Kisi sevdigiyle olmak ister!.

Sevdiginin hâliyle hâllenir… Sevgisi kadariyla, onunla
yasar!.

Sevginin ne oldugunu tam olarak bilemedigimiz için,
çogunlukla, “begeni” ile “sevgi”yi birbirine karistiririz..

“Begeni” yaninda “sahip olma” arzusuyla açiga çikar!.
 

Bir nesneden hoslandiginda, begendigin seye sahip olmak ve
üzerinde tasarruf edebilmek arzusuyla yasarsin…

Bu tüm mahlukatta çok yaygin bir duygudur!.

Kimi, begendigini cebine sokar;
kimi begendigine tasma takip yaninda tasiyarak onunla hava
atmak ister;
kimi yakalayip inine sürükler… Her mahlûk yaradilis
fitratina göre,
begendigi üzerinde tasarruf etmek ister.

“Sevmek” ise bundan çok farklidir…

Sevince, yalnizca sevdigin için yasamak istersin!.

Yalnizca yaninda olmak, yalnizca onun olmak,
yalnizca onun zevk aldigiyla zevk alip, sevmediginden
kaçmak istersin!
Sevdigin öylesine sarmistir aklini, fikrini, ruhunu ki, her sey
sana,
onu hatirlatir; yaninda iken bile onun içinde olmak istersin!…

Yakinlik bile uzak gelir sana!…

Sen kaybolursun, sende; sevdigin kalir yalnizca, beyninde!..

Onun bakisiyla bakar, onun degerlendirmesiyle
degerlendirir,
onun diliyle konusmaya baslarsin!. Gözün ondan baskasini
görmez,
kulagin ondan baskasini duymaz,
elin ondan baskasina uzanmaz olur!.

Her an sana sahip olmasini; varliginin, tasarrufunun her an
üzerinde olmasini, her an seni kucaklamasini istersin!…
Bedensel yakinlik bile, korkunç uzaklik gibi gelir sana;
ve onunla tek bir beden, tek bir ruh, tek bir suur olmayi
dilersin!.

Sevgi, fitratin müsait ise, sevdiginde yok edesiye yakar seni;
ve gün gelir kasinda-gözünde, yüzünde-dilinde
sevdigini görürler de, “sen o olmussun” derler!

Begenen sahip olmak ister…

Seven ise sevdiginde yok olur; feda eder her seyi sevdigi
ugruna!.

Bazilarinin da sevgi kokusu sürülür üstüne; “asigim” sanir!.
Ama sevdigi ugruna, fedakarlik etmeye gelince sira,
o koku siliniverir üzerinden “kopamama” sabunuyla!.

Parasindan kopamaz… Mevkiinden kopamaz…
Yakinlarindan kopamaz… Içinde yasadigi ortamin
güzelliklerinden kopamaz… “Etraf”tan kopamaz!.

Derken kusurlar belirmeye baslar sevdigini sandiginin
üzerinde…
Eksiklikler görmeye baslar baslar, yetersizlikler görmeye
baslar…
Bunlar önce acima duygusuna dönüstürür sevgisini;
uzaktan aciyarak seyretmeye baslar…
Sonra tatli bir aniya dönüsür, sevgi sandigi duygulari!.
Bu tecrübe gösterir ki, onun fitratinda sevgi programi
yoktur!..
Begeniyi, sevgi sanmistir!..

Uzaklasma ondan gelmemis de, karsisindakinden gelmisse,
bu defa “nefret”e döner “begeni”; ondan intikam alma
duygusu
gelisir içinde; ve vicdanla intikam dalgalari arasinda
bir o yana bir bu yana sürüklenir durur; terkedilmisligin,
uzaklasmanin,
layik olmadigini yasamanin sanisi içinde!..

Oysa yalnizca, fitratinda olmayan gerçek sevginin sonuçlarini
yasamaktadir!.
Cüzdani için, güzelligi-yakisikliligi için, kendisine hos gelen
huylari için,
mevkii-koltugu için, ilmi için begenmistir; sevdigini sanmis;
sahip olamayinca da arzusuna erisememenin düs kirikligi
içinde kopmus;
yalnizca çikarlari dogrultusunda yasamayi tercih etmistir…

Seven ise göze almistir kopmayi… Dislanmayi…
Paradan-puldan, namdan nisandan, dosttan akrabadan uzak
kalmayi…

Fitratindan gelir sevgi!. Kullugu sevmek üzeredir!.
Onunla, sevmeyi yasamak istedigi için yaratmistir onu
Yaratan…
O yüzden kopar anadan-babadan; dünyadan paradan!

Seven, karsiliksiz sever!…

Begenen karsiligini ister!.

Benim istedigim gibi yasarsan seni bogarim sahip
olduklarima, der begenen!..
Onun zaten fitratinda yoktur sevgi, bilmez askin ne
oldugunu!..
Ne üzere yaratilmissa, odur tüm mesgalesi… Karinca gibi
çalisir;
maymun gibi çiftlesir; aslan gibi yavrularina sahip çikar…
Ama pervane gibi sevemez!. Atamaz kendini atese!.

Sevgi sonunda yanmayi getirir!.. Begeni ise sonunda
kaçmayi!.

Begenen mahlûkat çogunluguna göre, “sevgi” delilikten bir
türdür!..
Anlamazlar onlar, sevdigi ugruna, etraf ne derse desin
deyip,her sarta katlanmayi!
Ve “delillik bu” derler…

Begenme bir tür “hobi”dir!…
Bazen ömür boyu sürer, bazen bir kaçyil, bazen bir kaç ay!..

Sevgi bir ömür boyudur!…
Bitmez, tükenmez, bazen durulur, bazen cosar ama hiç
gerilemez!.