dor-tels

Voor het jaarlijkse uitstapje naar Dordrecht '90 stond men niet echt te dringen. Van het gebruikelijke min of meer standaard reisgezelschap had vrijwel iedereen andere plannen voor deze vridjagavond: Rinus moest naar de Heimat, Elmander heeft binnen zijn zaalvoetbalteam zo een belangrijke rol dat men hem niet kan missen, Spurs had een date (jaja...) en Jomanda was om onduidelijke reden niet beschikbaar (laten we het de bekende AWOL classificatie geven). Desalniettenmin stond de PAviljoenster voor de "die hard" supporters klaar: Kakkerlak, de snol onder het dashboard en ondergetekende aanvaardden om 17.30u de relatief korte reis naar kakkerlakkenland. Behalve het uitgedunde gezelschap was er nog iets merkwaardigs. Ietwat onwennig genoot ik van de zitruimte, maar het ultieme genot bestond uit het uitblijven van filevertragingen. Om de een of andere reden had heel Nederland besloten om ons eens niet te pesten en voor ons te gaan rijden, maar zelfs op de ring van Rotterdam kon onze vertrouwde chauffeur zijn gebruikelijke rijstijl volhouden.

Onze reisgenote, Truus, leidde ons zoals gebruikelijk (behalve in Oost-Groningen dan) rechtstreeks naar onze bestemming: het euh...ahem... "GN Bouw Stadion". Ik vermoed dat deze naam gekozen is omdat men waarschijnlijk nog daadwerkelijk aan het bouwen is. Ik kan in elk geval zowel wat betreft de buitenkant als de binnenkant niet warm of koud van dit troosteloze hok worden. En dit ondanks de aanwezige heaters.

De aanwezige stewards waren niet overactief, wat erin resulteerde dat we zonder ons kaartje ook maar aan iemand te tonen het spelershome konden binnen wandelen. De reserves waren er nog maar al snel hadden wij alleen nog oog voor het allerbeste dat Zuid-Holland te bieden heeft: Lotte, de bardame. Kwijlend bestelden Kakkerlak en ik een brrodje bal (puur een 7,5...inclusief glimlach van Lotte een dikke 10) en raakten spoedig aan de praat met deze schoonheid uit Maassluis (Jomanda, je hebt wat gemist!). Al spoedig kwamen Kakkerlak's makelaar aspiraties naar boven en konden de onderhandelingen over een transfer van deze dame naar Velsen beginnen. Helaas voor ons allen strandden de onderhandelingen op de auto van de zaak. Waar Kakkerlak (vrek!!!) niet verder wilde gaan dan een Smart, of liever nog: Lotte dagelijks zelf halen en brengen, kon deze sterspeelster van Dordrecht niet met monder dan een Ferrari genoegen nemen...Ik stel voor met de pet rond te gaan tijdens de eerstvolgende thuiswedstrijd, want zo'n klein struikelblok moeten we kunnen omzeilen.

Na de tosti's nog aan een onderzoekje te hebben onderworpen (smaak 7, wachttijd 28 minuten, maar dat was deze keer niet zo heel erg) en de gebruikelijke conversaties met de "usual suspects" (we weten zo onderhand wel wie van Telstar we altijd zullen aantreffen) en een gesprekje met een relatief nieuwe bezoeker van het Tussenvak (welkom, Daf) besloten we onze plaatsen te gaan opzoeken. Wederom was er geen enkele kaartcontrole te bekennen (dat is nog eens kostenbesparend, Anton!) en vol vertrouwen op een goed resultaat namen we plaats. Ons vertrouwen kreeg echter een fikse knauw toen we eenmaal naar de opstelling gingen kijken...Paul de Lange rechtsbuiten? Schultz in het centrum? (ik hoor Toon nog zeggen "eindelijk iemand voor rechts, nu hoeven we niet meer te schuiven met spelers op rechts die eigenlijk in het centrum horen") Brunswijk weer op de bank? Ach natuurlijk....Sander moet kost wat kost spelen! Zelfs achterin was er weinig logica in de opstelling te bekennen. Als Dordrecht maar twee gevaarlijke spitsen heeft (en eigenlijk maar 3 of 4 knappe spelers in totaal) hadden we ook met drie verdedigers kunnen spelen. Het feit dat Brian aan Boogers (geen caravan gezien trouwens....ik zal Redknapp nog even vragen waar dat ding staat) wordt gekoppeld is zonder meer logisch, maar Van Heulen als rechtsback was nou niet echt een gouden greep.

Al snel leek onze vrees ongegrond: Danny kwam mee naar voren, zijn bewaker De Vries trok aan de noodrem en Vink gaf een pingel. Inderdaad, een koud kunstje voor onze Laurens, die in bloedvorm verkeert: 0-1! Maar een vroege voorsprong is niets voor de Witte Leeuwen. Hinkend op twee gedachten, en waarschijnlijk met de grote nederlaag van vorig jaar nog in gedachten, werd het spel steeds slechter. En toch hadden we nog gemakkelijk twee doelpunten extra kunnen maken. Maar het slappe spel werd uiteindelijk afgestraft: in blessuretijd mocht Dordrecht '90 via een vrije trap gelijk maken (Van der Net). Helaas bleek deze waarschuwing na de thee nog steeds niet genoeg: Dordrecht kon vrolijk op 2-1 komen door De Vries (opnieuw uit een dood spelmoment, deze keer een corner). De aanwezige supporters wonden zich steeds meer op. Een ploeg die absoluut niet imponeerde stond voor en hoewel eigenlijk niemand aan de uiteindelijke komst van de gelijkmaker twijfelde, werd het beschamende puntverlies steeds waarschijnlijker. De komst van Holwijn bracht gelukkig wat meer beweging voorin, en met een mooi hakje redde Laurens het verwachtte punt.

En toch...blij waren we niet. In plaats van een knap punt te hebben gehaald, en bovenal onze ongeslagen status voor de 7e keer te behouden, hadden we gewoon twee kostbare punten laten liggen. Gelukkig konden we weer in het gebruikelijke tempo naar Velsen scheuren, om ons nogmaals te ergeren tijdens de samenvatting (ja, echt, de Albanese horror-sex zender durft een vertoning van de doelpunten met een totale duus van 1 minuut 25 een samenvatting te noemen). Gelukkig volgen er nog genoeg mogelijkheden om de concurrentie op achterstand te brengen in de volgende wedstrijden. En hopelijk volgende keer weer met een compleet gezelschap op naar Haarlem!

QPR

p.s.: Rinus, of je volgende keer een dweil meeneemt naar de Zeewegbar. Nee, niet Elmander