Dag Leo,
Wiiii, dat was weer even lekker lezen. Dankuwel.
Om te beginnen over het Godsbeeld waar u het over had. Mijn beeld van God was nou eenmaal een SuperSinterklaas toen ik uw mail las. Ik kan kan u ook mijn filosofie vertellen waarom: Toen ik klein was en ik bij Sinterklaas op schoot zat, sterker nog, als ik wist dat Sinterklaas mogelijk maar in de buurt kon zijn voelde ik een soort magie door mijn aderen stromen. Sinterklaas kon alles zien. Sinterklaas wist waar ik woonde, wat ik dacht, wat ik vind, maar Sinterklaas zou daar nooit misbruik van maken. Elke keer als ik hem zag verraste Sinterklaas mij weer. Ik had geen idee waar die verrassingen zouden eindigen. Elke keer kwam hij weer met iets nieuws, een briefje in mijn schoen, een ambulance op school, hij wist wat mijn hobby's waren terwijl ik hem dat nooit echt verteld had. Toen u mij vertelde over God kwam weer hetzelfde beeld bij me op, maar dan oneindig keer vergroot (vandaar de term Super :D). God weet alles van een mens, en hij of zij kan met alles bij Hem terecht en Hij zal je nooit pesten of uitlachen. Zo zal Sinterklaas.
Als ik u goed begrijp wilt u zeggen dat het leven (God's schepping) door Hem gegeven en onaantastbaar is. Maar het leven zoals God het Adam en Eva heeft geschonken was in een paradijs. Een wonderlijke wereld vol liefde en schoonheid (ervanuitgaande dat God paradijs er hetzelfde uitziet als het paradijs in mijn hoofd). Niet iedereen kan een nieuw mensje zo'n paradijs schenken (weer door geld en/of gebrek aan levenservaring). Een ander alternatief zou zijn: geen seks. Maar de menselijke anatomie zit nou eenmaal zou in elkaar dat seks niet alleen goed is voor de voortplanting, maar ook voor lust, plezier en liefde. en wat is daar mis mee? Sterker nog, het paradijs was een en al lust, plezier en liefde, dan zou seks dus een klein stukje 'hemelse heerlijkheid zijn die verdwaald is op aarde' zoals Jostein Gaarder dat zo leuk kan zeggen. Dingen kunnen meerdere doeleinden hebben.
Zoals u het had over 'het infuus dat door God is uitgevonden en daarom onder alle omstandigheden gebruikt zou moeten worden'; ik denk dat niemand het daar mee eens is, maar zoals jullie op tv en in ourania altijd de nadruk leggen op 'het feit' dat wij niet zomaar speeltjes van God zijn, en dat Hij niet zomaar met ons doet en laat wat hij wil, ik denk dat daar al een klein stukje verklaring schuilt. Wij mensen hebben in ons hoofd een grijze massa zitten. In deze grijze massa past wetenschap, maar ook een stukje ethiek. Die moeten wij dan gaan combineren, en ik denk dat zo'n stukje van het leven is waarin wij moeten 'bewijzen' dat wij onszelf ook niet beschouwen als Gods poppetjes, maar zeker als volwaardige creaturen die echt in staat zijn om zelf beslissingen te nemen, zonder dat we continue bij God op de stoep staat om te vragen wat we moeten doen. Maar wanneer vegeteert iemand als een kasplantje? Als hij of zij continue aan de beademing ligt, of lijkt iemand daar al op als zijn maaltijden voor de helft uit pillen en tabletten bestaan die de pijn slechts verzachten, maar die je niet minder bewust maken van het feit dat je lichaam op en moe is en dat je je 'leven' nu alleen nog maar leeft omdat je almaar niet dood gaat, maar zonder verder doel.
zo, haha, das al een lang verhaal aan het worden, maar ik wilde heel graag nog even ingaan op uw laatste voorbeeld (pak nog maar een kop koffie ).
Is de oorlog tegen Irak Gods wil- ik mag hopen van niet, en als het wel zo is, dat Hij daar een heel goede rede voor heeft, maar hiermee bedoel ik; God is niet te omvatten. Die oorlog is vreselijk, en moet er absoluut niet komen als je het mij vraagt, maar wij mogen niet met z'n allen roepen 'God wil het zo' of 'God wil het niet zo'. We zien vanzelf wel wat God wil. Wil God kiezen voor de Palestijnen of voor de Joden. Daar zit hem het kinderachtige van oorlog. Waarschijnlijk heeft het gros van de Joden en de Palestijnen geen hekel aan de ander, maar dat wordt er gewoon ingegooid door de maatschappij. Allebei de volkeren zijn een stukje schepping van God, en waarom zou God partij kiezen. Om te blijven bij een vergelijking van een pappa die u de vorige keer maakte: als twee kinderen ruzie met elkaar hebben kiest de pappa meestal ook geen partij als er niemand echt gelijk heeft. Het nadeel van de mensheid is dat als ze ruzie hebben ze gelijk moeten gaan moorden. En dan zou dan op zich al weer te benoemen zijn als (hoe erg het ook allemaal is) zo'n keer 'vreselijk op je bek gaan'. Nou gaat de mensheid al millennia achter elkaar regelmatig flink op z'n bek wat oorlog betreft en mag het wat mij (en volgens mij van nog veel meer mensen) nu wel eens een keer afgelopen zijn, maar blijkbaar zijn wij erg hardleers en eigenwijs.
Mijn conclusie over het doen en laten wat wij zelf willen klonk inderdaad wel wat idealistisch, maar wat ik eigenlijk bedoelde was: wanneer wij alle beslissingen die wij nemen, nemen vanuit het oogpunt goed te doen, kan het niet mis gaan. Wij zijn Gods schepping, wij zijn perfect zoals we zijn, want zo heeft de Perfectie ons naar Zijn evenbeeld geschapen, dus zo zijn wij bedoeld. Wij hebben van ons natuur uit het besef van goed en kwaad. Als je voor je gevoel alleen maar goed doet, dan blijven de gevolgen te overzien, ookal zal er best eens iets fout gaan.
Laurien
