Hoi Leo,
Hihi, op maandag hebben we op school twee tussenuren. Vandaag had ik de map met al onze mailtjes meegenomen zodat ik in die uren in alle rust even aan een mailtje kon werken. Mijn vriendin stond helemaal paf van die hoeveelheid zinnigheid die wij al heen en weer hebben gemaild. Misschien grappig dat we samen (met dit mailtje erbij) al 50 bladzijden hebben vol geschreven. =D
Jou storagerooms of happiness verhaal (hehe, ik vind die uitdrukkin echt kick!), verwonderde me eigenlijk een beetje. Ik bedoel, hoe komt het dat er meer mensen ongelukkig zouden zijn dan wel gelukkig? Ik heb dat stukje in Johannes 4 gelezen (in de Levensecht bijbel, die ik ooit via hemelsblauw heb gekregen =D) Hoe Jezus tegen die Sameritaanse vrouw sprak was het net of hij bedoelde dat de dingen die haar dorst naar geluk leste, haar alleen maar meer dorst gaven. Alsof het je alleen maar naar meer doet verlangen. Is dat slecht? Ik bedoel, zolang je jezelf kan voorzien in dat wat je gelukkig maakt lijkt me er geen rede om te zoeken naar iets anders. Hehe, oeps, dat klinkt heel onaardig, maar ik bedoel meer zo van: er zijn volgens mij maar heel weinig niet christelijke mensen die op een mooie zonnige zomerdag een paar uur gelukkig voor zich uit hebben zitten dromen plots bedenken: ' Wow, God bestaat' . Volgens mij komen daar veel meer mensen achter wanneer ze het zwaar hebben ofzo. Alsof die mensen op zoek zijn naar iets om geluk uit te putten. Dat is op zich wel verassend omdat juist momenten waarop je het heel zwaar hebt je vertrouwen in God zou kunnen verliezen (ik zeg niet dat mensen dat doen, maar als er een moment in je leven is dat dat gebeurt dan eerder op zo eentje).
Toen ik je stukje over 'beter mens' las moest ik denken aan The Matrix (poeh, wat komen er in de laatste paar mails veel films naar boven). We hebben die film de afgelopen weken in stukjes gekeken met geschiedenis, en van de week heb ik 'm weer gedeeltelijk met m'n broer op sbs gezien. Het is een beetje of mensen die christen zijn... eehm... neerkijken is niet precies het juiste woord, maar alsof ze meer inzicht hebben in hun
(niet-)christelijke medemens. Net zoals dat de mensen die uit de Matrix zijn ontsnapt meer inzicht hebben in de mensen die in de matrix zitten. Dat was toen ik jouw stukje las. Als je andere stukken lees krijg je hetzelfde idee over moslims, psychologen, filosofen, athe�sten. Volgens mij hebben al die 'groepen' dat gevoel. Maar volgens mij hebben ze ook het gevoel dat zij de waarheid hebben gevonden. Hoe komt het dan dat zij niets 'missen'?
Weet je wat ik niet zo goed snap? Hoe kunnen wij gelijke gesprekspartners worden van God? Hebben wij dat in ons? Ik bedoel: Als zelfs Jezus Zichzelf niet goed noemde, hoe kunnen we dan ooit op hetzelfde niveau (of in de buurt ervan) van God komen? Hier op aarde lijkt niemand te denken dat we ooit gelijk kunnen worden aan God. Het lijkt wel of God eenzaam is, heel graag gezelschap wil, maar dat Zijn schepping een beetje tegenvalt. Eigenlijk een beetje alsof we God vooral heel veel teleurstellen. Je hoort alleen maar van wat we slecht doen, maar we krijgen zelden een schouderklopje als er iets goed gaat. Althans, niet als 'mensheid'. Het zal best dat sommige mensen die iets goeds doen door God beloond worden op een bepaalde manier, maar als hele mensheid lijken we vooral een heel vervelende, luie klas. Zijn wij echt van die 'slechte' mensen?
Nou, voor zover mail 15, bladzijde 50 in de grote witte map =D. Ik hoop dat we nog veel bladen vol kunnen schrijven.
Groetjes, Laurien
