Beste Leo,
Lekker van je vakantie genoten? Als je dit leest zit ik waarschijnlijk net in m'n bikini voor m'n tentje in noord-Itali� van de zon te genieten. Jum. Ik heb net m'n rapport opgehaald: ik ben over naar 4 vwo. Met m'n hakken over de sloot, en hele lieve glimlach en 2 herkansingen voor Frans, maar het is gelukt. Ik heb vanmorgen ook een 'baan' aangeboden gekregen bij Kennisnet. Of ik ��n keer in de twee weken ongeveer een column wil schrijven. Echt leuk. Heerlijk, vakantie.
Ik heb je mailtje heel lang laten liggen. Ik was aan het lezen in mijn nieuw verworven boek: Het Hoogste Woord. Ik heb het voor m'n verjaardag gekocht, en het is zo leuk. Echt waar. Ik vond het ook wel grappig om de twee versies met elkaar te vergelijken. Zoals ik heb verteld heb ik eerst de kinderbijbel van Mary Batchelor gelezen. Daarna heb ik het hoogste woord gelezen. Het eerste boek was veel netter. De tweede was veel leuker. In het eerste boek werd God ook een beetje geschetst als iemand waar je bang voor moest zijn. Iemand die met harde hand orde op zaken ging stellen op de wereld. Je kon wel tegen Hem praten, maar niet echt met Hem. In het Hoogste woord was God veel gezelliger. Een soort gelijkwaardige Vriend als het om gesprekken ging, maar een almachtige, wijze Superman als het om de wereld gaat. Eigenlijk ging het voor mij over twee heel verschillende goden. Dat was best grappig gezien jouw vorige mailtje waarin je schrijft dat God een multiple choise is met meer dan duizend rondjes om aan te kruisen. Dit waren er twee. Toch heb ik hier weer een beetje dubbel gevoel over. Ik heb nu twee bijbels gelezen. Simpele versies voor kinderen vanaf ongeveer 6 jaar. Beiden vertellen hetzelfde verhaal. Over God, Jezus, gewoon, dingen die in een bijbel horen. Toch geven ze mij die twee verschillende beelden. Van de God die de baas over me speelt, en die van een God die me beschermt en voor me zorgt. Het tweede beeld lijkt me beter. Toch zou het kunnen dat wanneer ik weer een andere versie van de bijbel lees, of wanneer iemand mij over God verteld er weer een ander beeld naar boven komt. De enige die mij dus een echt goed beeld van God kan geven is God zelf. Waarom wordt er dan toch zoveel gehamerd op kerken enzo. Heb je de kerk echt nodig om bij God te zijn of is het meer een ontmoetingsplek om met andere gelovigen samen te bidden en gewoon gezellig samen te geloven. Is een kerk noodzakelijk voor een goede christen?
Je zegt dat God weet wanneer Hij overbodig is en dat Hij dan vertrekt. Kijk, dat vind ik nou zo sneu. Ik bedoel, dan verjagen wij God een beetje van Zijn werkterrein. Maar blijkbaar gaat het allemaal nog best aardig zonder God. Helemaal verdwenen kan Hij dus niet zijn. Het is echt ingewikkeld aan het worden. Het lijkt alsof God zich steeds verder van ons distantieert. Eerst bij Adam en Eva, nu dan weer. En eigenlijk gaat het nog best ook. Het is alsof de wereldbevolking op eigen benen leert staan. Misschien is dat wel het plan van God, dat de wereld Hem niet meer nodig heeft om te blijven draaien. Alsof ze als een perpetuum mobile ooit in beweging is gebracht en nu op zijn eigen energie voor eeuwig kan blijven draaien. Alsof God het eerste zetje heeft gegeven. En we laten God niet los. Een kind dat op zichzelf gaat wonen, blijft over het algemeen zijn ouders ook regelmatig bezoeken.
Ik heb ook nog eens nagedacht (jaaah!!!) over hoe je God ontmoet. Jij zei dat je misschien wel van God kan houden zonder daar enig besef van te hebben. Als je de waarheid lief hebt enzo. Ik geloof daar niet zo in. Ik kan nooit moorden, stelen, liegen of vreemd gaan, maar als ik nog nooit van God gehoord heb zal ik dat niet kunnen doen uit liefde voor Hem. Misschien komt God dan op een dag naar je toe om je te vragen of je bij Hem wilt horen. Toch klinkt mij dat ook niet helemaal lekker, omdat we toch allemaal van God afstammen zouden we die goede gewoonten dan dus wel van Hem moeten hebben gekregen. Je doet dat dan dus niet uit liefde voor Hem, maar Hij is wel de oorzaak ervan. Net zo goed als Hij de oorzaak is van alle goede gewoonten. Ofzo.
Ik heb eigenlijk nog een vraag, maar die vind ik best wel moeilijk om te stellen. Christenen krijgen moed, geluk enzo van God. Een moslim krijgt die kracht van Allah. Toch beginnen die geloven allemaal hetzelfde. Sterker nog, veel beginnen met hetzelfde verhaal. Toch schijnen deze geloven zich ergens te scheiden. Toch zit in elk geloof een schepper, een almachtig iets (of almachtige ietsen), die de wereld rouleren. Iedereen zegt nat zijn geloof 'waar' is. Zit de kracht in de god of in het geloof? Is een christen gelukkiger dan een boeddhist?
Jij gaf mij eens de tip om mij in Jezus te verdiepen. Dat heb ik wel min of meer gedaan. Het lijkt me best een sympathieke gozer. Het lijkt wel alsof het er niet toe doet hoe lang Jezus op aarde is geweest, maar dat Hij er �berhaupt geweest is. Om zijn zegje te doen en 'De Boodschap' door te geven. Sommige mensen zeggen wel dat er weer een Messias gaat komen om de wereld van zijn zonden te bevrijden. Is dat wel zinvol? Daar mag ik natuurlijk niet over oordelen. Zinvol is ook niet het juiste woord, maar meer nodig. Ik bedoel: om mensen van hun zonden te verlossen hoeft God niemand naar de aarde te sturen. Zou die Messias gewoon weer even de geest van de mensheid op komen helderen? Laat ons dan alstublieft met deze Man of Vrouw iets verstandiger omgaan dan dat we destijds met Jezus hebben gedaan. Dat vond ik zonde.
Poeh poeh, dat was weer even hard werken. Nu ga ik weer even verder met het uitzoeken van boeken en cd's voor de vakantie, youghei.
Groetjes, Laurien
