 |
| VAGABUNDOS |
| Home > Archief avonturen > El Chalten 26 januari 2003 Dertien uur ijswandelen 1. Opstaan is in Hostal Rancho Grande in het ontluikende toeristenoord El Chalten in het natuurpark Los Glaciares aan de voet van de bergen Fitz Roy en Cerro Torre. Jurrien ligt boven in het stapelbed, Evelien beneden. Twee Argentijnse namen gisteravond na aankomst van de laatst bus het andere stapelbed in beslag. We douchen niet, nemen een snel ontbijt met het eigengebakken brood van de hostal en checken of we op de kamer mogen blijven de komende nacht. Ja. 2. Check: tien voor zeven en we lopen. Op weg naar het kamp van Fitz Roy Expediciones nabij Lago Torre aan de voet van Glaciar Grande. In tegenstelling tot de korte moeizame wandeling de vorige dag heben we er echt zin in. Het belooft een heerljk dag te worden in een gezelliger park dan de Torres. Net iets warmer, groener, meer doorkijkjes. 3. We lopen onder het schema. De route kent niet veel beklimmingen, we hebben de Cerro Torre voortdurend in het vizier. 4. We arriveren als eersten in het kamp dat verscholen ligt tussen bemoste bomen. De expeditieleiders zijn hun tanden nog aan het poetsen en leggen het materiaal gereed: ijzers en tuigjes, al vragen we ons bij het laatste af waar deze voor mogen dienen. Vrolijke bazen zijn het: Manuel, Lucas, Victor en Capi. De eerst doet het woord, hij spreekt Engels. Victor fluit western-melodietjes ter begeleiding. Er is thee en iemand biedt koekjes aan. Het passen van de spullen kan beginnen. 5. We moeten eerst een paar uur wandelen aleer we bij de gletsjer zijn, aldus Manuel. Langs het Lago Torre. We zien de gletsjer, uren. 6. Obstructie. Nu wordt duidelijk waar het tuigje voor is. Er is een kabel gespannen over een van de armen van het meer. Aan het tuigje gaan we erover. Jurrien verliest bijna zijn haren in de katrol, en zijn vingers. Lachen. 7. Na forse klim en afdaling over rotsen staan we eindelijk op de Glaciar Grande. De ijzers mogen onder met de hulp van de mannen. De gletsjer schitert in de zon. Hij beweegt in de punt nog lichtjes, maar zeker geen 2,5 meter per dag zoals de Perito. De toppen in de achtergrond zijn gehuld in een mystieke mist. 8. Er zitten diverse spleten in de Glaciar legt Manuel uit. Die hebben allemaal verschillende benamingen. Wij vinden de laterale het mooist. Voorzichtig manoeuvreren we voor de mooiste plaatjes van de spleten en de glaciar en van onszelf op de glaciar. 9. Na ruim twee uur lopen op de gletsjer is het om drie uur tijd voor de lunch die we meekregen van de Rancho. Met in ieder geval een dulce de leche, een koekje met karamelvulling. Ondertussen bevestigen de manen de touwen voor de beklimming van een ijswand. Evelien schiet even later naar de top. 10. Einde van de ijswandelsssie. En de regen daalt op ons neer. Zeiknat klauteren we terug naar boven en lieren ons nog een keer over het water. 11. Gelukkig is er thee in het kamp en andermaal de dulce de leche. Even tijd om op te warmen en ons nogmaals te verkneukelen over het feit dat we ook nu niet zijn gaan kamperen. Nu nog twee uur lopen naar de Rancho. 12. We lopen nog. Onder het schema. Zoals overal in Patgonie blijft het in de zomer zeker tot half elf, elf uur licht. Soms houdt de regen zelfs even op. Dan steekt de wind op. Wat doet het ertoe, het is prachtig. 13. Even na achten. Na dertien uur lopen komen we aan. Kaputt. Half negen douchen, dan chips, wijn, pasta en nokken. |
|
 |
 |
 |
 |
 |
 |