De werkelijke bedoeling heb ik geleerd van Dietrich Bonhoeffer, een Duitse dominee die zijn mensen tijdens Hitler niet wilde verlaten hoewel hij alle gelegenheid had om in Amerika te werken. Hij ging mee in het verzet, en richtte de Bekennende Kirche mede op, die weerstand bleef bieden aan alle beperkende maatregelen die de kerk werden opgelegd. Vlak voor de bevrijding hingen de nazi�s hem op. Bonhoeffer liet zien hoe God door ons verdreven is naar de randjes van het leven: geboorte, shit en dood. Op die momenten moet
Hij ineens opdraven om zijn zegen te geven. God als Luckenbusser, Gaatjesvuller. Bonhoeffer pleitte ervoor om God uit te nodigen in de kracht van ons bestaan, midden in ons leven, om ons geluk met Hem te delen. Om Hem te erkennen en te verheffen juist op de momenten waarop we Hem het minst nodig lijken te hebben.
Gewoon zoals je met je vader naar een concert gaat of een potje schaakt. Gedeelde vreugd is dubbele vreugd. Dit maakt mij nu enthousiast. Als je zo leeft draai je de vraag om. Het is niet meer: mij ontbreekt iets dus ga ik het zoeken bij God die alles heeft hetgeen best geoorloofd is. Maar: God is mijn Schepper en om die reden alleen al waard om te zoeken en te prijzen. En ik zal Hem prijzen! Hij krijgt de Oscar en het Gouden Kalf die ik heb liggen voor wie mij het meest dierbaar is. Uit Hem zijn alle dingen. Alles wat goed is komt van Hem. De liefde onder mensen is iets van zijn aanwezigheid. De lentegeur ook. Geluksgevoel net zo goed. Er is niets waar Hij niet bij is. Zelfs daar waar mensen hun menszijn te grabbel gooien om dat van andere mensen te vermoorden is Hij. Daar waar mensen worden vermorzeld onder de laars van de machtigen woont God. Onderzoekers ontdekken dat soms tot hun stomme verbazing. Moeder Theresa ging naar de armen van India om daar God te ontmoeten. Zij had het ook ontdekt.
Zie je dat dat een ander beginsel is Laurien? Het is dus niet: ach als je alles hebt wat doet God daar dan nog bij? Nee, maar alles wat je hebt is van God afkomstig. Hij zit als het ware een beetje in dat alles verstopt. Het zou dan dus vreemd zijn om niet even dankjewel te zeggen. Waaraan dank je je geluk? Aan Hem. Aan wie of wat anders?
Zo zit dat volgens mij in elkaar.
He, groetjes, enneh, Steinbeck he?
Nee hoor, moet je zelf weten.
Dag,
Leo
