 |
| VAGABUNDOS |
| Home > Archief avonturen > Huaraz 30 maart - 2 april 2003 Het meer van Jo �Ga toch eens aan het werk, Jo. Kletsen met je klanten, dat kan iedereen. Maar als je niet de verfkwast oppakt dan krijg je je vrouw Vicky in de nek. Dan wordt het heibel in Jo�s Place.� �Ik weet het, maar jullie houden mij van het werk. Gelukkig hebben we niet meer gasten. Kijk, in het hoogseizoen kom ik niet aan werken toe en ben ik de hele dag aan het kletsen. Ben ik de ganse dag bezig om mensen de bergen in te praten, de Cordillera Blanca en Negro. Het is nu een beetje bewolkt, maar normaal zie je vanaf het dakterras hier een complete witte keten om ons heen. Help me herinneren dat ik jullie vanavond vertel hoe je bij Laguna 69 komt. Echt schitterend. Vicky doet vooral de regeldingen. Geld en zo. Ik praat, stuur de kinderen naar school en verf, in het laagseizoen. Veel Engelsen komen hier, Nederlanders. Duitsers ook. Wist je dat Duitsland gisteren verloor van Litouwen? Zestien jaar geleden had ik een wereldreis gepland, een jaarof vier met af en toe wat werken tussendoor. Lima was de eerste stop en ik werd beroofd van alles wat ik had. Toen besloot ik de bergen maar in te gaan. Daar zit ik dus nog steeds. I got stuck here.� Zijn stotter viel pas op toen Evelien hem later die middag trof in het winkeltje naast de deur. Een flinke stotter was het. Huaraz bestaat vooral uit een straat en een brug. Alles is nieuw al lijkt het niet zo. Na de aardbeving in 1970 waarbij naar schatting 70.000 mensen het leven verloren moets alles weer worden opgebouwd. Het naburige Yungay ging geheel ten onder in een modderstroom. Immense keien in het veld zijn de stille getuigen. Mooi is het verder allemaal niet, warm zolang de zon schijnt, daarna doet d ehoogte, 3000 meter van zich spreken. Een in de 14 dagen krijgt hij het op zijn heupen, zal Jo later zeggen. Net die dag dat wij kwamen. Hij was al vroeg begonnen in de tuin van de schoenmaker aan de overzijde (waar hij ook wel eens om zes uur �s ochtends begint) en ging daarna door naar een bar �to wind up the girls� aldus zijn herinnering van het geheel. Toen wij ons rond negenen meldden voor de uitleg van de route naar de Laguna keek Vicky ons lachend aan: �Jo ligt in bed. Too many beer.� De volgende middag stotterde hij niet meer. Het verfwerk was bijna gedaan. Vicky had de route perfect uitgelegd en we keerden terug van een vijf uur durende prachtige wandeling naar hoger gelegen valleien aan de voet van de Cordillera. Bij wijze van dank voor alle hartelijkheid dachten we er goed aan te doen een paar flesjes Cusquenia meet te nemen, goed bier. Helaas. Jo weigerde pertinent een slok, het zou te gevaarlijk voor hem zijn. Vicky drinkt geen bier. Het mocht de pret niet drukken. De enige kwestie is dat we ons later pas herinnerden nog een fles bier in hun koelkast achter te hebben gelaten. Toch benieuwd hoelang Jo daar zonder stotteren naar heeft gekeken. |
|
 |
 |
 |
 |
 |
 |