Home > Archief avonturen > Bocas Brava & Bocas del Toro
19 mei - 26 mei 2003
Het eilandgevoel
"Boys Drink Whiskey........?.", wat was ook al weer het ezelsbruggetje voor de buddycheck met duiken? Onze laatste duik was bijna 4 jaar geleden in Maria de la Gorda,Cuba. Van routine was dus geen sprake meer. Was de B voor buoyancy of voor BCD, het vest waar je in zit. De W was voor gewicht, en de D? Veel tjd hebben we niet om ons daar druk over te maken. We zitten op een klein bootje met de volledige duikbepakking aan boord en Nick de divemaster die het ons moet gaan uitleggen, zoals hij dat jarenlang deed op het Hondurese eiland Utilla (in Cariben) en sinds drie maanden op Bocas del Toro, het caribische paradijs van Panama is er al helemaal klaar voor. Nu wij nog.
Meteen de eerste dag na aankomst in het lieflijke Bocas del Toro meldden we ons voor een duiktrip. Zo hadden we al besloten in Bocas Brava, de nog ongerepte Pacifische marine reserve waar we daarvoor enkele nachten verbleven. Met een boot, pick-up taxi, bus, nog een bus, weer een taxi en ten slotte een laatste boot verplaatsten we ons van Bocas Brava naar Bocas del Toro. In Bocas Brava was het mooi snorkelen, maar een duikschool was er niet. Geen BCD, geen tank. Er was eigenlijk helemaal niets, behalve het hotel van de chagrijnige Duitser Frank in het door brulapen en veel ongedierte bewoonde tropische regenwoud op de punt van het eiland. Voor boottochten en maaltijden waren we aangewezen op Frank en zijn gelijkgestemde staf en dat wist hij dan ook behoorlijk uit te buiten. Elke avond speelt hij met zijn Panamese vrouw een potje scrabbel, al 10 jaar lang. Hij wint altijd. Niettemin parelwitte stranden en van orkanen herstellend koraal te vinden op de omliggende eilanden en iguana's die bereid zijn hun plek voor even aan ons af te staan.
Nick doet dezer dagen al het werk voor Scott die een half jaar eerder de derde duikschoop van het eiland oprichtte. Scott werd ons aangeraden door de enige echte duikwinkel van het land Scubapanama, in de hoofdstad, waar de liefhebber tochten naar het ongerepte Pacifische gevangeniseiland Coiba kan regelen tegen forse betaling. Alleen niet in dit jaargetijde. Dus gaan we duiken in Bocas del Toro. Als we tenminste die ezelsbrug kunnen onthouden. Nick hanteert een andere. En dus vergeten we alles, pakken de BCD om de flessen, zetten de bril op, gewicht om en zakken af. Beneden zien we wel of we het nog weten. Eenmaal op een gemoedelijke 15 meter onder water begint het allemaal weer te dagen. Rustig ademhalen, kijk er is nog een apparaatje waar je door kunt ademhalen, een meter voor de druk in de tank en zo nog wat gadgets. Enige sport toch, met al die spulletjes.
En zie, daar zwemt een vis, daar is prachtig koraal.
De volgende dag doken we weer 2x, snorkelden tussendoor en jaagden we ook nog achter dolfijnen aan. We fietsten over het eiland, maakten wandelingen op zoek naar de befaamde en giftige rode kikkers en genoten vanuit onze hangmat in Casa Max van het prachtige uitzicht over de oceaan en de gekleurde houten huizen op het eiland. Ook ons, naar de hond vernoemde, hotel is een houten bouwerk dat het Nederlandse stel Arie en Shirley vijf jaar van hun leven heeft gekost.
Een Nederlandse groep van Fox reizen verbleef er ook. Bijkomend van alle vermoeienissen, lazen we in de hangmat de door hen gedoneerde meinummers van Viva, Cosmo, Beau Monde en Elle. Zo zijn we weer helemaal op de hoogte van de Nederlandse zomermode. De Marokkaanse slofjes zij weer helemaal terug, begrijpen we?
|
