Papatya tarlasI...
         Bir papatya tarLasI dü$ünün..

        ilkbahar ayI..
         Ve sen, onun yanindan gecen yolda
         yürüyorsun...
         Ve o papatya tarlasinda
         bir papatya dikkatini ceker..
         Binlercesinden birisidir ama sen,
         onun yanina gidersin..
         Onda seni ceken bir seyler vardir..
         O papatyayi oldugu yerden koparirsin..
         Sadece senin olsun istersin, sadece senin..
         Ölecegini dü$ünmeden.Ve gidersin o tarladan...
         içindeki $iddetin durduramadigi bir bencillik
         ama bir o kadar güzel ve hapsedici.
         i$te bu TUTKU...
 

         Yine o tarlanin
         kenarindaki yolda yürüyorsundur..
         Yine milyonlarcasi arasinda
         bir tanesi seni çeker..
         Yakla$irsin, yanina gidersin o papatyanin..
         Gözlerin ba$kasini görmez olur o an.
         Onun icin herseyi yapmak istersin...
         Dokunmak istersin.. Dokunamazsin,
         orda, onunla ölmek istersin.
         Ama birden hafif bir rüzgar eser ve
         bir ba$ka güzel çiçek kokusu gelir burnuna..
         Dayanamazsin onun kokusuna..
         Unutturur herseyi bir anda
         ve o kokunun geldigi yone gidersin..
         O papatya orda kalmi$tir,
         yüreginin bir kenarinda..
         Paylasilmamistir bir cok sey..

         Unutulmaz belki
         ama geri de dönüLmez ona..
         i$te bu A$K...

         Yine o yoldasin..
         Papatya tarlasinin yanindan geçen..
         Ve yine bir papatya ...

         Milyonlarcasinin içinde seni çeker..
         Gidersin yanina..
         Orda kalakalirsin..
         O hiç ölmesin diye her seyi yaparsin..
         Tüm gücünle onunla olmak istersin..
         Oradan seni koparacak hiç
         bir güç olmadigina inanirsin..
         Ve orda onunla ölene kadar birlikte kalirsin...
         i$te bu da SEVGi...