 |
| VAGABUNDOS |
| Home > Archief avonturen > El Calafate 28 januari 2003 Een hospedaje in Panama Het zijn die gele bremmen die je ruikt, heerlijk. Mooie tuin. Mooie hostal. Met living, aparte kamers met veranda. Zo n tuin en veranda hebben wij dan ook in Panama. Alleen moeten de huisjes iets verder van elkaar staan, of de een iets naar voren, de ander naar achteren. Niet zomaar op een rij. Een beetje zoals in Waichichu Beach in Indonesie. Of Ko Tao, met uitzicht op de baai. Of aan het water als in Zanzibar. Elke kamer krijgt een naam. Geen nummer. Een naam, ja. En het is niet voor echte backpackers. Meer voor dertigers zoals wij. Veertigers. Met duiken een bieb waar je voor 1 dollaar een boek kunt lezen. R & T: Read and Tan. En een Thai in de keuken, of Indier. Geen Argentijn, die mag het ijs maken of de chocola. De tennisbaan is niet van gravel. Teveel onderhoud. Nee, beton is ook goed. Als het maar aan de Caribische kant ligt. Dat is de mooiste kant zei die Amerikaanse. En zij heeft er gewoond. Ze was de derde al die zo lyrisch was over Panama. Die Panamezen houden niet van poespas. Recht voor zijn raap en vrolijk. Dat spreekt me wel aan. Maar ja, misschien is het niets, dat Panama. We zullen zien. Kom, we gaan het dorp in. Kijken of er wat eten te halen valt dat we hier in onze eigen magnetron kunnen gooien. Om de hoek was een soort deli, met veel antipasti. Ja, dat eten we dan lekker hier in de tuin op. Flesje wijn erbij, wat denk je? |
|
 |
 |
 |
 |
 |
 |