Home > Archief avonturen > San Carlos de Bariloche
7 februari 2003
Abuelo Arkan
Rosan Arkan verontschuldigt zich voor het feit dat het bed, een matrimonial zowaar, in het huisje hoog achter in haar tuin nog niet is opgemaakt. Haar vingers werken niet meer mee. De rug ook niet, overigens, maar het komt wel goed. Of niet. Ze knijpt haar ogen dicht tegen de zon en wijst naar de bloemen in de tuin. Die hebben ook meer aandacht nodig, maar ze kan het niet meer geven. Haar zoon helpt gelukkig nog wel eens. ' Hebben ze jullie vanaf het touristenbureau verwezen? Zeker niet, he? Die willen geld, corrupt zijn ze allemaal. Al sinds ik hier woon.'
De Sloveense belandde na de oorlog in een Brits vluchtelingenkamp en maakte uiteindelijk de oversteek naar Argentini�, Bariloche. Dat leek een beetje op thuis. Nu is Bariloche het meest fameuze ski-gebied van de Argentijnen. Even boven het stadje, in Villa Angostura, opende de broer van Maxima begin dit jaar een restaurant. Maxima was erbij, met Willem en paps, terwijl wij voor zijn voordeur stonden.
Twee�ntachtig is Rosan inmiddels, door de crisis is haar pensioen tot een derde geslonken, maar waarschijnlijk heeft ze nog wat achter de hand. Met haar man had ze onder meer een buitensportzaak, waar we later op de dag mountainbikes huren voor een tocht door de heuvels rond Bariloche. Deze tocht heet officieel 'circuito chico', maar wij zouden het graag willen omdopen tot
' circuito grande'.
Rosan klaagt niet. Wij ook niet. Om de hoek zit Abuelo Goye (oma Goye), een van de vele chocoladefabrieken van Bariloche. Rosan leidt ons via het prikbord in het tuinhuis rond door de stad. Bij Cerro Nevada kun je lekker eten, zegt ze, een ' Tenedor Libre' , letterlijk vrije vork ofwel vrij vorkje prikken. Geen woord gelogen. Rosan eet nooit buiten de deur.
|
