Home > Archief avonturen > Buenos Aires: intro
2 januari - 4 januari 2003
Een ontmoeting in Castelar
Net na de douane op Schiphol , een diet coke in de hand, keken we elkaar als twee zombies aan. Het was gelukt en alles dat we nog wilden was slapen. Dat hebben we vervolgens vrijwel de hele vlucht gedaan, al moet worden gezegd dat BA er alles aan deed om dat voornemen te dwarsbomen met een keuze uit liefst twaalf films. We stemden af op The Bourne Identity met Matt Damon en daarmee hadden we het direct getroffen. Een klotefilm, dus konden we vrij vroeg onder de dekens. Evelien kon moeilijk afscheid nemen van Damon, maar Jurrien had dat soort stoere jonge gastjes al te vaak voorbij zien komen. Over een vliegreis is verder niet veel te vertellen: het eten was goed. Verder waren er in het vliegtuig even veel kinderen als bij de oud en nieuw viering in Limburg, dus daar waren we op voorbereid.
Argentina is met ons, zo bleek direct bij aankomst: Dagenlang had het geregend en vanaf de dag dat wij voet aan land zetten, de derde januari, zou het lang warm, zonnig en droog blijven. De talloze tips volgend bestelden we een remise taxi, want veiliger, bij Manuel en reden spoorslags de stad in met een Peugeot. De 504 blijkt niet alleen in grote getale naar Marokko verscheept.
Hotel Castelar hadden we de nacht daarvoor via Octopustravel op internet gereserveerd omdat het een jarentwintig hotel zou zijn met mooie entree en warm ontbijt. Waar kies je op. En het lag aan de Av de Mayo, niet ver van de Plaza waar de dwaze moeders elke donderdag hun rondjes lopen tegen de klok in, direct voor de deur van het roze Casa de Gobierno, het kantoor van de president. In maart wordt bepaald wie de nieuwe chef wordt.
Alles wat over hotel Castelar gezegd werd is waar: prachtige entree, mooi gelegen en met een grote sauna in de kelder. We zijn vrijwel direct na aankomst weer het bed ingedoken om er pas na twee�n weer uit te klimmen voor een fikse wandeling over de Avenida. Eerst naar de president, vervolgens naar de andere zijde waar het congres zich ophoudt. Daarna een lange ronde over onder meer de Av de Corrientes, een van de uitgaansstraten, dezer dagen vooral bevolkt door musicaltheaters. Het echte hart van de stad is allang verschoven naar de wijken Palermo en Recoleta. De dag sloten we af met een echte cena: vlees met groene randverschijnselen.
Wie schetst onze verbazing als we de volgende ochtend, gereed voor het beloofde vorstelijke ontbijt van Castelar, keurig netjes voor de tweede ronde in de rij staan en plots op onze schouders worden getikt door een tweemetervijf lang kaalgeschoren heerschap die opgewekt meldt: he, jij hier? Ipo en vriendin Nin die, twee maanden eerder vertrokken voor een trip door Peru, Ecuador en Brazili�, naar Argentini� waren uitgeweken en om dezelfde redenen als wij Castelar van het net hadden geplukt. Gezellig. Al zagen wij er niet voordelig uit met hen vergeleken.
Daar hebben we diezelfde middag hard aan gewerkt in de parken van Palermo, een van de nieuwere wijken van de stad, ten noorden van de Av de Mayo, makkelijk te bereiken met de metro. Heerlijk verbrand, de thermo gaf 35 graden aan. Daarna op naar het lijk van Evita op de begraafplaats in Recoleta, die andere hippe wijk net als de rest van de stad doorsneden met honderd meter brede straten waar de zwart gele Peugeots het uiterste uit hun vermogen halen. De begraafplaats is een soort madurodam voor de bovenwereld, niet kleurrijk, wel statig. Zo ook het graf van de Duartes waar Evita vele jaren na haar dood op 7 mei 1952 is bijgezet. Het pad naar haar mausoleum is uitgesleten. De gids heb je niet nodig.
Buiten, voor de deur van het BA design museum is het een uitdragerij van Argentijnse huisvlijt. Kettingen van touw, zelfgebakken potten, tangoschilderijen, en natuurlijk een stevige Argentijnse braai. We nestelen ons op een terras en zien dat we om de hoek zitten bij Pappa Z. We besluiten hem op te zoeken.
|
