Home > Archief avonturen > El Valle & Boquete
12 mei - 13 mei & 16 - 18 mei 2003
In een regenwoud regent het
De 5 jaar in Boquete wonende koffieboer en natuurgids Hans raadde ons aan de Sendero Los Quetzales van Boquete naar Cerro Punta te lopen. Alhoewel dat uitsluitend bergop is, geeft dat het voordeel dat het meestal 's ochtends in Cerro Punta regent en 's middags in Boquete, zo verzekerde Hans. Dus, stelde hij, in deze richting lopend, ontloop je het hemelwater. Hans kan het weten want hij doet natuurtours in het regenwoud en over de koffieplantages van Ruiz. Daarnaast heeft hij inmiddels ook zijn eigen veldje met koffiestruiken. In een middag schoolde hij ons bij in het koffie verbouwen, selecteren, fermenteren en branden. Met als afsluiter een bakkie troost bij het inmiddels exclusieve Cafe Ruiz, in NL verkrijgbaar op de Peecee. Aan E. is het nog steeds niet besteed. Zelfs de katura niet.
Om zeven uur stonden we vanochtend al klaar voor de wandeling. Donkere wolken dekten de hemel af, het water kwam reeds met bakken naar beneden. We lopen inmiddels ca. 6 uur bergop, met de flinterdunne poncho's weer aan en natuurlijk als gewoonlijk een zwerfhond aan onze zijde. De vagebonden trekken elkaar aan, niet waar. De schaarse wandelaars die we ontmoetten, liepen allen van Cerro Punta naar Boquete, bergafwaarts dus. Tegen het uitdrukkelijke advies van Hans in.
De Quetzal, het kleine vogeltje met karakteristieke lange staart en nationale trots van Guatemala, terplekke uitgemoord, heeft zich niet laten zien. Eenmaal in Cerro Punta trakteert de ranger ons op koffie en thee en foto's van alle beesten die we volgens hem door de regen niet gezien hebben. Waaronder de quetzal.
We zijn zeiknat en krijgen het koud. Komop, we moeten verder. Op naar die lodge annex spa in Cerro Punta, misschien is dat wat. En zo liepen we nog minstens een uur voordat we het gehucht bereikten. Waarop we een taxi namen naar die lodge, die tevens een nederzetting in het geroemde park Amistad bezit. En giller was het, een Zwitsers chaletje in de prut, met een huttencomplex in een regenwoud waar ze dezelfde absurde prijzen vragen voor dezelfde slechte smaak. Bovendien was hij niet aardig.
We nemen 2 verschillende bussen terug naar Boquete en memoreren ook nog even onze natte wandelingen in El Valle, een prachtig gelegen dorp in de mond van een krater, iets ten oosten van Boquete. Daar was het zo nat dat zelfs onze videocamera protesteerde. In het rustieke El Valle staan vooral buitenhuizen van gefortuneerde Panamezen, die blijkbaar alleen in de droge tijd naar dit oord afreizen. Elke zondag is er een grote Indianenmarkt. Wij arriveerden op een maandag maar aan de massieve houtsnijwerken te zien, hadden we niet veel gemist.
Gedurende de 3 uur durende terugreis van Cerro Punta naar Boquete, vragen we ons af of er ook tropisch droogwoud bestaat. 's Avonds in de hotelkamer vinden we in het handboek van Centraal-Amerika dat er zowaar zoiets als tropisch droogwoud bestaat, in het Westen van Costa Rica. Daar moeten we zijn.
|
