 |
| VAGABUNDOS |
| Home > Archief avonturen > Costa Rica 27 mei - 4 juni 2003 Voor geen goud We hadden het kunnen weten. Wie gelooft nou een Hollandse groepsreiziger die stelt dat je in Costa Rica "zo makkelijk iets kunt regelen". Wat heeft hij nou moeten regelen. Niets. Dus. Weet je hoe het land aan zijn naam komt? Ze dachten dat hier goud lag. Raad eens wat. Het lag er niet. Precies. De bananen brengen wat binnen, de koffie. En wij, toeristen. Ze denken dat wij goud in de rugzak vervoeren. En dat zij de rechtmatige eigenaren ervan zijn. Een grote vergissing is het daar. Ik kan niet wachten tot de bus weer gaat rijden en we over de grens zijn. Herinner je die bootsman die ons in Puerto Limon, in het noorden, naar Tortugero zou varen. Vier uur door kanalen met mangrove en wat al niet meer. We zijn er de volgende dag om acht uur. Wat gebeurt er om tien uur? Raad maar. Hij gaat niet. Precies. Alleen voor de dubbele prijs. Doei. Dan maar geen park. De beesten zijn overal en die befaamde schildpaden die daar nestelen hebben we toch al gezien. Bovendien leggen ze nu geen eiereren. Windeieren. Net als de parken. Manuel Antonio in het zuiden, ook een bekend park. Je kunt er niet met droge voeten in komen. Een natuurlijke ingang noemen ze dat, terwijl ze een paar meter betonnen trappen hebben aangelegd. Het zwermt er van de groene gidsen annex ronselaars met mega telescopen. Ja, die heb je hier nodig om de beesten te kunnen zien. Zoals die ene luiaard bij het derde strandje. Hangt er naar verluid al jaren rond, maar telkens weer interessant doen die gidsen. Blij dat we zonder zijn gegaan. Van die luiaard kunnen ze wel een nationaal symbool maken. Overigens. Rincon de la Vieja. Het droge tropische woud aan de grens met Nicaragua, ook befaamd. We zouden er eindelijk een keer in het droge gaan lopen. Blijkt de lodge een soort "kamperen bij de boer" te zijn. Voor het slapen gaan de dikste muizen ooit uit je bed jagen en de keutels opvegen. Dan blijkt dat je nog steeds mijlenver van het park afzit. Moeten we godbetert 6 uur op een paard zitten door bergachtig dichtbebost terrein om eindelijk Tarzan en Jane te kunnen spelen tijdens 15 meter hoge kabelrit, canopy tour (!), door de kruinen van de bossen. Roestende reten en liefst zes teken hebben we aan de paardenrit overgehouden. Waarvan nota bene drie uur in de regen, in een droog woud. Maar ik vond ons als Tarzan en Jane wel super. Vooral het joelen deden we goed. Over een korting hoef je na al dit bedrog niet te beginnen met de Costa Ricaan. Het komt hem allemaal toe. Humor is aan hem en haar niet besteed, van nature aardig zijn ze zeker niet. En met hen te regelen is er helemaaal niets. Nada. De Costa Ricaan heeft de groepstoerist ontdekt, pakketje hier, pakketje daar en zo hopen ze langzaam binnen te lopen. Dat het maar mis moge lopen. Zie je dit, dit stempel bewijst dat ik nu in Nicaragua ben. Dus uit Costa Rica. We kunnen rijden. Hier heb je de Story. Die heeft de groep aan ons gedoneerd. Staat een verhaal in over de ons bekende Frank van Hoorn die met zijn van de TV bekende geliefde Sylvana in het geniep is getrouwd in Costa Rica. Hij heeft daar ook een stukkie grond gekocht. Denkt waarschijnljk ook dat er goud te vinden is. |
|
 |
 |
 |
 |
 |
 |