Emre Demirsoy emrebasket yazarı

Salonlar:

İnanması bir hayli güç ama Ankara'da ki ASKİ hariç karşılaşmaların oynanacağı İstanbul'daki Abdi İpekçi ve Antalya'daki ANFAŞ daha düzenlenme halinde. Hele hele ANFAŞ. Salon daha yapılmamış bile. Yapılcak da, içi düzenlenecek de orada 31 Ağustos'ta (10 gün sonra) maç oynanacak. İnsanın inanası gelmiyor.

Finallerin oynanacağı Apdi İpekçi'deki elektronik aletlerin (skorbord, 24 saniye cihazı...) yenilenmesinde yaklaşık 30 - 35 kişinin çalışmasına rağmen grup maçlarının oynanacağı ve daha yapım aşamasında olan ANFAŞ'ta 3 - 4 kişi çalışıyor. Federsayondan yapılan açıklamaya göre önce İpekçi'nin bitirileceği daha sonra da burada ki elemenların ANFAŞ'a aktarılacağı söylendi. Peki neden?

ANFAŞ'ın Durumu:

Antalya'daki salonda daha parkeler bile döşenmemiş durumda. Salonun dış sıvası yapılıyor. Seyircilerin oturacağı yerlerden eser yok. Seyirciyi bırak basketbolun olmazsa olmazı basket potası yok. Herhalde oraya karşılıklı iki sepet koyup nereye oturacağı belli olmayan seyirciye nostalji yaşatacaklar. Sayıları oradan biri tutacak, saniyeleri oradan biri sayacak, Türkiye bu organizasyonu unutmayacak!

Milli Takım:

Mili Takım'ın durumu salonların halinden daha iyi değil. Turgut Atakol ve Novo Mesto turnuvası gösterdiki bu takım fazla iş yapmaz. Herşey reklamda ki gibi kolay olmayacak gibi. Beslenen umutlar, kurulan hayaller... Herşey heba olacak gibi. Oysa bu turnuvada oynanacak bir final bile bizi kendi ülkemizin insanına tanıtacak belki de basketbolu birinci spor yapacak. Daha Türk insanı basketbolu yeni yeni tanırken, şampiyonaya evsahipliği yapacağımızı reklam filminden öğrenirken bizim şampiyon olmamızın Avrupa'daki yankısından çok Türkiye'deki yankısı daha önemli. 2003'te de Avrupa için oynarız!

Son Durum:

Milli Takım'ın şuana kadar oynadığı hazırlık maçlarında en çok dikkatimi çeken şey takımın takım oyunu oynaması ve ona çok fazla bağlı kalmasıydı. Şampiyonada da her daim takım oyunu oynanırsa asla başarıya ulaşılamaz. Nerdeyse her takımın yıldızlarını NBA'de oynayan oyuncular oluştururken maçların bazı bölümlerinde bu oyunculara karşı bireysel yeteneklerimizi ön plana çıkartmamız lazım. Özelliklede bireysel olarak çok önemli İbrahim, Hidayet, Mirsad gibi silahlarımız varken.

Oynadığımız hazırlık maçlarında takımın en hazırı ve en istikrarlısı olarak İbrahim'i gördüm. Hidayet'i ise birkaç maç hariç hiç beğenmedim. Gerçek Hidayet bu değil. Bildiğimiz Hidayet içeri drive eder, aldığı ribaunttan sonra çok hızlı fast- break'e çıkarak sayı bulurdu. Ama teknik heyet öyle bir işlemiş ki oyuncuların kafasına takım oyununu oyuncular topu alınca müsahit durumda olsa bile potaya atmak yerine pas atacak adam arıyor. Hızlı oyuncu diye bildiğimiz Ömer bile oynadığı süre içinde kaplumbağayı geçemedi. Oyun kurucularımız da fazla iyi değiller. Pota altında 3 uzunumuz olmasına rağmen inanılmaz şekilde etkisiz kalıyoruz. Dış şutlarımızı epey iyi buldum. Herhalde takım bir tek dış şutlara çalışmış olsa gerek.

Şampiyonluk için herşeyin bir bütün olması gerek. Bizde daha bu gerçekleşmedi. Bu sene elde edilecek bir 5.lik bile bizi olimpiyatlara götürecek ve bizim için başarı sayılacaktır. Artık şampiyonluğu 2003, 2005, 2007 gibi buluruz. Allah'tan şampiyonalar futbolda olduğu gibi 4 senede bir değil. Yoksa daha çok beklerdik...