag het zou gaan worden. Plop, plop. Nog voor het middaguur gingen de eerste biertjes open. Charlie stond op, getooid met een goofy-cap en zong luid en vast het �ein prosit�. Een ieder zette in. En er kwam meer bier, en nog meer bier. We landden op een eiland, we gingen wat snorkelen, namen nog een bier. Bezochten nog een eiland. En omdat het bier bijna op was gingen we op zoek naar bier. En gingen weer verder. De zee was mooi blauw, er zat veel vis in aldus de vissers die we passeerden en van wie we het nodige insloegen. Ze kregen de laatste biertjes in ruil voor de waar en wij schakelden massaal over op de magnumflessen wodka en rum, voor de liefhebbers te mengen met cola of jus. Ondertussen toverde Charlie voor een ieder een mager sneetje wit tevoorschijn. De lunch. Het geheel hebben we uren later afgesloten met de visjes in het restaurant van Charlie, waar natuurlijk, gelukkig voor ons, het bier weer koud stond. Vandaar die kater dus. Het valt allemaal niet mee, maar we kennen de ritmes nog en slaan ons er ook deze verjaardagsochtend weer goed doorheen. Nog een mooie dag schatje. |
|
 |
 |
 |
 |
 |
 |