Ik denk dat liefde eigenlijk puur noodzakelijk is voor geluk. Verder eigenlijk heel weinig. Haha, dan ben ik heel gelukkig.
Ik ben het helemaal met je eens dat kinderen volmaakt gelukkig kunnen zijn zonder het te beseffen. In de wereld van Sofie stond dat de ware filosoof het vermogen behoudt om zich te verwonderen. Kinderen hebben dat vermogen nog helemaal, maar ik dnke dat je als je ouder wordt steeds meer gaat denken en redeneren, en dat je jezelf eigenlijk amper toestaat gelukkig te zijn zonder rede.
Gisteren zei iemand: 'maar het kan altijd beter.' Een uitdrukking die je redelijk vaak hoort, maar waar ik zo'n hekel aan heb! Gisteren drong eindelijk tot me door waarom ik het niet geloof, of eigenlijk niet wil geloven: omdat dat het leven zo ongelofelijk zwaar zou maken. Als alles altijd beter kan, dan kun je eigenlijk nooit voldaan op je kont gaan zitten kijken naar wat voor moois je eigenlijk gemaakt heb. En eigenlijk zal alles ook wel beter kunnen, maar waarom zou dat moeten als het al goed genoeg is? Misschien klinkt het heel slecht, lui en helemaal niet, maar ik vind het wel heerlijk als ik na heel hard werk zeg: zo, en nu is het goed. Zou je geluk afhangen van je verwachtingen en verlangens?
Een boel inleveingsvermogen maakt nog niet dat je voelt wat een ander voelt, maar het zorgt er wel voor dat je meer rekening houdt met anderen. Als dit klopt, die je eigenlijk alles voor jezelf (korte en lange termijn ik :)).
Ik denk wel dat ik uiteindelijk van m'n vader hou uit eigenbelang. Het doet mij namelijk goed als ik zie dat mijn vader vrolijk is omdat ik van hem houd (ofzo), dat geeft mij weer een goed gevoel. Ik denk dat je dingen doet voor een ander omdat het jou goed doet te zien dat je die ander gelukkig maakt .Ik weet niet of je dat eigenbelang moet noemen of niet . Uiteindelijk komt het op hetzelfde neer. Ik denk dat het allemaal een combinatie van twee�n moet zijn. Ik vind het niet leuk als iemand iets doet terwijl hij er geen zin in heeft, maar het voor mij doet. Ik waardeer het dan zeker wel, maar ik bedoel, het is voor mij niet leuk, omdat ik dan iemand tot last ben. Aan deandere kant vind ik het ook niet leuk als iemand iets doet zonder rekening te houden met mij. Ideaal is het wanneer iemand iets doet om jou een plezier te doen en het zelf mnog leuk vindt ook. Ik dnek dat de liefde van God geen beloning is omdat God dat nou eenmaal moet geven aan jou omdat je genoeg van Hem houdt, maar omdat Hij dat aan jouw terug wil geven. Eigenlijk andersom: jij houdt van God omdat God van jou houdt, maar dit was even een reactie op het 'pa, wat schuift het als ik van je blijf houden-kwestie'.
Als in alles God zit, is dan niet alles in feite een beetje God? Misschien vervuilt door het niet-Goddelijke wat ook in die dingen zit, maar in feite zit dan in alles een beetje geluk. Maar het klinkt dan alsof wij eigenlijk zo 'niet onszelf' zijn, maar een stukje God. Alsof je uit twee delen zou bestaan, ��n deeltje waar God in zit, en ��n wara je zelf in zit. Dat zou ook beteken dat je eigenlijk met ale dingen op aarde ��n stuk van god bent, en dat je voor de rest los bent van Hem, jezelf dus. In hoeverre komen die goede dingen die ik doe dan uit mezelf? En inderdaad, waar komt mijn geluk dan vandaan als ik liefde ontvang van mensen om me heen? Uit die mensen of uit God?
:), tot zover mail 16. Ik zal me binnenkort in Steinbeck gaan verdiepen. Tot mails!
Laurien