Evenveel miserie toen ik ietsje ouder was, want ik viel uit mijn stoel op mijn kopke en dat deed niet veel deugd (en dat is ook meteen de oorzaak waarom ik soms zo raar doe)
Nog een keertje miserie toen ik 5 jaar was: iets tegen mijn tandvlees gekregen en mijn lievelingskleurtje verscheen (rood). Vlug naar den dokter om te naaien en wat moest ik doen om mijn wonde zo vlug mogelijk te laten genezen: niet lachen (en dat was natuurlijk wel heel moeilijk, want mijn meme en pepe probeerden mij te doen lachen, en dat vond ik dus niet grappig �).
Een beetje beter nieuws: toen ik in het vierde leerjaar zat, zijn we verhuisd naar Hulste en moest ik natuurlijk naar een andere school (dada vriendinnekes, hallo nieuwe vriendinnekes). Tviel wel enorm goed mee en ik ging tesamen naar school me een vriendin die 500 m van school woont (en daar stond ik dan 10 minuten te wachten).
Nog later in mijn leven begon mijn broer te koersen (danku Andy) en rond hetzelfde moment was ik gekwetst aan mijn achillespees (8 maanden lang). Na die periode kon ik uiteindelijk weer lopen en kort daarna begonnen mijn knieen ambetant te doen voor ongeveer een jaar (dit keer was ik het niet die ambetant deed) na veel kinesiebeurten en al de rest die erbij komt ben ik dan uiteindelijk gestopt met lopen (na 9 jaar) en dan ben ik ook begonnen met koersen (een van de weinige verstandige beslissingen in mijn leven) en tot op de dag van vandaag ben ik nog altijd aant koersen en ik zit bij het young ladies cycling team in Lendelede (eerst zat ik bij delsolteam maar ik ben veranderd)
Zo ziet mjn toekomst eruit: koersen en koers kijken.