vvv-tels

Unser Bestimmung heutig was Deutschland. Das ist ungef�hr. Goed, met mijn broccoli-Duits zal ik jullie verder niet lastig vallen. De Venlonaren van VVV wilden op deze avond onze weg versperren naar de o zo gewilde 7de plaats. Een versperring die toch makkelijk te passeren moest zijn aangezien VVV in de voorgaande twee wedstrijden met 6-0 en 6-1 verloren had.

Vol goede moed stapte het reisgezelschap, ditmaal bestaande uit Kakkerlak, Jomanda, Rinus A. en Elmander, in de Paviljoenster. De van te voren ingecalculeerde fles jenever liet ik achterwege vanwege de vaatvernauwing die de lading van de avond ervoor had veroorzaakt. Ook Rinus kampte met deze blessure dus de aanwezige drankvoorraad was nihil. Tot mijn opluchting. Zoals u misschien inmiddels al is opgevallen moet er tijdens onze uitstapjes altijd weer iemand moeilijk doen en ditmaal was het Qpr die deze eer opstreek. Meneer moest zonodig tentamens doen en wij moesten hem na afloop maar even op komen halen daar in Breukelen. Onderweg wel wat fileleed maar gelukkig niet zo absurd veel als tijdens onze rit naar Almelo. Via het mobiele netwerk legde Qpr ons haarfijn uit hoe we naar Nijenrodes moesten rijden. Met het gemiddelde tempo dat Kakkerlak hanteert duurde het dan ook niet al te lang voordat we een uitzinnige menigte, bijgestaan door stampende baslijnen, het einde van hun tentamenperiode zagen vieren. Qpr kwam aangesneld met een biertje nog in de hand. Vlug dook hij de Paviljoenster in en sommeerde ons snel weg te rijden. "Kung-Fu-Dong staat op het punt om los te gaan, wegwezen hier!!!"......

Via internet werd ons duidelijk gemaakt om via Nijmegen te rijden om zodoende de vrijdagfiles te ontwijken. Een goeie tip bleek al snel, we konden op enkele uitzonderingen daar gelaten redelijk doorrijden overal. Tot onze ingewanden begonnen op te spelen en het tijd was om te eten. Naar je maag moet je luisteren dus onze ogen zochten de horizon af naar een degelijke eetgelegenheid. Die dachten we gevonden te hebben in Malden, een klein plaatjse even voorbij Nijmegen. We namen plaats aan een tafeltje in wegrestaurant Malden en wachtten netjes tot onze bestelling zou worden opgenomen. Geduld is ene schone zaak scheen het levensmotto te zijn dat heerst onder het personeel aldaar. Onze eerste pogingen om aandacht te trekken werden op professionele wijze genegeerd of afgepoeierd met een onbeschoft 'ik kom er zo aan hoor!'. 'Nee nu!!' kon de beste kerel ook niet overtuigen maar een klein Midden of Zuid-Amerikaans aandoend vrouwtje had alles gadegeslagen en schoot ons te hulp. Eindelijk konden we bestellen. Het bestellen van een biertje ging Jomanda niet geheel vlekkeloos af. Zo stond er opeens een halve liter logobier voor zijn neus in plaats van de bedoelde 0,2 liter. Met een doodsangst in de ogen begon hij aan zijn zware opgave. Het bier was dan ook ��n van de weinige producten die wel smaakte. De rest was ronduit waardeloos. Mocht u op de weg zitten, honger hebben en voorbij Nijmegen rijden...geef dan bij Malden wat extra gas. Een regelrechte AFrader dus. Ook Jomanda was dit niet in de koude kleren gaan zitten. Op het toilet keek hij ondeugend om zich heen om te ontdekken of er nog iets te slopen viel. Rinus A. wist hem hiervan te weerhouden. We voelden er weinig voor om Jomanda na afloop van de wedstrijd ergens te moeten oppikken bij een politiebureau.

Ontevreden over het avondmaal (volgende keer maar weer de Braadspit?) lieten wij Malden voor wat het is en zetten wij koers naar Venlo. Daar aangekomen zagen wij tot onze schrik weer twee Melkertbaan-houders (t is niet verwonderlijk dat die man zetels verliest) de ingang van de parkeerplaats bewaken. Met onze vorige confrontatie met dit soort mensen in Almelo in zijn achterhoofd besloot Kakkerlak het zekere voor het onzekere te nemen. Zonder ze een blik waardig te gunnen reed hij in volle vaart de parkeerplaats op. De Melkertbanen schenen het allemaal wel prima te vinden. Na een bezoek aan het spelershome zochten we onze plaatsjes op op de Eretribune, vak F. Samen met de Supporter sinds 1963 en ��n der Kale Gekken die we op de parkeerplaats voor De Koel tegenkwamen. Onze dappere aanvoerder in de Logo-strijd, Jomanda, zocht met toeter en al het uitvak op. Wij konden de straalkacheltjes en de gratis koffie van de Eretribune toch maar moeilijk weerstaan. Van de koffie werd natuurlijk meteen gebruik gemaakt en hier volgen de resultaten van de koffietest:

prijs: GRATIS!!! (of dit op de overige tribunes ook het geval was betwijfel ik)
smaak: Dit was gewoon koffie! En dat voor niets! Wederom iets aan de slappe kant voor mijn persoontje maar met een klein beetje suiker smaakte de koffie toch voldoende. Het tweede bakkie leek uit een iets oudere voorraad te stammen maar echt slecht smaken deed het niet.
cijfer: 7+

Op de tribune werden we vergezeld door de geblesseerden Mark Verzijlberg en Stuyinho, een maat van hun en moeders en zuster De Lange. Na een tijdje schoof ook Spurs bij ons aan. Hij had nog snel de trein vanuit Amsterdam gepakt en was nog net optijd om scheidsrechter van der Hilst te zien fluiten voor rust. Het uitvak zag er bedroefend leeg uit en ons gevoel voor medelijden met Jomanda was nauwelijks te onderdrukken. Gelukkig bleef hij niet alleen, vlak voor het begin van de wedstrijd waren er zo'n 6 supporters naast Jomanda komen zitten. Het ongelooflijk amateuristische voetbal wat de Venlonaren lieten zien verklaarde de twee blamerende nederlagen die het in de weken ervoor had geleden. De wat lakse instelling van de Witte Leeuwen behoedde de Limburgers voor een derde blamage. De wedstrijd was niet aansprekend, de 12 bemutste hangjongeren van de M-side maakten ook niet al teveel lawaai en zittend onder zo'n heerlijk straalkacheltje ben je al gauw geneigd je ogen te sluiten en dromenland te betreden. Er was echter ��n storende factor, een persoon op een electrisch autootje die op zijn claxon begon te rammen en zo nu en dan niet te volgen kreten slaakte. E�n waarschuwing was genoeg om het zwaar irritante geluid van z'n claxon te doen stoppen, die rare kreten zagen we door de vingers. Zo zijn we dan ook wel weer. Ondanks de gemiste penalty werd het 0-1 voor de Telstar en na 90 minuetn zochten we het spelershome weer op. De uitslagen van de overig gespeelde wedstrijden werden natuurlijk bekeken en hierna vergaapten we ons aan de modelvrachtwagentjesverzameling van Maurice de Graef. Tientallen vrachtautootjes had hij uitgesteld in het spelershome. Onder de tv stond een middeleeuwse videorecorder met daarnaast enkele videobanden. Uiteraard vroegen we ons af wat hier op stond en de enige manier om hier achter te komen is ze af te spelen. Helaas geen schokkend beeldmateriaal maar een 10 � 15 kilo minder zware en minder kale Jack van Gelder die op zondagochtend (zo'n 9 jaar geleden) zijn sportprogramma staat te presenteren. Ja, dat programma waar ex-Telstarspeler en huidig SBS6-beunhaas Hans Kraaij junior ook zijn medewerking aan verleende. Niet echt interessant dus. Wat Kakkerlak wel interessant bleef vinden was die vrachtwagentjesverzameling. Een kinderhand is gauw gevuld, dus ik pakte maar zo een vrachtwagentje van de plank en gaf deze aan Kakkerlak. Die aandoenlijk gelukkige blik in zijn ogen maakte deze risico-volle actie meer dan waard.

Dat Jomanda niet alleen in de IJmond zeer populair is bleek eens te meer in Venlo. De rijpe Don Juan knoopte natuurlijk weer een gesprek aan met een frisse jonge dame en kreeg de hele toko plat met een spetterende toetersolo. Overal flitste er fotocamera's en iedereen lachte hartelijk om dit stukje entertainment. Toch was het tijd om weer naar huis te gaan, het was nog een heel eind naar de Randstad. Het bleek wederom onmogelijk nog een gehaktstaaf te scoren. Qpr werd weer rond middernacht veilig afgeleverd in Breukelen en Kakkerlak zou Kakkerlak niet zijn als hij niet even vriendelijk Qpr vaarwel had getoeterd. Dat ze zich op Nijenrodes ondanks hun leeftijd nog gewoon als studenten gedragen werd ons duidelijk toen we de ��n of andere malloot in een konijnenpak over het terrein zagen huppelen. Tsja.....
Even voor enen hadden we onze thuishaven weer bereikt. Tijd voor een biertje

Elmander