Home > Archief avonturen > Galapagos eilanden
22 april - 1 mei 2003
Nieuwe vrienden
Een fusie tussen Burger`s Bush, het Dolfinarium en Daktari, zo laten de Galapagos-eilanden voor de kust van Ecuador, zich nog het best vergelijken. Al het beestenspul ligt of zwabbert genoeglijk voor of over je voeten, zwermt om je heen tijdens het zwemmen. Onwaarschijnlijk en ongelooflijk. Boobies (soort vogel) met blauwe voeten, groene voeten, te roze flamingo`s, fregatvogels met een rode airbag, penguins, zeeleeuwen, babyzeeleeuwen, vleugellamee aalscholvers, roggen in alle soorten en maten, hele grote schildpaden, op land, en in de zee, iguana`s op het land, iguana`s in de zee. De meesten kennen geen vijanden in hun directe omgeving op en rond eilanden en kunnen dus ongestoord hun evolutionaire gang gaan. Ze doen dan ook alsof ze je al jaren kennen wanneer je ze passeert. Zelfs in de Oostvaardersplassen zijn de vinken niet zo argeloos als op de Galapagos. Dat zag Darwin ook in de paar weken die hij hier bleef en zich bij toeval toelegde op enkele van de vele vinkensoorten die nergens anders in de wereld te zien waren en zijn. Op basis waarvan de man vervolgens een complete evolutietheorie ontwikkelde, the origin of the species. Voor de liefhebbers. Overigens kwam hij pas met die theorie jaren nadat hij de Beagle-reis had afgerond.
Nu zijn vinken niet onze specialiteit, maar gelukkig wel die van Susan, een van de medereizeigers op het motor-zeilschip Sagitta, die in haar loopdrift meer gemeen heeft met de soort dan ze zal willen toegeven. Meer leden van de groep hebben overigens de neiging naar een bepaalde soort te hangen. Evelien kan niet van de kleine zeeleeuwtjes afblijven, Jurrien heeft meters film van de Sally Lightfoot krab. De boot en de route langs vrijwel alle grotere eilanden in 7 nachten en acht dagen waren overigens een mazzeltje dat we te danken hebben aan de Iraakse oorlog. Door vele Amerikaanse annuleringen (oorlog) werden we een schip hoger ingeschaald met een route van weer een schip groter.
`I got to get me a canoe like this.`Jerry (sally litghtfoot) laat zich door dat soort klein grut niet weerhouden en verliet zijn stulpje nabij Central Park om ons te vergezellen. Hij zit voorin de kano die door landgenoot Mark (albatros) wordt aangedreven. �It goes wherever i tell it to go.� Om de borst van Jerry hangt een professnionele videcamera van een generatie terug, in de ene hand houdt hij een digitaaltje in een onderwaterbehuizing en in de andere een gewoon analoogje met een wat ruimere behuizing. Hij maakt de foto`s en de filmpjes die Mark, bezitter van een complete fotoset die hij dagenlang meesleepte, niet meer kan maken. Hij moet peddelen, voor Jerry. Rondom ons in de poel stikt het van de roggen, schildpadden en haaien. De peddel van Jerry ligt keurig terzijde. Hij duldt al vijftien jaar een mexicaans-poolse in zijn nabijheid, ze is nu ook mee. Voor een green card (geeft recht op werken in de VS) zou ze graag met hem trouwen, vertelde ze tijdens een maal. Jerry moet daar niets van hebben. `Als ik dan toch moet trouwen, dan met een jong ding.` Om daar geinend aan toe te voegen: `Bring up the Thai.` Zij vond het minder geslaagd en verliet de tafel.
Het avondlicht schuift langzaam over de zee. We peddelen terug naar de driemaster die trots dobbert op de golven. De kayaktrip is de afsluiting van een dag die andermaal begon om zessen, ontbijt om half zeven en dan een wandeling, snorkelen, lunchen, varen, zonnen op het dek, wandelen, snorkelen, snacken, douchen, dineren, briefing van volgende dag, noteren van geziene soorten van die dag en weer de hele nacht varen naar de volgende bestemming. Misschien dat vanavond andermaal de dolfijnen voor de boeg langzij zwemmen.
|
