Home > Archief avonturen > Buenos Aires: fietsen & tango
5 januari - 6 januari 2003
Wiebel wabbel wabbel achter zij sluit
De zus van Frederico was aan het skie�n in Bariloche, toen ze haar vriendin Maxima tegen het lijf liep. Hola, zei Maxima, ik wil je graag voorstellen aan mijn nieuwe verkering. Wat een lelijkerd, dacht de zus. Wist zij veel, dat deze bolle snoet met gelige tanden de nieuwe koning van Holanda zou worden? Ze vond Maxima te dik, zegt Frederico en volgens hem vindt heel Argentini� dat.
Frederico is de fietsgids van het drie maanden geleden opgerichte Biketours. In ruim vier uur laat hij je de mooiste plekken van BA zien op een beach cruiser. Fietsen kan hij niet, maar de geschiedenis van de stad kent hij uit zijn hoofd. Althans, een deel van de geschiedenis. Dat we Pappa Z niet thuis vonden is geen wonder, zo laat hij ons direct weten. Hij pakt de BA Herald en zie: Maxima en haar witte prins arriveerden op dezelfde dag als wij, maar waren direct doorgereisd naar een dorp beneden Bariloche waar de hippe broer van Maxima een restaurant heeft. Hij onderstreept zijn woorden met het krantenbericht. Pappa is daar waarschijnlijk ook.
Zondag is de fietsdag. De meeste auto�s staan die dag opgesteld in een van de vele E�s (parkeergarages). We fietsen over de Puerto Madero, een kruising tussen de Kop van Zuid en Docklands, opgezet naar het voorbeeld van Liverpool. Hier besteedt de rijke Argentijn zijn pesos aan loungen en lekker eten. Ook Nederlandse journalisten schijnen hier vermogens te hebben gespendeerd. Hoog boven de strak glazen bebouwing aan een van de zijden van de binnenhaven schitteren de logo�s van ING en ABN Amro gebroederlijk naast elkaar. Even verderop is het Reserva Ecologica Costanera, op zondag een soort Twiske waar de minder bedeelde Argentijn zwemt in het riool van de stad. Dan is het op naar de oude havenwijk La Boca waar vele Italianen zich ooit nestelden in kleurige tinnen huizen. De Italianen vertrokken, het gaat ze goed, de vele tinnen huizen zijn vervangen maar veel hoop op leven is er nog steeds niet. Al zou je dat niet zeggen op de straathoek El Caminito waar nog enkele kleurige panden bewaard zijn gebleven en bussen grote schares licht angstige toeristen uitlaten. Honderd meter verder worden ze van alles beroofd dat ze hebben, zo verzekert Frederico die gaandeweg steeds meer blijk geeft van een licht eigenaardige kijk op het Argentijnse verleden. In San Telmo is het vandaag markt op de Plaza Dorrego met tangodemonstraties en veel antiekwaren. En dan op naar het slotstuk: de Plaza de Mayo. Frederico heeft ons inmiddels in vertrouwen genomen en schaamt zich nergens meer voor: ik haat die moeders. Ze moeten niet zeuren, aldus de gids, want hun zonen waren terroristen. Hij weet zeker dat Maxima er net zo over denkt als hij. De film �Missing� heeft hij nimmer gezien.
De goede tijden in BA lijken eeuwen geleden. Begin 2002 werd de koppeling van de peso met de dollar verbroken. Een dollar is inmiddels drie peso waard. Dat is heel leuk voor ons, maar voor de Argentijnen wat minder. Wat niet wegneemt dat er nog steeds veel grandeur te vinden is in de stad. Zoals op de Plaza Dorrego in San Telmo waar we even naar zijn teruggekeerd na een intensief middagje. Onze eerste en waarschijnlijk enige tangomiddag zit er net op in het werkelijk schitterend vergane Confiteria Ideal. Op de eerste verdieping van dit om zijn zoetigheden befaamde etablissement is in ieder geval elke maandag tangoles. We staan er stipt op tijd: 12:00 uur. We vroegen of we de gympen uit moesten trekken aan de tangolerares, klein maar krachtig. Niet doen, zei ze, er is hier sinds 1912 niet meer geveegd. We namen dat direct aan. Het Jugendstil-achtige interieur was afgebladderd, het glas-in-lood-plafond was zwart. Toch kwam Pablo, de leraar, met een dweil op de proppen. Even dachten we getuige te zijn van een historische gebeurtenis, maar nee, het dweiltje werd bij een van zuilen gedrapeerd, opdat ons groepje dansers (ca. 10) af en toe de lakschoenen kon stroeven. Langs de kant zaten diverse oudere heren onze schuchtere pogingen om de tango onder knie te krijgen met bijna wetenschappelijk blik te volgen. Gelukkig werden we niet direct toegelaten tot het grote dansdeel. We mochten oefenen op de 2e rang nabij de al jaren lege bar. Wiebel wabbel wabbel achter zij sluit is wat Evelien zich herinnerde. Jurrien wist nog dat hij eerst zijn rechterbeen vooruit moest zetten. Fout, allemaal fout. Eerst het rechterbeen achteruit, dan de linker opzij, dan de rechter voor de linker en nog een pas vooruit, de rechter aanschuiven, een stap naar rechts en links weer aanschuiven. De dame heeft dit geheel te volgen. Drie uur lang. Zwetend dropen we de dansvloer af en laven ons nu aan de zon op dit schitterende plein. |
